Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Eindhoven Metal Meeting 2018

Eindhoven Effenaar 14 december 2018 tot 15 december 2018

Voor de tiende keer in successie wist een delegatie van Lords Of Metal op 14 en 14 december 2018 de weg naar de Eindhovense Effenaar weer te vinden voor de ultieme metalen kerstborrel: de Eindhoven Metal Meeting. Stiekem was het natuurlijk al de veertiende keer dat we op dit feestje aanwezig waren, want de legendarische jaren in Arnhem mogen niet vergeten worden. Toentertijd duurde de aanslag op de lever slechts één dag, het afgelopen decennium is het steevast twee dagen afzien, maar we hebben het er voor over hoor. De organisatie was er wederom in geslaagd een uiterst aantrekkelijk programma bij elkaar te sprokkelen met veel vertier voor de liefhebbers van de zwaardere metal soorten, inclusief hier en daar wat lichtere varianten voor een broodnodig stukje afwisseling. Namens LoM deden Nima, Michiel, Dennis, Horst en Elisabeth verslag-technisch een duit in het zakje, voor zover de party-atmosfeer het een en ander niet vertroebelde.

Door: Horst

Vrijdag 14 december

District 19 Stage

Anderhalve week voordat de EMM van start zou gaan werd er zomaar nog een extra band aan het programma toegevoegd. Headliner Solstafir waren op tour met hun IJslandse landgenoten van Kontinuum en dus mocht laatstgenoemde het bal van 2018 openen in de kleine zaal. De eerste bezoekers druppelden de Effenaar binnen, de eerste biertjes werden besteld en Kontinuum leverde er met hun op het rustigere werk van Solstafir en Katatonia leest geschoeide muziek voorzien van IJslandse teksten een aangename soundtrack bij. Ondanks dat de muziek niet net als 90% van overige EMM programma als extreme metal te classificeren viel, bleef de kleine zaal goed gevuld. Op mij had Kontinuum in elk geval een uitstekende eerste indruk achter gelaten maar slechts een half uurtje speeltijd dat mag zeker wel wat langer. Ik hoop dat ze snel weer deze kant op komen. Tot die tijd mag ‘No Need To Reason’ de nodige rondjes draaien. Erg goede band dit! (Michiel)

Vorig jaar zou de Zweedse black metal band IXXI al op de Eindhoven Metal Meeting Warm-Up party spelen, maar moest toen door ziekte verstek laten gaan. Vanmiddag kregen de heren uit Stockholm, aangevoerd door zanger Outlaw, een herkansing. De band werd ooit opgericht door Ondskapt bassist Avsky en wijlen Lifelover-gitarist Nattdal maar van de originele line-up is niemand meer over. De kleine zaal was inmiddels goed volgestroomd en de black metal met een hoog rock n’ roll gehalte ging er bij het publiek in als zoete koek. Drummer Thunder, aka Karl Tunander had er blijkbaar ook veel zin in en deed bij tijd en wijle denken aan ’the drummer at the wrong gig’. Hij maakte er een echte show van met zijn ronddraaiende en vliegende drumsticks. Opvallend was wel dat het merendeel van de setlist bestond uit nummers van de eerste drie platen van IXXI, waarop geen van de huidige bandleden speelde op die platen. Van het vierde en laatste album ‘Skulls ‘n’ Dust, dat enkel door de huidige zanger werd ingezongen, werd ‘Bounded By Blood’ gespeeld. Je zou dus kunnen stellen dat we hier naar een tribute band hebben gekeken, al was er zeker niks mis met het optreden. (Dennis)



De verwachtingen rondom het optreden van Slaegt waren bij mij hooggespannen omdat de albums ‘Domus Mysterium’ maar vooral ook het nieuwe album ‘The Wheel’ zeer ambitieuze heavy metal met een zwart randje laten horen, waarmee de Denen aansluiting proberen te vinden bij het succes van de Zweedse band Tribulation. De vier jongemannen zetten een duistere heavy metal show neer waarbij ze het grootste gedeelte gehuld stonden in een zwaar rookgordijn, en constant aan het posen waren met de gitaren. Het geluid liet het daarbij duidelijk afweten waardoor de show rommelig overkwam en totaal niet uit de verf kwam. (Dennis)



Na een korte ombouwpauze van twintig minuten is het de beurt aan de Keulse black / thrash metal band Ketzer die bij de vorige twee bands qua muzikale stijl eigenlijk naadloos aansluit. Volgend jaar gaat Ketzer dan ook samen op tour met Slaegt, dus krijgen we hier alvast een voorproefje op wat komen gaat. Een kort voorproefje dat wel, want de band krijgt veertig minuten om zijn kunnen te bewijzen. Het laatste album ‘Starless’ uit 2016, waarop de heren een progressiever geluid lieten horen betekende een behoorlijke stijlwisseling voor de Duitsers. Opvallend is dan ook dat vanavond enkel het titelnummer van deze plaat gespeeld wordt en Ketzer zich verder beperkt tot ouder en thrashier materiaal als ‘The Fever’s Tide’, ‘Endzeit Metropolis’ en ‘Satan’s Boundaries Unchained’ en dat kan het publiek wel waarderen. (Dennis)

