Listen live to Radio Arrow Classic Rock

The Dead Daisies & Voodoo Vegas

Weert Bosuil 27 november 2018

In het jaar 2015 maakte ik voor het eerst kennis met The Dead Daisies en eigenlijk was ik vanaf dat allereerste moment verslaafd. Het was dan ook niet moeilijk om tijd vrij te maken toen ik hoorde dat de heren een concert gepland hadden beneden de Nederlandse rivieren en het was meer dan cool dat men daar de Bosuil in Weert voor uitgezocht had. The Dead Daisies zijn een stel briljante muzikanten die een spetterende liveshow neerzetten en die laten zien dat rock nog steeds springlevend is.

Door: Hans Lievaart

Fotograaf: Hans Lievaart

band imageAls support act was de uit het Verenigd Koninkrijk afkomstige rockband Voodoo Vegas neergezet en deze vijfkoppige band heeft al sinds 2009 een redelijke staat van dienst. Zo heeft men al in het voorprogramma van artiesten zoals Joe Satriani, Glenn Hughes en Uriah Heep gespeeld en nu kan men dus ook The Dead Daisies aan dat lijstje toevoegen. Er werd afgetrapt met het nummer ‘Don’t Need Your Love’, dat direct gevolgd werd door ‘Backstabber’ van het album ‘Signed Freak Show Candy Floss’. Al snel werd duidelijk dat deze heren en niet te vergeten dame een goede opwarmer waren voor wat komen ging en dat ze het nodige in hun mars hebben om een zaal op de juiste temperatuur te krijgen. Hun energieke optreden werd dan ook erg goed ontvangen door de aanwezigen. Zanger Lawrence Case bleek een prettige uitstraling te hebben en het randje op zijn stem paste perfect bij de stevige rock die men de zaal in blies. Meryl Hamilton en John Dawwon lieten met name tijdens ‘Revolution’ en ‘Feeling So Good’ horen en zien dat ze wisten wat een gitaar was en hoe ze daar mee om moesten gaan. Het was mooi om te zien dat niet alleen het publiek genoot, maar dat ook de band erg in hun nopjes bleek te zijn met het geheel en als gevolg hiervan probeerde men er nog wat extra energie uit te persen. Zoals altijd vliegt de tijd voorbij als iets leuk is en dat was zeker ook het geval bij Voodoo Vegas, die voor het verlaten van het podium nog even lieten weten te werken aan hun derde album, die net zoals de vorige twee via “crowdfunding” ter wereld moet komen.

band imageThe Dead Daisies behoeven inmiddels geen introductie meer. De mannen onder leiding van zanger John Corabi putten hun inspiratie duidelijk uit de jaren tachtig en hebben bands zoals Aerosmith en Foreigner om er maar een paar te noemen als hun voorbeelden. The Dead Daisies zijn een stel briljante muzikanten die hun sporen in het rockwereldje de afgelopen jaren zeker verdiend hebben. Zo kennen we gitarist Doug Aldrich natuurlijk van Whitesnake en Dio, terwijl zanger John Corabi bekend is geworden als opvolger van Vince Neil bij Motley Crue. Bassist Marco Mendoza heeft bij Thin Lizzy en Whitesnake vertoefd, terwijl gitarist David Lowy bekend is van bands zoals Red Phoenix en Mink. Nieuwe drummer Deen Castronovo tenslotte wist grote bekendheid te vergaren bij Journey, Bad English en Hardline en met vijf van deze rasmuzikanten kon je ook niets anders dan een briljante show verwachten.

Het door Voodoo Vegas goed opgewarmde publiek was klaar voor de prima stem, de stevige hooks en de bluesy riffs waar The Dead Daisies zo bekend om zijn. Na de parmantige opkomst van John Corabi werden ‘Midnight Moses’ , ‘Evil’ en ‘Make Some Noise’ aan de inmiddels goed volgestroomde Bosuil aangeboden en frontman John Corabi beleek uitstekend bij stem te zijn en zong loepzuiver. Het publiek was in extase en de Bosuil daverde op zijn grondvesten. Na ’Rise Up’, ‘Dead And Gone’ en ‘What Goes Around’ kregen het publiek en de constructie van de Bosuil even rust en werden de barkrukken op het podium gezet, wat inhield dat er tijd ingeruimd ging worden voor wat akoestisch werk. Het eerste nummer wat we te horen kregen was het ‘Maggy May’ van Rod Stewart en waar vijf minuten van te voren de constructie van de Bosuil het nog erg zwaar had, werd het nu adembenemend stil. Dat mocht ook wel want gelegenheidszanger Deen Castronovo, die dit nummer vertolkte, leek als twee druppels water op de stem van Rod Stewart. Na deze fenomenale vertolking was het tijd voor ‘Let it be’, wat gebroederlijk door het publiek werd mee gezongen.

Na het aangename akoestisch deel werd de stevige rock weer opgepakt met ‘Burn it Down’. Natuurlijk moet er ook nog een memorabele afsluiter komen en die kwam er in de vorm van, hoe kan het ook anders, ‘Mexico’. Om elf uur was de show toch echt ten einde en kon het publiek tevreden huiswaarts keren. Ondergetekende moest de volgende ochtend weer om kwart over vijf uit bed springen, maar het optreden was de investering weer dubbel en dwars waard.

<< vorige volgende >>