Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Amorphis, Soilwork, Jinjer & Nailed To Obscurity

Turbinenhalle - Oberhausen (Duitsland) 1 november 2019

Op het programma vandaag: een avondje metal kijken in Oberhausen bij de co-headlinertour van Amorphis en Soilwork. Bier, bockwurst und een bult spass! Gebroederlijk reisden de Lords of Metal aldus af naar de Turbinenhalle in Oberhausen voor een vrijdagavond vol melodieuze metal. De Turbinenhalle in Oberhausen is een toffe zaal voor metalpubliek. De oude fabriekshal hebben we eerder eens aangedaan, maar in de zomer met vlees grillende headbangende metalheads op de parkeerplaats was de sfeer toen buiten een boel toffer dan nu met twee ouwe verregende verkeersregelaars die ons een parkeerplaatsje wijzen.

Door: Wouter

Fotograaf: Hrodger de Vries

Omdat Nailed to Obscurity al om kwart over zes is begonnen en bij druilerig weer het verkeer ook niet echt meewerkt komen we de hal binnen tijdens de show van Jinjer. Het is een behoorlijk volle bak vanavond, ik denk dat de capaciteit van 1800 man in deze hal bijna uitgeput is. De complexere ritmes van Jinjer komen door de natuurlijke reverb in de galmbak niet helemaal tot hun recht. Het geluid is nog niet optimaal, maar dat mag de pret van de band niet drukken. De band heeft er zichtbaar zin in. De extreme wisseling van de cleane en brulzang van zangeres Tatiana Smailyuk komt op mij bijna schizofreen over. Natuurlijk is het gaaf als je het beide kan, maar dat hoeft van mij niet in één zanglijn. Een groot deel van het publiek in de zaal ziet het dan ook gelaten aan.

band image


De eerste keer dat ik Soilwork zag was tijdens hun Figure Number 5 tour in 2002 in Podium Hardenberg met samen met Pain als voorprogramma van In Flames. De briljante schijf ‘Natural Born Chaos’ heeft diepe indruk achter gelaten. Vocalist Bjorn Strid en zijn sindsdien compleet vervangen band heeft sindsdien meerdere legendarische albums uitgebracht, en vandaag vieren ze in Oberhausen de officiële release van Verkligheten via Nuclear Blast. Het Duitse publiek is bijzonder geduldig tijdens de lange ombouwtijd. Er wordt in het begin nog wat gesleept en gesoundcheckt om daarna het podium een royaal kwartier leeg achter te laten. Dat vind ik een bijzondere keuze. Soilwork start vol gas met Arrival van het nieuwe album waarin de band zichtbaar even op moet warmen. Bij The Crestfallen lijkt de band te ontdooien en gaat het gas erop. Uiteraard komt er veel nieuw werk voorbij van Verkligheten waaronder enkele nummers die het podium nog niet eerder hebben gezien. Bjorn heeft volgens ons niet zijn beste dag en is vooral in het hoog op zoek naar de juiste toonhoogte. Regelmatig wordt hij door de backtrack erdoorheen gesleept bij de melodieuze stukken, zoals bijvoorbeeld bij de staart van het voor het eerst live gespeelde nieuwe nummer Stalfagel, ondanks dat hij volgens eigen zeggen zijn ballen bij elkaar kneep. De nieuwe drummer Bastiaan Thusgaard speelt de oude nummers technisch allemaal netjes na van drumbeest Dirk Verbueren, die helaas de band heeft verlaten voor Megadeth. Alleen de podium uitstraling van Bastiaan lijkt net alsof je naar een feest- en partijen coverband drummer aan het kijken bent. Gitarist Sylvain Coudret daarentegen geeft een topshow weg. Gedragen door een goed geluid uit zijn Blackstar halfstack met zijn ESPs die hem precies het geluid geven van de plaat. Het is genieten om dit te zien en horen en het is jaloersmakend hoe makkelijk hij zijn soli eruit gooit. De lichtshow en podiumaankleding van is groots en dat is terecht voor een co-headliner. Na de uitsmijter Stabbing The Drama zwaait Soilwork af.

band image


Alhoewel de poster zegt dat het een co-headliner tour betreft is het wel duidelijk wie het circus mag aanvoeren. Amorphis bouwt een indrukwekkend podium op. Het sterk geometrische artwork van Queen Of Time op de backdrop is erg gaaf en geeft ook later in de lichtshow een tof effect. Uiteraard zijn er een paar grote mjolnirs op het podium aanwezig en zijn verschillende verhogingen aangesleept en middels handige demontabele doeken ineens Amorphis risers geworden. De ombouwtijd overstijgt helaas drie kwartier en ondanks de grote verbouwing was het mijn inziens best mogelijk om eerder te beginnen. Na het sferisch intro The Bee staat Amorphis meteen als een huis. De band maakt goed gebruik van het podium en het geluid is meteen op orde. Tijdens de eerste paar nummers (terwijl onze fotograaf plaatjes mocht schieten) maakt men bijzondere keuzes in de lichtshow van kleinschalig en nagenoeg donker tot volle stroboscopen. Later wordt dit een stuk beter en erg sfeervol. De midtempo nummers volgens bewezen recept worden goed ontvangen, maar leiden nog niet tot chaos in de zaal. Er wordt vooral veel meegezongen of al vuistpompend meegebruld zoals bij het intro van Sky Is Mine. Het recept is vaak een melodieus gitaarloopje of toetsenloopje waarna de rest van de band vervolgens een tapijtje neerlegt. Ik ken de band vooral van oud werk als Tales Of A Thousand Lakes waarvan laat in de set uiteraard Black Winter Day voorbij komt. Het is trouwens gaaf om te zien dat bassist van het eerste uur Olli-Pekka Laine terug is op het oude nest. Tomi Joutsen geeft verdereen lesje frontman weg, wat een baas! Vanuit zijn enorm lompe brul in zijn strot schakelt hij zo over naar loepzuiver clean. Daarbij neemt hij de band op sleeptouw en verbindt het publiek. Amorphis levert en het publiek vreet er gulzig van.

<< vorige volgende >>