Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Helldorado

Eindhoven Klokgebouw / Strijp S 17 november 2018

Ondanks alle goede voornemens deze keer echt op tijd te vertrekken (en aanwezig te zijn), kwamen we pas rond half vier aan bij het Klokgebouw. De mensen achter de balie voor pers en gasten heetten ons welgemeend hartelijk welkom en na wat spullen stallen in een kluisje, een goede bak koffie en een korte wandeling door de verschillende zalen, zijn we eerst maar even blijven hangen bij Tarantula.

Door: Cor

Fotograaf: Linda Witjes

In de kleinste zaal stond The Dahmers uit Zweden. De in met skeletten bedrukte zwarte kledij van de bandleden stond in een opvallend contrast met de zeer levendige podiumpresentatie en veelal vrij blije punkrock ‘n’ roll. De meeste hoofden in het publiek gingen toch op zijn minst goedkeurend op en neer en het enthousiasme van de band kon een beetje overslaan op het publiek. Een onderhoudend restant van de set (zo’n twintig minuten) heeft ook op mij en positieve indruk achtergelaten.

Omdat Death Alley toch wel een band was die ik beslist wilde zien, heb ik het einde van de horror punk rock n’ rollers maar gelaten voor wat het was. In de (te) grote hal Cobra stond de band al te spelen. Sinds ik hun geweldige “Live At Roadburn’ beluisterd heb, staat deze band al op mijn lijstje eens live te gaan bekijken (ook het navolgende ‘Superbia’ is overigens zeer beluisterbaar). De band is uitermate goedgemutst tussen de nummers door en die nummers zelf zijn gewoon geweldig; wanneer je een ultiem solide ritmesectie hebt, die zo geolied met een snarentovenaar met geniale effectenbeheersing samensmelt en daarbij een dolenthousiaste, charismatische en kundige zanger aan het roer hebt, moet het toch wel lukken. De band zet ondanks een beslist niet optimaal geluid een prima show neer; hopelijk worden ze door optredens als deze, toch nog op een doorgaand spoor gezet. Dat geluid kon trouwens nog slechter (en harder); ook in de kleinere Tarantula zaal, waar Vintage Caravan stond te spelen. De locatie waar je stond was ook hier natuurlijk wel van invloed, maar ook enkele veranderingen van plek konden ditmaal weinig verbetering brengen. Deze band had ik twee jaar gelden nog een van de beste concerten dat jaar zien geven en ondanks dat ik zag en hoorde dat de mannen hun uiterste best aan het doen waren om er voor henzelf en het publiek nog een feestje van te maken, kon ik dit maar enkele nummers vol houden; erg jammer. Thuis nog maar eens de steengoede platen opzetten die ik naar aanleiding van hun vorige optreden heb aangeschaft; deze mannen zijn een wereldband, maar kwamen ditmaal niet als zodanig uit de verf.

band image


Een andere band die ik per se wilde zien, was Lucifer, de band van zangers Johanna Sadonis en (sinds het laatste album) Nicke Andersson. Deze recente release ‘II’ was me erg goed bevallen en ik was benieuwd hoe dit live zou klinken. Dat Nicke in deze band drums speelt in plaats van gitaar, daar was ik reeds mee bekend, maar dat ik opeens Martin Nordin (bassist van Dead Lord) op het podium zag staan met zeer verdienstelijke gitaar bijdragen, was een kleine verrassing (ze kunnen ook alles spelen, die Zweden). Ook als drummer was het weer een lust voor het oor en het oog om Nicke in actie te zien en de overige instrumentalisten wisten ook zeker te overtuigen. Zangers/boegbeeld Johanna is een prettige verschijning die me meerdere keren aan Doro deed denken, maar scoorde qua zang wat mij betreft niet meer dan een ruim voldoende. Misschien zal het podiumgeluid ook niet optimaal geweest zijn, wat voor optredende bandleden een behoorlijke handicap kan zijn. Het zaalgeluid is in ieder geval (wederom) niet geweldig. Mooi om ze gezien te hebben; nog mooier om ze nog een keer in een kleinere zaal met beter geluid te beleven.

band image


Op aanraden van vrienden wederom direct terug naar Tarantula voor The Picturebooks; een drummer en een zanger/gitarist die met zijn tweeën herrie maken voor tien! De experimentele garage/blues rock wordt met enorme passie en vakmanschap gebracht. De (afwezigheid van ) akoestiek van de zaal paste mooi bij de rammelende energieke muzikale wervelwind die ook ontstaan schijnt te zijn in een garage. De bijna industrial klinkende drums en de gedreven akoestische gitaar met heel veel fuss en andere effecten in combinatie met expressieve, passende vocalen, kwam zeker over op het publiek, inclusief ondergetekende.