Het Belgische Wiegedood timmert stevig aan de weg. In relatief korte tijd, lees: binnen drie jaar, werd de trilogie ‘De Doden Hebben Het Goed’ voltooid, de band tekende een platendeal bij Century Media en vele optredens, waaronder op Roadburn eerder dit jaar, volgden. Het optreden van vandaag had met een haperende intro tape een kleine valse start maar de drummer besloot daar niet op te wachten en met drie tikken werd het startsein gegeven voor 40 minuten midtempo black metal razernij. Het was goed druk in de kleine zaal en het drietal van Wiegedood stormde gedegen door de set heen. Na afloop was het dan ook goed druk bij de merch tafel want ik kan me indenken dat de band vandaag flink wat nieuwe zielen voor zich gewonnen heeft van buiten de Benelux. Volgende keer main stage? (Michiel)



Aangezien collega Marcel het wederom liet afweten (gezondheidsredenen of niet, gestraft zal je worden, godverdomme, hehe) begeef ik mij in de kleine zaal om de satanskinderen van Possession voor het eerst aan te schouwen. Deze band vind kan op de plaat goed waarderen, en was benieuwd hoe ze het er live van af zouden brengen. De kleine zaal is – uiteraard – bomvol en de temperaturen tropisch. Zoals dat vaker bij dit soort bands het geval is, is het geluid helaas rampzalig en één grote brei van geluid. Het visueel aspect is echter een gave vertoningen en het lijkt alsof de band regelrecht vanuit de hel op het podium is geschopt. Met een beter geluid was dit voor mij waarschijnlijk een hoogtepunt geweest, maar door het slecht geluid en het feit dat je als sardientjes tegen elkaar gedrukt wordt hou ik het na enkele minuten voor gezien. (Nima)



Wat krijg je als een publieksfavoriet als Ván Records’ vlaggenschip Urfaust niet op het hoofdpodium wil spelen? Juist, een overvolle kleine zaal met bijbehorende filevorming in de toch wat smalle doorgang die er ontstaan was door alle merchtafels en kluisjes buiten de zaal. De gelukkigen die op tijd binnen waren werden dan vervolgens getrakteerd op een inmiddels van Urfaust bekend ritueel van intoxicatie zoals men dat zelf noemt: wierook en kaarsen op het podium, het grote uiterlijke contrast tussen de ingetogen zanger/gitarist IX die toch zijn zang uit zijn tenen lijkt te persen en drummer VRDRBR voor wie elke klap op zijn drumstel een act op zichzelf was. Hoe langer de show vorderde hoe meer aanwezigen ik om me heen in het geheel op zag gaan dus ook deze intoxicatie was een geslaagde. Na het voorlaatste nummer werd het optreden opgedragen aan de de dag ervoor overleden Vlaamse excentriekeling Jean-Pierre van Rossem. Ik hoopte zelf ook nog op de vertolking van het eerbetoon aan VRDRBR’s voormalig bandgenoot Selim Lemouchi ‘Voodoo Dust’ maar deze werd gelukkig alsnog als outro gedraaid. Mooi optreden! En nu weer buiten zien te komen.. (Michiel)



Ik ben niet echt bekend met onze zuiderburen van Carnation, maar hun optreden van vandaag heeft mij ervan overtuigt om hun debuut, ‘Chapel Of Carnation’ (waarom is dat ding niet door ons besproken?), eens uit te checken. Lompe old-school death metal in het straatje Cannibal Corpse, Entombed, Dismember en co.? Bring it on! Gelukkig heeft men een prima geluid, waardoor de gitaren die hier een belangrijke rol spelen goed uit de verf komen. De band speelt bovendien erg strak en de met-bloed-besmeurde zanger heeft een uitstekende strot. De enthousiaste reacties vanuit het publiek maken duidelijk dat de Belgen een goede indruk maken en alles bij elkaar geeft men een prima optreden weg. (Nima)



Voor wie het er nog niet bruut genoeg aan toe ging vandaag en er nog ergens een vonkje energie in het lijf aanwezig was kon het festival in de kleine zaal met het Nederlandse grindcore gezelschap Inhume afsluiten. Het was inmiddels wel wat rustiger geworden, maar dat weerhield de heren er in ieder geval niet van om er een gezellig feestje van te maken. Lomp maar leuk. (Elisabeth)

