Listen live to Radio Arrow Classic Rock

A Perfect Circle & Chelsea Wolfe

Antwerpen Lotto Arena 12 juli 2018

A Perfect Circle is een exclusieve band welke de fans slechts mondjesmaat bedient op haar wenken. Deze excentrieke behandeling maakt elk teken van leven kostbaar en vanavond kregen we het bewijs dat het geheugen van de ware muziekliefhebbers niet zo kort of oppervlakkig is als men tegenwoordig graag beweert. In groten getale aanwezig voor een band die het zich veroorloofde om zich veertien jaar in stilte te hullen! Een muisstille goedgevulde Lotto Arena genoot met volle teugen!

Door: Vera

A Perfect Circle heeft altijd het predicaat gekregen ‘de tweede band van zanger Maynard James Keenan’, naast Tool. Natuurlijk kan je niet om zijn enigmatische persoonlijkheid en machtige stem heen, maar uiteindelijk is gitarist/componist Billy Howerdel de motor achter A Perfect Circle. En ja, die motor wordt wel eens afgezet, want na de verrukkelijke albums ‘Mer De Noms’ en ‘Thirteenth Step’ bleef het lang stil en vormde het coveralbum ‘eMOTIVe’ slechts een pleister op de wonde. Veertien jaar na dat bewuste ‘eMOTIVe’ is in april eindelijk ‘Eat The Elephant’ uitgekomen en dat album bleek inderdaad wederom een magistraal manifest van intrigerende klanken. En de band is er trots op, getuige het feit dat er vanavond maar liefst acht songs van de smakelijke olifant op ons bord belanden.

Het is aardig druk in de omgeving van de Lotto Arena. Bovendien vindt er gelijktijdig een uitverkocht concert van The War On Drugs plaats in het aanpalende Sportpaleis. Wij banen ons gezwind een weg naar de plaats die het lot ons toegewezen heeft: een perfecte tribune, dichtbij maar zijdelings van het podium. Eerst is het de beurt aan Chelsea Wolfe, een in het zwart geklede dame met begeleidingsband. Ze put uit allerlei stijlen en creëert een duistere sfeer. Weinig licht op het podium en een heldere stem. Soms fragiel, soms beenhard van jetje gevende in een cocktail van drone, ambient, gothic en metal. Ze zou best passen bij de bands van Prophecy Productions, al is ze voornamelijk een ster in alternatieve Indie milieus.

In de pauze wordt het podium in gereedheid gebracht voor A Perfect Circle, er wordt zelfs grondig gedweild. Aan alles merken we dat we hier met een ‘grote’ band te doen hebben. Op het podium staan torenhoge zuilen, welke tijdens de show een kil wit licht verspreiden, maar ook andere projecties worden tijdens de show op het publiek afgevuurd. Het deed me een beetje denken aan de Zooeuropa tour van U2. Druk, een beetje kil, maar indrukwekkend. De gitaarsound van Howerdel is trouwens ook niet helemaal gespeend van The Edge (U2) invloeden. Vanuit onze positie leken de muzikanten klein en nietig toen ze met ‘Eat The Elephant’ en ‘Disillusioned’ de show openden, maar wat een geluid en wat een stem! Traditiegetrouw bevindt Maynard zich op een verhoog achteraan op het podium naast de drums en hult hij zich in nevelen. Rook en oogverblindende lichten in overvloed trouwens, zodat de band ook tijdens oudere songs als ‘The Hollow’ en ‘Weak And Powerless’ soms moeilijk te onderscheiden was. Hun mistige contouren vormden echter allerminst een belemmering om te genieten van een streepje ‘Mer De Noms’ in de gedaante van ‘Rose’ en ‘Thomas’ of de tijden van ‘The 13th Step’ te laten herleven met ‘The Noose’ en ‘Blue’. Op die manier worden fragiele momenten perfect afgewisseld met door merg en been gaande momenten waarop Howerdel er een duivels genoegen in lijkt te scheppen om zijn gitaar te geselen. Hij treedt trouwens wél dikwijls op de voorgrond en doet dat met het jeugdige enthousiasme van een tiener, maar ook met het zelfbewustzijn van een rockster. Sommige nummers krijgen een experimentele behandeling en ‘3 Libras’ is daar een goed voorbeeld van. Hier werd het bij momenten heel psychedelisch. Met ‘The Contrarian’, ‘Talk Talk’, ‘Hourglass’ en ‘The Doomed’ vlak achter elkaar zaten we nu in het ‘Eat The Elephant’ tijdperk.

Maynard presenteert zich vandaag in een stijlvol rood pak dat haaks staat op zijn lange blonde haren. Dandy versus hippie? Zijn stem heeft na al die jaren nog niets aan kracht ingeboet. De prijs van inventiefste titel gaat uiteraard naar ‘Counting Bodies Like Sheep To The Rhythm Of The War Drums’. Dat leek me trouwens – vanuit mijn tribune zitplaats – erg toepasselijk als ik neerkeek op het publiek in het middenveld. Noodgedwongen deed zich daar een knap staaltje voor van ‘teruggaan in de tijd’. Het was pikdonker, geen enkele iPhone te bespeuren en iedereen genoot op zijn of haar manier van de geestelijke rust in een mobielvrij leven en de overgave aan wat op dat moment belangrijk was: het concert van A Perfect Circle. Ik voelde bovendien een soort triomf in me opkomen dat de band dit in deze tijden presteerde. Goed, vooraleer het concert begon werden we wel meermaals – welhaast manu militari – erop gewezen dat filmen of foto’s nemen met iPhone heel het concert verboden was. Als je dit toch deed, werd je verwijderd uit de zaal indien men je betrapte. Voilà, enige discipline afdwingen lukt nog steeds als je het goed aanpakt. Zelfs de fotopit schitterde door afwezigheid van voluptueuze lenzen. Ik gniffelde, want ik was mijn mobieltje zelfs thuis vergeten. Ik kijk er nooit naar tijdens concerten. Ik vind het belangrijker om aandacht te schenken aan wat er zich op dat moment op het podium afspeelt. Zoals A Perfect Circle dus, die intussen met ‘Judith’ en ‘The Package’ het einde van hun performance naderden. Ze hebben ook twee covers gespeeld: ‘(what’s so funny ‘bout) Love Peace & Understanding’ van Brinsley Schwarz en ‘Dog Eat Dog’ op het einde, van AC/DC en dat werd opgedragen aan alle rocksterren die we reeds verloren hebben, maar in het bijzonder aan Malcolm Young. Met ‘Delicious’ van ‘Eat The Elephant’ werd de grande finale beklonken en die songtitel omschrijft prima heel deze avondvertoning van wat misschien wel de meest eigenzinnige band is (samen met Tool, jawel) die ooit ons pad kruiste.

<< vorige volgende >>