Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Ghost & Candlemass

Amsterdam AFAS Live 2 mei 2019

In veel jaarlijstjes van metal magazines en websites stond het album Prequelle van Ghost bovenaan. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Afas Live het bordje Uitverkocht bij deze stop op de A Pale Tour Named Death op de deur kan hangen. De band rondom zanger Tobias Forge alias Cardinal Copia is razend populair en niet alleen bij metalfans. Hun muziek, althans een aantal nummers, bevat invloeden en melodielijnen uit de popmuziek waardoor de band een breed publiek aanspreekt. De muziek swingt geregeld de pan uit, maar ook de metal liefhebbers komen met fijne riffs aan hun trekken.

Door: Richard V.

Fotograaf: Richard V.

Om stipt zeven uur start Candlemass hun set die drie kwartier zal duren. De Zweden zijn al ruim 33 jaar actief en fungeren nu als support van hun landgenoten die pas in 2010 hun debuut uitbrachten. De reden is halverwege het concert duidelijk. Doom-metalband Candlemass is met hun hoekige riffs en logge structuren een epigoon van Black Sabbath. Ze hebben behoorlijk wat sterke nummers in hun repertoire en met Epicus Doomicus Metallicus zelfs een klassieker op hun naam. Ik zag ze ooit als grote belofte op Dynamo Open Air, maar de verwachtingen zijn eigenlijk nooit ingelost. De band is te monotoon, speelt te veel in slome ritmes en verveelt na een half uurtje al. Vanzelfsprekend oogt afsluiter Solitude het meeste applaus, maar ook Astrolus The Great Octopus van het nieuwe album The Door To Doom mag er zijn. De band speelt heel behoorlijk, maar het is evident dat de meeste bezoekers geen album van de band in de kast hebben.



Als om kwart over acht de lichten doven is de zaal afgeladen. De tonen van Rats, de eerste single van het succesalbum Prequelle schalt door de speakers. Het doek valt en toont een podium dat doet denken aan een altaar in een kerk, een beeld dat door de backdrop nog eens wordt versterkt. Het is wel de eerste keer dat ik bij een metal concert potten met bloemen (!) op het podium zie. De kardinaal van Ghost wordt tijdens deze show bijgestaan door maar liefst zeven naamloze Ghouls: drie gitaristen, een drummer, een bassist en twee vrouwen op toetsen. Wie ze zijn weten we niet want de maskers blijven traditiegetrouw de hele show op. De glimmende zilveren maskers zullen de oudere bezoekers toch wel herinneren aan Crimson Glory, die medio jaren tachtig ook met vergelijkbare maskers kwam aanzetten.

Tijdens de show komt de ene na de andere kraker voorbij en reageert het publiek telkens enthousiast. Tussen tal van nummers spelen de Ghouls instrumentale passages die de kardinaal de gelegenheid geeft om zich om te kleden. Zo komt in een maffiabaas-achtige witte outfit voorbij, in het zwart lijkt hij een begrafenisondernemer en in zijn rode soutane een ontsnapte gek uit het Vaticaan. Zijn praatjes tussen de nummers zijn veelal humoristisch en menigmaal krijgt hij de lachers op zijn hand. Meer dan eens herinnert zijn optreden aan Alice Cooper en soms zingt hij net zo vals. In de jaren zeventig en tachtig waren er tal van iconen in het heavy genre en het lijkt erop dat Cardinal Copia (en zijn pauselijke voorgangers) een nieuw icoon hebben neergezet.

band image


Muzikaal is de variatie enorm, zo krijgen een akoestische versie van Jigolo Har Megiddo, een vette versie van From the Pinnacle to the Pit (wat een lekkere basriff is dat toch), het poppy Dance Macabre, Miasma met een duivelse paus op saxofoon en het stampende Mummy Dust. Af en toe heeft de show op een speelse manier toch wel een satanisch karakter waarbij je jezelf afwisselend in een kerk en spokenhuis waant. Echt griezelig wordt het niet. Misschien gebeurt dat in de toekomst nog wel eens want in zijn zoektocht naar tekstuele onderwerpen zal Forge ooit wel een keer bij zaken als stigmata en exorcisme terecht komen. Na een mooie uitvoering van Life Eternal houdt de band een kwartiertje pauze om daarna stevig verder te gaan met Spirit.

Ik vrees dat een uitnodiging voor de EO jongerendag ook dit jaar aan Ghost zijn neus voorbijgaat als je ruim 5000 mensen ziet meezingen met het couplet Belial, Behemoth, Beelzebub, Asmodeus, Satanas, Lucifer van het nummer Year Zero. Sterker nog, ik denk dat een flink deel van gelovig Nederland zou schrikken als ze zien hoeveel mensen die tekst meebrullen. Het zal de bezoekers worst wezen want die hadden een leuke avond met goede muziek en een theatrale show. Aan het slot van de set komen nog een paar krakers voorbij zoals Square Hammer, maar na bijna twee en een half uur en de spetterende afsluiter Monstrance Clock is de koek op. Ghost kwam, zag en overwon om er maar eens een dooddoener tegenaan te gooien. Ga er maar vanuit dat ze de volgende keer in de Ziggo Dome staan.

<< vorige volgende >>