Main stage

Nadat de ‘zusjes’ van Sisters Of Suffocation eerder dit jaar hun bezetting al hadden uitgebreid met slaggitariste en metalvlogster Emmelie Herwegh, werd er met Kevin van den Heiligenberg op drums een broer binnengehaald. Met een nieuw album in de maak werd het idee van een all-female deathmetalband overboord gezet en daar is op zich helemaal niks mis mee als dat de muziek maar ten goede komt. Kevin mepte de boel in elk geval loeistrak aan elkaar en samen met bassiste Puck, die zowel qua spel als poses niet onder doet voor haar ‘broer’ Derek Bowyer van Suffocation en dit jaar en passant nog even haar PhD binnenhaalde, ligt er een oerdegelijke basis onder de band. Tel daarbij op de werkelijk indrukwekkende strot van zangeres Els Prins die niet alleen veel mannelijke grunters tot poeder brult maar ook in cleane emotionele stukken haar vrouwtje staat. Wat een enorm contrast waren dan ook de lieflijke aankondigingen tussen de nummers door (in het Nederlands, wat waarschijnlijk zo’n 75% van de aanwezigen niet heeft verstaan) na al het deathmetal geweld. Met een boekingsdeal bij Loudnoise en een platendeal bij Napalm zou 2019 wel eens een heel mooi jaar kunnen gaan worden voor Sisters Of Suffocation want de twee nieuwe nieuwe nummers van het aanstaande album wat in maart 2019 zal verschijnen die vandaag gespeeld werden, smaken in elk geval naar meer! (Michiel)



Als ik de grote zaal binnenloop zijn de heren van Gama Bomb zojuist begonnen aan hun set. Deze band staat voor de tweede keer op het grote podium van het festival. Het eerste keer was in 2012. Destijds stond men op zeer late tijdstip op zaterdag, na headliner Sodom, voor een handjevol dronken overlevenden te spelen. Vandaag is dat gelukkig anders. De band staat voor een volle zaal en dat komt de sfeer uiteraard ten goede. Het geluid is niet al te denderend; veel lage tonen waardoor de gitaren nauwelijks tot hun recht komen, en de gitaren zijn bij Gama Bomb juist essentieel. Gelukkig verandert dat later en kunnen we volop genieten van de maniakale, ultra snelle speed/crossover van de Ierse grappenmakers. De band speelt strak en ook zanger Philly is goed bij stem. Gehuld in een roze/witte trainingspak die zelfs in de 80s te fout zou zijn laat de man tussen de nummers door geen tijd onbenut om een paar grappen te maken. Zijn Ierse humor komt niet altijd over, maar dat mag de pret niet drukken, want daarentegen overtuigen ze met hun muziek. De stemming zit er goed in, de moshpit blijft in volle gang en overal om mij heen zie ik tevreden gezichten. Een prima optreden en een goed begin. (Nima)

De heren van Desaster zijn graag geziene gasten op de Eindhoven Metal Meeting en ook vandaag is de belangstelling voor de Teutoonse staalbrigade groot. De grote zal is bomvol en de band wordt al op handen gedragen al voordat er maar een noot gespeeld is. Als de heren dan uitbarsten met ‘Divine Blasphemies’ is de hel op aarde werkelijkheid. Het is voor het eerst dat ik de band zonder drumbeest Tormentor live zie. Alhoewel dat visueel even wennen is, is de nieuwe drummer Hont (die in het verleden samen met frontman Sataniac in Divine Genocide zat) een absolute aanwinst voor de band. De band is in topvorm en ook Sataniac is erg goed bij stem. Eigenlijk heb ik nog nooit een slecht of matig optreden van deze band gezien en vandaag is dat niet anders. Ze doen gewoon wat ze doen en dat is de boel op de kop zetten met hun magnifieke death/thrash/black metal. Als ik het goed begrepen heb heeft men met ‘Black Creation’ (correct me if I’m wrong) een nieuw nummer gespeeld, maar het zijn toch vooral klassiekers zoals ‘Profanation’, ‘Hellfire’s Dominion’, ‘het magistrale ‘Teutonic Steel’ en afsluiter ‘Metalized Blood’ die de bloeddruk bij de meeste verhogen. Desaster kwam, zag en overwon. Voor mij één van de absolute hoogtepunten. (Nima)



Wie van Britse old school death metal houdt, die zit bij Benediction goed. Sinds 1989 is de band uit Birmingham onderweg en vandaag staat de band sinds lange tijd weer eens in Nederland op de planken. Hadden we twee jaar geleden nog oud-Benediction bassist Frank Healy en zanger Dave Ingram op het toneel staan bij Memoriam, zo staan de overgebleven oudgedienden gitaristen Darren Brooks en Peter Rew en inmiddels niet meer zo nieuwe zanger Dave Hunt (die zit er toch ook al twintig jaar bij) met een vernieuwde ritmesectie op de bühne. Het is beuken geblazen bij Benediction, veel oud werk komt voorbij, onder andere ‘Divine Ultimatum’ van het debuutalbum ‘Subconscious Terror’ en ‘Unfound Mortality’ en ‘Nightfear’ van ‘Transcend The Rubicon’ uit 1990 en 1993 respectievelijk. ‘The Grotesque’ gaat er ook altijd wel in. Zanger Dave Hunt is goed gehumeurd en laat het publiek weten dat het okay is om te komen stage-diven. “Maar dan moet je wel springen als je hier naar boven komt” grapt hij. Benediction heeft vandaag zowaar nog twee nieuwe nummers op het menu staan, waaronder ‘Tear Off These Fucking Wings’, waarmee de band dus niet louter op oud materiaal blijft voortborduren. De Britten zetten een hele degelijke en o zo lompe death metal set neer vandaag waardoor een grote glimlach op mijn gelaat verschijnt. Fijne band dit Benediction! (Dennis)