band image


Omdat ik toch eindelijk wel eens de Dwarves in levende live wilde bekijken, ook dit optreden niet uitgekeken en weer terug naar Cobra. Misschien is de redelijk simpele punk rock gewoon makkelijker te mixen, maar het geluid was bij deze band opeens een stuk beter. In al hun bescheidenheid stelde de band dat ze in tegenstelling tot alle andere punk bands op leeftijd er na al die jaren steeds knapper en beter op zijn geworden; en ik moet bekennen dat ze hun showtje inderdaad netjes hadden neergezet. Een pakkende en afwisselende set (voor zover mogelijk binnen dit repertoire), werd over het dankbare publiek uitgestort. De band staat nogal bekend om stockerende taferelen, maar de nadruk lag toch echt op de muziek en een passende presentatie daarvan. De menselijke toorts en de schaars geklede dames in horror pakjes pasten eigenlijk gewoon in het standaard Helldorado concept.

Hierna kwam het moment van keuzes maken; Supersuckers of Greenleaf? Omdat ik Supersuckers al meerdere keren heb gezien, besloot ik eerst een kijkje in Tarantula te nemen bij Greenlleaf. Deze band kende ik nog niet erg goed, maar wist dat het wel interessant zou kunnen zijn. Een verrassing zou me staan te wachten; wat een band! Een zeer strakke drummer, breed lachende, zeer enthousiaste en kundige bassist (ware huzarenstukjes en dan zonder plectrum), een op het eerste oog beetje ongemakkelijk over het podium bewegende zanger met een geweldige strot, en de grondlegger/gitarist Tommi Holappa. De beste man wordt door de zanger liefkozend Pappabear genoemd, en inderdaad, zowel de man zijn postuur als zijn snarenkunsten en woeste podiumpresentatie kun je moeilijk omheen. Enkele nummers die ik kende van mijn gebrande cd’tjes van de band (ja, ook ik heb nog niet alles op vinyl), en ook de tot nu toe voor mij onbekende stukken maakten diepe indruk.

Na een half uurtje toch een kijkje nemen in Lion, bij de Supersuckers. Als ik de grote hal binnenkom, galmt er van alles op luid volume om me heen, maar ik herken niets van het gespeelde nummer. Een paar plekjes uitgeprobeerd voor een beter geluid, maar waarschijnlijk zijn de beste plekjes in deze goed gevulde zaal al bezet. Misschien klinkt het beter bij het volgende nummer. Nee, het is weer niks. Dan maar terug voor het staartje van Greenleaf; ja dat geluid is in ieder geval een stuk beter en na het optreden gaat mijn eerste vinyl exemplaar van de band mee naar huis. Dan een kijkje bij Zeke; de band waar ik veel over (en wel van) gehoord heb. Veel publiek is voor deze band gekomen, te zien aan de T-shirts (al spannen de spijkerjasjes van de Turbo Jugend wel de kroon). Zeke speelt hard, heel hard. Het geluid was bij Dwarves best aardig, maar dit is weer een chaotische kakofonie; geen nummer is te onderscheiden. Dit klinkt alsof de band na korte breaks steeds weer hetzelfde nummer inzet en er een death metal zeehond op het podium continu “broodje bapao” staat te schreeuwen. Na zo’n twintig minuten vond ik dat ik dit wel genoeg kans had gegeven.

band image


Als alles meegezeten had, was het nu tijd geweest voor een hapje en daarna DeWolff, Kadavar, Danko Jones en Turbonegro kijken. Gelukkig had ik al vaker DeWolff, Kadavar en vrij recentelijk nog Danko Jones kunnen aanschouwen, want het werd (alweer) een vervroegde aftocht door omstandigheden aan het thuisfront. Heel jammer, maar gelukkig had ik de bandjes die per se wilde zien, ook kunnen zien. Het was toch weer een mooi feestje met deze editie wel heel veel bands die voor mij te gek waren. Geen tijd gehad om even naar een tussendoortje zoals een standup comedian of een rare worstelshow te gaan net als vorig jaar. Als aandachtpuntje wil ik toch nog een keer terugkomen op het geluid; misschien ben ik tegenwoordig erg verwend met het goede geluid in de zalen waar ik kom en heb ik het geluid van vele concerten en festivals in galmbakken als de IIsselhal en Rijnhal bijna verdrongen, maar iets meer aandacht voor akoestiek zou mooi zijn. Voor de rest niks dan lof en graag tot volgend jaar!

<< vorige volgende >>