Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Long Distance Calling & Monomyth

Helmond De Cacaofabriek 12 augustus 2018

Niet één maar twee instrumentale bands spelen op 8 december in de gezellige popzaal van de Cacaofabriek. Daar moet ik natuurlijk bij zijn. Long Distance Calling had voor de maand december een tweede ronde van een (Europese) tour aangekondigd, ter ondersteuning nog van hun laatste studio album ‘Boundless’. Als support van die gehele tour was het eveneens Duitse Motorowl toegevoegd. Maar in Helmond was er nog een special guest toegevoegd en niet de minste: het Haagse slagschip Monomyth zou eveneens uit gaan varen. Als liefhebber van instrumentale muziek weet je dan op voorhand al dat het een mooie avond moet gaan worden. En dat werd het dus ook.

Door: Wim S.

Fotograaf: Dave van Hout

Het is voor het Duitse Motorowl wat sneu dat er twee ‘grote’ bands geprogrammeerd staan deze avond want er is zowel letterlijk als figuurlijk geen plek voor de band op het podium. Maar met wat improvisatietalent van deze en gene staat de band om 20.30 uur gewoon start klaar voor het podium! Who cares! De band maakt goed gebruik van het half uur speeltijd dat hen is gegund want het publiek reageert positief op de mix van rock, doom en psychedelica die de sympathieke en enthousiaste Duitsers over het publiek heen storten. De jongens maken een goede beurt!

De zaal in inmiddels goed vol gelopen als de lange introtape van Monomyth loopt. De band nam vorig jaar afscheid van gitarist Thomas van den Reydt en haalde vervolgens in de persoon van Boudewijn Bonebakker (Gorefest, Gingerpig) een meer dan capabele opvolger in huis. Het afgelopen (half) jaar werkte de band in stilte aan de opvolger van ‘Exo’, welke begin volgend jaar uit zal komen. Voor de band was het dus een primeur om het nieuwe werk live te spelen. Er waren wat problemen met het licht bij aanvang maar het publiek moet gedacht hebben dat dat bij de show hoorde, want het was geenszins storend dat de mannen half in het donker stonden bij de opener van de avond, het machtige, nieuwe ‘Aquilo’. Lang, repeterend, ja misschien wel hallucinerend trekt het aan je voorbij. Ingetogen, strak en met een precisie alsof de band het nummer al jaren in het repertoire heeft. Die lijn wordt moeiteloos doorgetrokken met het indrukwekkende ‘ET Oasis’ van het ‘Exo’ album. De soundscapes van Peter van de Meer en Tjerk Stoop, de onverstoorbare en strakke drumpatronen van Sander Evers, de subtiele gitaarpartijen van Bonebakker en de groovende bass van Selwyn Slop zorgen voor een trance-achtige sound die het publiek niet onberoerd laat. Met ‘Auster’ en ‘Favonius’ vaart het schip verder en als die songs de voorbode zijn voor het niveau van het nieuwe album, dan word ik daar nu al vrolijk van. Wat een fijne composities! Datzelfde geldt voor de eveneens nieuwe track 'Eurus' en voor het van het debuut afkomstige 'Vile Vortices'. Het geluid van de band is hard, met veel laag; alles dreunt lekker door. Contact met het publiek is er niet, maar dat hoeft ook helemaal niet. De band speelt met focus en is geconcentreerd bezig en na elke song zie je toch duidelijk het plezier wat er ongetwijfeld ook is bij het spelen van die nieuwe songs. Het optreden wordt afgesloten met één van mijn favoriete songs, ‘LHC’ met een middenstuk dat zijn gelijke niet kent. Bonebakker kan daarin lekker uit zijn plaat gaan, terwijl Evers en Slop een fundament storten waar geen beton tegenop kan. Na 75 overheerlijke minuten zit het optreden erop en gaat de band onder luid applaus van het enthousiaste publiek van het podium.

band image


Datzelfde podium wordt in no time vrijgemaakt voor de hoofdact van vanavond, Long Distance Calling. Op het reeds genoemde ‘Boundless’ was de band weer teruggekeerd naar waar het ooit mee begon: louter instrumentale muziek. Na wat (naar mijn idee mislukte) pogingen met een zanger te opereren (op albums als ‘Trips’ en ‘The Flood Inside’) was de band gelukkig weer tot inkeer gekomen en weer verder gegaan met waar men goed in is: het spelen van spannende, instrumentale muziek. Leuk om op zo’n avond twee instrumentale bands aan het werk te zien, die muzikaal toch enorm verschillen. Daar waar Monomyth het vooral moet hebben van soundscapes, repeterende riffs en melodieën en het neerzetten van een sfeer en bij tijd en wijle een groove, schrijft Long Distance Calling meer puntige songs waar het draait om de melodie, de variatie in dynamiek en het werken met spanningsbogen. LDC trapt af met ‘Into The Black Wide Open’ waarin alle hierboven genoemde ingrediënten van de band verpakt zitten. Sterke gitaarpartijen van Dave en Flo, de doordenderende bass van Jan en de dynamische drumgrooves van Janosch zetten direct de toon. Het geluid is hard en helder en komt lekker bij je binnen. Dat LDC ook meer naar metal neigt dan Monomyth bewijst een riff als die van ‘Ascending’; wat hakt die riff er overheerlijk in! En wat is het mooi om het enthousiasme van met name Flo van het podium te zien stralen. Hij speelt met veel plezier en inzet en geniet van het applaus en het gejuich van het publiek na elke song. Er wordt ook genadeloos gehakt in het stampende ‘Trauma’ waarin Janosch zich vanachter zijn drumkit goed laat horen. Met ‘Black Paper Planes’ gaan we een stuk terug in de tijd, maar het is een song die eigenlijk nooit mag ontbreken: dynamiek, melodie en een beukende riff: wat wil je nog meer. Ik heb LDC de afgelopen jaren regelmatig gezien, zowel op festivals als in zalen en ik moet zeggen dat dit één van hun betere shows is: zuiver, strak en een uitstekende setlist. Als de band mijn favoriete song ‘Arecibo’ inzet kan de avond helemaal niet meer stuk. Heerlijk stuwend zet deze sublieme song het publiek in beweging en verandert de zaal in een dampende massa. Prachtavond.

band image

<< vorige volgende >>