Na de kleine zaal ontvlucht te zijn besluit ik om toch maar even om naar Moonsorrow te gaan. De ophef over deze band heb ik altijd langs me heen laten gaan en eerlijk gezegd heb ik ze altijd min of meer genegeerd. Toch was ik even nieuwsgierig. En wat blijkt, al vanaf he moment dat ik mij in de grote zaal positioneer word ik betoverd door de prachtige, epische, folky pagan/black metal van de Finnen. Door het feit dat men van een glashelder geluid kan genieten komen de details goed over en dankzij het mooie lichtshow lijkt het alsof ik in een fantasiewereld ben beland. Ik kan mijzelf wel voor de kop slaan dat ik het optreden niet vanaf het begin heb bijgewoond, en nog harder dat ik deze band niet eerder een kans heb gegeven. Beter laat dan nooit, maar mij hebben ze in ieder geval weten te overtuigen. Hopelijk vind ik op korte termijn de tijd om de enorme schade in te halen. (Nima)



Hier sta ik dan: ontzettend aangeschoten, emotioneel, het kippenvel trekt over mijn hele lijf en de één of andere traan rolt over mijn gezicht. Het podium is nu territorium van het IJslandse Sólstafir. Je kan niet bepaald zeggen dat zanger Adalbjörn Tryggvason een stem van goud heeft , maar het unieke geluid van zijn stem in combinatie met de epische sound van zijn medemuzikanten weten mij als bijna geen andere band te raken en als ik zo om mij heen kijk hebben hier dus nog een hoop andere mensen last van. Een ontzettend gave show met gevoelige klanken en een bijna verslavende, meeslepende sfeer. Dit was absoluut mijn highlight van het weekend en zeker één van de ‘rustigere’ optredens van het weekend. (Elisabeth)



Lang door ondergetekende gehoopt maar toch eindelijk zijn de Griekse sympho death metallers van Septicflesh naar de EMM gekomen. Albums als ‘Sumerian Deamons’ en ‘The Great Mass’ hebben de top van mijn jaarlijsten gehaald en ook eerdere live ervaringen waren overdonderend dus mijn verwachtingen voor vanavond waren dan ook hooggespannen. Om een lang verhaal kort te maken, werd het voor mij dus eerder een teleurstelling dan een geweldig optreden zoals Solstafir eerder op de avond wel voor elkaar wist te krijgen. Dat had wellicht ook te maken met de setlist welke louter uit materiaal van de laatste vier albums en voornamelijk het meest recente werk ‘Codex Omega’ bestond en een klassieker als ‘Unbeliever’ dus niet gespeeld werd vandaag. Tel daarbij op dat al het orkestwerk zoals tegenwoordig gebruikelijk is vanaf tape kwam en dat tussen de nummers door toch wat weinig interactie gaf. Nee, Septicflesh is toch geen echte EMM headliner zoals Marduk en Triptykon dat een dag later bewezen te zijn. Het is niet anders... (Michiel)



Zaterdag 15 december

District 19 Stage

Offerblok was al als een van de eerste bands aangekondigd voor deze editie. En terecht want de band zit, zeker na het toetreden van gitarist Robin de Boer (ex- Rompeprop/Burn The Iris), flink in de lift. Zo is de kleine Effenaar zaal alwaar ze deze tweede EMM dag openen inmiddels bekend terrein want eerder dit jaar opende Offerblok zeker niet onverdienstelijk voor Eyehategod en Church Of Misery op hetzelfde podium. Vergeleken met de overwegende death/black programmering is de sludge van Offerblok (vooral zanger Joost Nevels zijn schreeuwen doen geregeld aan Amenra denken) vandaag een ander kopje thee maar ondersteund met een loodzwaar geluid en de zelfgemaakte visuals stond de band haar mannetje en durfden ze zelfs een nieuw nummer te spelen wat pas een dag was afgerond. Aangezien ik ze al een tijdje volg, kan ik zeggen dat Offerblok elk optreden beter wordt. Hopelijk zien we ze snel een keer op Roadburn. EMM dag twee was in elk geval lekker zwaar begonnen. Doe mij maar een donker biertje! (Michiel)



Voor het optreden Darvaza schuiven wij alvast gezellig op tijd aan in de drukte van de kleine zaal in de Effenaar, om überhaupt een kans te hebben iets te zien. Helaas is deze ruimte, als je heel eerlijk bent, net iets te klein voor sommige optredens. Zo ook voor Darvaza, maar de gelukkigen die binnen geraakte wachtte een excentrisch optreden met frontman Wraath (o.a. Behexen), die hier en daar ruzie aan het zoeken is met het publiek, het nodige materiaal op het podium van een duw voorziet, maar die wel in staat is de spanning van hun optreden hoog te houden. (Elisabeth)



Ik denk dat diegene die al een hekel aan het ‘kattengejank’ van King Diamond hebben nu een hele grote boog om de kleine zaal zullen maken. Ik daarentegen sta dus vol spanning op het optreden van het Duitse Attic te wachten, waarvan de zanger net zulke hoge tonen produceert als de King himself. Het is allemaal een beetje theatraal, hier en daar misschien zelfs een beetje te opgezet en de parallellen naar bovengenoemde zijn niet te ontkennen, maar toch is het een ontzettend vermakelijk liveshow en hebben de vijf heren uit Gelsenkirchen dan wel heel erg goed gespiekt bij de meester. Naar wierook stinkend en met een brede grijns op het gezicht verlaat ik na een prima show weer de kleine zaal. (Elisabeth)



Heavy metal op Eindhoven Metal Meeting? Daar blijft de rest van de team normaal gesproken met zijn/haar fikken er van af (behalve als het om Sabaton gaat, want dat is voor Sjaak Afhaak, oftewel Marcel). Aangezien ik Attic al meerdere malen aan het werk heb gezien en collega Elisabeth het Duitse Mercyful Fate er graag wilde bespreken, heb ik vandaag maar een stap terug genomen. Dankzij de voorgenoemde Sjaak Afhaak neem ik vandaag Nederlandse legende Dead Head voor mijn rekening. Aangezien ik deze band op de plaat fantastisch vind (en ook erg te spreken was over de laatste studioalbum, ’Swine Plague’) en ik meerdere goede shows van de heren heb gezien, hoort u mij echter niet zeuren. De kleine zaal is goedgevuld, de band heeft een prima geluid en de heren hebben er duidelijk zin in. Vooral zanger/bassist Tom schijnt zeer in zijn element. Teugend aan een pakje Chocomel schreeuwt hij de longen uit het lijf en is goed bij stem. Desondanks slaat de boel bij mij niet echt aan. Of het aan mij ligt of niet weet ik niet, maar die overtuigingskracht en de impact die ik van Dead Head gewend ben mis ik vandaag. Nou ja, zeker geen slecht optreden, maar ik heb ze beter gezien. (Nima)



Twee bands uit Stockholm die tegelijkertijd op het podium staan bij Eindhoven Metal Meeting. Enerzijds oudgedienden Necrophobic op het hoofdpodium en anderzijds de jongere generatie black metallers van Valkyrja, die overigens na 2011 en 2016 vandaag voor de derde keer op Eindhoven Metal Meeting staan. De band is op dit moment op tour met Marduk, Archgoat en Attic en de hele package is vandaag dan ook present op de bill. Het album ‘The Antagonist’s Fire’ uit 2013 kon ik erg waarderen en met het onlangs uitgekomen album ‘Throne Ablaze’ kunnen deze Zweden de concurrentie met die andere stadsgenoten Watain best aan. Maar vanavond wil de vlam helaas niet zo overslaan op mij en dat heeft zeker te maken met het magere geluid. Na enkele nummers houd ik het dan ook voor gezien om bij de grotere show van Necrophobic te gaan kijken die daarentegen wél vlamt! (Dennis)



Terwijl Necrophobic nog aan zijn laatste twintig minuten bezig is op het hoofdpodium betreden de Finnen van Archgoat het District 19 stage. De zaal is aardig vol, maar het is niet zo druk dat je je niet meer bewegen kunt. Archgoat bestaat uit een drietal muzikanten waarbij zanger / bassist Lord Angelslayer en gitarist Ritual Butcher een tweeling vormt, dus het was even goed in de ogen wrijven om vast te stellen dat ik niet dubbel zag. Beide heren waren overigens goed uit elkaar te houden door de verschillende corpsepaint. Vooraf had ik zo’n vermoeden dat het optreden van Archgoat chaotisch zou worden qua geluid aangezien Archgoat toch wel redelijk wat overeenkomsten met war metal vertoont en dat live niet altijd even goed klinkt, maar mijn vermoedens zaten er gelukkig totaal naast. Zeker in vergelijking met de vorige band op dit podium had Archgoat een fantastisch goed geluid en waren de riffs duidelijk definieerbaar. Er had wel wat meer pit in het optreden mogen zitten, want het was al met al een beetje statisch. Desalniettemin uitstekend kunnen genieten van dit Finse death metal geweld. (Dennis)



Één van de meest verrassende namen in de line-up van dit jaar is Chris Holmes’ Mean Man. Chris Holmes, de legendarische en beruchte Amerikaanse gitarist die vooral in de jaren 80 furore maakte met W.A.S.P. Het solowerk van de man vond ik echter maar niks, en zijn laatste plaat ’CHP’ is gewoon beschamend. Ik had dus niet al te hoge verwachtingen. Maar godverdomme, zodra de boomlange Holmes en zijn kompanen losgaan met klassieker ‘On Your Knees’ verandert mijn mening. GE.WEL.DIG! Nee, niet dat de band oh zo fantastisch speelt, en ook Holmes zelf lijkt de hele tijd gedesoriënteerd en is duidelijk niet tevreden met zijn podiumsound, en het geheel rammelt aan alle kanten, maar omdat ze gewoon een goede show neerzetten en vooral omdat het publiek uiterst enthousiast reageert en de W.A.S.P.-klassiekers luidkeels meebrult. Grappig om een over algemeen “trve” en duister publiek luidkeels “L.O.V.E.” te horen scanderen. Van het eigen werk wordt o.a. ‘Let It Roar’ (wat een te gek nummer live) en ‘Born Work Die’ (blijft een kutnummer) gespeeld, maar het zijn uiteraard songs zoals ‘Wild Child’, ‘Blind In Texas’ en het magnifieke ‘Animal (I Fuck Like A Beast)’ die het moeten doen. Opgedragen aan de mensen in Syrië, Jemen en andere oorlogsgebieden – “it fucking pisses me off that people don’t get along”; aldus Holmes – krijgen we als afsluiter een prima uitvoering van Neil Young’s ‘Rockin’ In The Free World’. Overigens duidelijk een publieksfavoriet. Na enkele minuten komt de band nogmaals het podium op voor een iets minder overtuigende uitvoering van AC/DC’s ‘Highway To Hell’. Al met al een erg vermakelijk, feel-good, optreden en één van de hoogtepunten van dit jaar’s editie. (Nima)



Impaled Nazarene mag het opnemen in de kleine zaal tegenover Triptykon die in de grote zaal een speciale Celtic Frost setlist in de aanbieding heeft. De Finnen rondom frontman Mika Luttinen laten zich daardoor echter niet van de wijs brengen en slaan keihard terug met een speciale ‘Suomi Finland Perkele’ setlist. En ook bij Impaled Nazarene krijg je vanavond waar voor je geld, want de mannen staan retestrak te spelen en hebben een goed geluid. Of hun materiaal van de zelfde klasse is als dat van Celtic Frost is voer voor discussie, maar de fans vonden het allemaal prima.



Het was voor ondergetekende een slordige 32 jaar geleden dat ik Mandator, toen nog in de vorm van Mysto Dysto, voor het laatst live heb mogen meemaken. Plaats van handeling toentertijd was het Alkmaarse Parkhof, een echt authentiek gekraakt punkhol wat later een legale podiumfunctie kreeg en op die manier veel ‘alternatieve’ bands een kans kon geven om uit de garage van paps en mans te komen en zich aan een grote publiek te presenteren. Dat optreden was trouwens best vet. Een band vol jonge honden, en een publiek dat daar feilloos bij aan sloot. Maar zoals altijd zijn behaalde resultaten uit het verleden geen garantie voor de toekomst. Uiteraard was het voor de band natuurlijk prachtig om het begin van hun tweede leven af te trappen op de gerenommeerde Eindhoven Metal Meeting, maar om nou te zeggen dat het aanwezige publiek daar ook zo over dacht? Ondanks het feit dat Tryptikon net zijn laatste riffs door de grote zaal liet dreunen en het nog een half uur zou duren voordat Marduk ieders trommelvliezen zou gaan pijnigen met hun materiaal dat alleen het standje ‘ridiculous speed’ schijnt te kennen, bleef de kleine zaal tijdens de show van Mandator schrikbarend leeg. Over de oorzaken kunnen we nog wel eens een boom opzetten, maar mijns inziens was er bij het gemiddelde EMM publiek gewoon geen interesse voor de wederopstanding van een band uit het grijze verleden die in hun gloriedagen ook niet verder kwam dan een bescheiden cult status bij metal liefhebbers die inmiddels de 50 wel gepasseerd zijn. Zoals ik-zei-de-gek. Ik heb me trouwens best vermaakt met het optreden hoor, maar dat had natuurlijk alles met een stukje nostalgie en bekendheid met het materiaal te maken. Ach, U kent het wel. Als je het herkent is het leuk en moet je weer eens aan vroeger denken, maar voor mensen die de band toen niet hebben meegemaakt is het niks meer of minder dan een bandje van vroeger die weer zo nodig moet, maar het niet haalt bij hun eigen helden. Wat zegt U? Moet dat nou weer zo negatief? Mwoah, ik zou het eerder realistisch willen noemen. Ik heb hier en daar gelezen dat er meer optredens en wellicht wel wat nieuw werk op het programma staan, maar ik zou me als band toch afvragen wie er anno 2019 nog echt op ons zit te wachten. (Horst)

Ik wist niet of ik afsluiter Mortuary Drape überhaupt zou gaan halen maar uiteindelijk kon ik het optreden van Marduk gemakkelijk verlaten voor de afsluiter in de kleine zaal. Mortuary Drape is al dik 30 jaar actief in de (black) metal scene en dus is het geen verrassing dat een band als Batushka hun kledingkeuze meest waarschijnlijk op die van de Italiaanse grootmeesters geïnspireerd heeft. Mortuary Drape speelt weliswaar geen pure black maar houdt hun muziek geschoeid op de thrash leest zoals dat dertig jaar geleden gebruikelijk was. Veel bezoekers waren al moe van twee dagen metalgeweld en ook ondergetekende had moeite de aandacht erbij te houden. Desondanks wist het publiek in de kleine zaal er nog een moshpit uit te persen waarbij ondergetekende op veilige afstand bleef. Toen de materiaalpech bezit nam van de 2e gitarist besloot ik het te laten voor wat het was. Eenmaal buiten gekomen, was Eindhoven bedekt onder een dun laagje sneeuw…



Main stage

De Zutphense thrash metal formatie Izegrim heeft de eer om de zaterdag van Eindhoven Metal Meeting te openen op de main stage. Om klokslag vier uur begint de show met het openingsnummer ‘White Walls’ van de actuele langspeler ‘The Ferryman’s End’. Wat direct opvalt is dat frontvrouw Marloes Voskuil geen basgitaar meer speelt, maar zich nu compleet op de zangpartijen en het bewerken van het publiek richt, en dat de band in het kader van deze verandering een bassist heeft aangetrokken. ‘Laten we de boel eens kapot maken’ zweept de langharige blondine het publiek op, dat daar gewillig gehoor aan geeft. In het half uur dat Izegrim ter beschikking staat speelt de band hoofdzakelijk werk van ‘The Ferryman’s End’, maar ook de nieuwe EP ‘Beheaded By Trust’ komt aan bod middels het nummer ‘Retraumatized’. Na een korte maar overtuigende set sluit Izegrim af met ‘Endless Strife’ waarna het tijd wordt om ons naar de kleine zaal te begeven voor een potje black metal van Darvaza. (Dennis)



Om maar met de deur in huis te vallen: als Fleshcrawl uit Zweden in plaats van uit Duitsland waren gekomen dan waren ze waarschijnlijk altijd in dezelfde adem genoemd als Dismember (waar ze mij nog wel het meeste aan deden denken), Entombed en Grave. Ik was de band eerlijk gezegd ook wat uit het oog verloren door de jaren heen totdat de heren werden bevestigd voor deathfest in Schoonebeek of all places. Gelukkig namen EMM organisator Roman met zijn District19 agency Fleshcrawl onder zijn vleugels en dus stond men vandaag op het EMM hoofdpodium. De band speelde alsof men nooit was weggeweest en dus was de setlist vandaag een bloemlezing van het hele oeuvre en gooide en passant nog wat shirts in het publiek. Sympathieke actie! Voor mij persoonlijk was het hoogtepunt het titelnummer van de klassieker ‘As Blood Rains From The Sky…(We Walk The Path Of Endless Fire)’ maar eigenlijk was de gehele set zo degelijk als een Zweedse Saab. Ik hoop Fleshcrawl graag weer terug in ons land te zien maar dan in een kleinere club! (Michiel)



Na een werkelijk uitstekend optreden in de kleine zaal op de EMM van vorig jaar en met een nieuw album getiteld ‘Arson’ op zak mocht het Duitse Harakiri For The Sky ditmaal een stapje hogerop zich melden in de grote zaal. En die kans werd uiteraard met beide handen aangegrepen maar de eerlijkheid gebiedt mij toch te zeggen dat de band in de kleine zaal een heel stuk beter tot zijn recht kwam wat mij betreft. Niks mis met het optreden overigens want op het spel en het gespeelde materiaal was niks aan te merken maar toch leek het grote podium mij - net als op het Party San festival afgelopen zomer - me net wat te groot nog op dit moment. Dus wat mij betreft speelt HFTS vooralsnog op wat kleinere podia. Een herkansing daarop dient zich al in januari aan als men samen met Draconian op tour gaat. (Michiel)



Na mijn verpozen bij Dead Head was het tijd voor één van de bands waar ik het meest naar uitkeek, namelijk Zweedse legende Necrophobic. Het is voor mij de eerste keer dat ik de band zonder charismatische frontman Tobias zie. Wel verheug ik mij erop de band met de teruggekeerde krijger Anders Strokirk, die ook op het legendarische debuut ‘The Nocturnal Silence’ te horen was, te zien en te horen. Wat mij opvalt is ook dat drummer (en als enige overgebleven originele bandlid) Joakim niet van de partij is. De drums worden echter mishandeld door niemand minder dan Matte Modin (o.a. Firespawn, ex-Dark Funeral, ex-Defleshed), dus dat zit wel goed. En fucking HELL, wat een geweldig optreden is dit. De band gaat erg sterk van start met het titelnummer van de nieuwe prachtplaat, ’Mark Of The Necrogram’, grijpt je meteen bij de strot en laat je het komend uur niet meer los. Het geluid is moddervet, prachtige lichtshow waarbij het lijkt alsof de band in de hel staat te spelen, en een uiterst strakke en gemotiveerde band. Wat wil je nog meer? Van de nieuwe plaat krijgen we o.a. nog ‘Requiem For A Dying Sun’, en daarnaast recenter werk zoals ‘Revolution 666’, ‘I Strike With Wrath’. Maar klassiekers ‘Before The Dawn’, ‘Darkside’ en ‘The Nocturnal Silence’ worden niet vergeten. Met het fantastische en allesverwoestende ‘Blinded By Light, Enlightened By Darkness’ komt een einde aan één van de beste en meest heerschende optredens van deze editie. (Nima)



Een band waarbij je eigenlijk nooit weet wat je te wachten staat en/of in welke mentale toestand zanger Niklas Kvarforth zich op het moment bevind, is het Zweedse Shining. En hoe zullen ze vandaag hun slag slaan? Bloed, zoenen en whisky? Het is sowieso een ontzettend strakke en sterke show. Kvarforth krijst, blaft en zingt de haat er van af en de rest van de muzikanten zorgt voor een uitgebalanceerd geluid en weten uiteindelijk je ziel vast te pakken en aan stukken te scheuren. Hier en daar worden de collega’s met whisky verzorgd, maar echt schokkende momenten blijven eigenlijk uit. Geen probeem trouwens, want bij zo’n meeslepende en indrukwekkende show is dit ook totaal overbodig ! (Elisabeth)



“Oeh!” Tom G. Warrior is in the house! Sinds 2008 is de Zwitserse legende, na het uiteenvallen van Celtic Frost, toch wel één van de meest invloedrijke thrash metal bands van de jaren tachtig, onderweg met zijn geesteskindje Triptykon. De muziek van Celtic Frost (en voorloper Hellhammer) dient heden ten dage nog steeds als blauwdruk voor menig death en black metal band in de extreme metal scene. Vijfendertig jaar geleden presenteerde Warrior samen met zijn vorig jaar overleden jeugdvriend Martin Eric Ain het album ‘Morbid Tales’, een plaat die vandaag de dag nog steeds staat als een huis en onder de meest invloedrijke metal albums aller tijden gerekend mag worden. Vandaag krijgen we van Triptykon een speciale Celtic Frost set voorgeschoteld, waarbij deze klassieker samen me de tweede Celtic Frost release ‘To Mega Therion’ ruimschoots aan bod komt, aangevuld met ‘recenter’ werk van het laatste wapenfeit van de band uit 2006, ‘Monotheist’. ‘Ugh!’ De band bestaat naast Tom G. Warrior uit bassiste Vanja Slajh, de van Dark Fortress bekende gitarist V. Santura en nieuwkomer Hannes Grossmann (Hate Eternal, Obscura, Necrophagist) die de onlangs afzwaaiende langjarige drummer Norman Lonhard mocht vervangen. De band heeft er vanavond zin in en het in grote getale aanwezige publiek vanzelfsprekend ook. Nummers als ‘Procreation (of the Wicked)’, ‘Morbid Tales’ en zeker ‘Circle of the Tyrants’ worden onder luid gejuich onthaald en Triptykon speelt een bij voorbaat gewonnen wedstrijd. Vet om dit nog in 2018 mee te mogen maken! Black Sabbath moet je als metalhead ooit eens met Ozzy live hebben zien spelen, maar ook Tom G. Warrior met Celtic Frost (of in dit geval Triptykon) hoort tot de verplichte kost van elke metalfan! (Elisabeth)



Compleet uitgeput en lichtelijk bedronken wil ik het stiekem voor gezien houden, maar niet voordat ik Marduk (voor de zoveelste keer) kan bewonderen. Marduk is mijn inziens altijd één van de beste black metal bands op deze aardkloot geweest en die mening is door de jaren onveranderd gebleven. Tegen de tijd dat de band gepland staat is men nog bezig met het opbouwen, gevolgd door een line-check waardoor er het optreden veel te laat aanvangt. Als men dan eindelijk het podium betreedt en los gaat met ‘Panzer Division Marduk’ brast de hel los. Jezus fucking christus, WAT een kracht! Het wordt mij meteen weer duidelijk waarom ik van deze band ben gaan houden en dat ze inderdaad nog altijd één van de beste in hun soort zijn! ‘Baptism By Fire’ volgt snel, gevolgd door ‘Werwolf’ van de nieuwe plaat, ’Viktoria’. Maar tja, als je daarna gelijk doorgaat met ‘Of Hell’s Fire’ dan is het nieuw materiaal snel vergeten. Of Wat dacht u van ‘Coven Hoof’, ‘Throne Of Rats’ en het magistrale, ondertussen oeroude klassieker ‘Burn My Coffin’? Wat mij elke keer opvalt is dat alles live nóg sneller wordt gespeeld als op de plaat, waarbij ik mij afvraagt hoe de drummers het volhouden in deze band, hehe. Wat mij daarnaast opvalt is hoe sterk zanger Mortuus elke keer weer klinkt. Maar goed, na ‘Burn My Coffin’ begint de vermoeidheid toch echt toe te slaan en ook de jarenlange mishandeling van het lijf begint zijn tol op te eisen, dus ik besluit om samen met de grote baas, Horst, nog een drankje te doen en richting het hotel te gaan. Bedankt voor een tof feestje, en tot volgend jaar. (Nima)



Zoals Nima al opmerkte, aan alles komt een einde. Zo ook aan alweer twee dagen van drank, vette muziek, andere spiritualia en vooral veel gezelligheid. We kunnen daarom de 2018 editie van de Eindhoven Metal Meeting wegzetten als uiterst geslaagd, en aangezien de boel ruim voor aanvang alweer stijf was uitverkocht zal het voor de organisatie ook zeker een succes geweest zijn. We kijken dan ook met gepaste nieuwsgierigheid uit naar de aankomende editie die inmiddels alweer is aangekondigd. Op 13 en 14 december 2019 is het namelijk wederom bal in de Effenaar, en onder andere Taake, Kampfar en Bodyfarm zijn al bevestigt. De kaartverkoop is al begonnen, dus doe jezelf een lol en koop dat ticket voor je er naast zit. Wij zijn er weer bij komende editie. Jij toch ook?

Home
Facebook

<< vorige volgende >>