Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Glenn Hughes

Amsterdam Q-Factory 17 november 2018

In het kader van de ‘Classic Deep Purple Live’ tournee speelt Glenn Hughes vier shows in Nederland. De beste man heeft ondertussen al een turbulente carrière achter zich. Pieken en dalen om zo maar een cliché te gebruiken. Maar één ding is altijd constant gebleven; de geweldige stem van Hughes. Op naar de hoofdstad om de laatste van vier Nederlandse shows te aanschouwen.

Door: Wim R.

Fotograaf: Wim R.

De Q Factory is niet meteen Amsterdams meest aansprekende poppodium. Niet zo raar als je moet concurreren met Paradiso en de Melkweg. De zaal biedt plaats aan een mannetje (en vrouwtje) of vijfhonderd is de inschatting. Geen voorprogramma, dus om negen uur start de introtape. Niet alleen muzikaal staat deze avond in het teken van de jaren zeventig, Hughes is met zijn fluwelen Flower Power broek, bont overhemdje en vorstelijke bakkebaarden ook de tijdmachine ingestapt om ons mee te nemen naar zijn gloriedagen met Deep Purple.

band image


Met Deep Purple heeft Hughes drie studio albums gemaakt (‘Stormbringer’, ‘Burn’ en ‘Come Taste The Band’). Tijdens het openingsnummer ‘Stormbringer’ zet Hughes met zijn band meteen de toon voor de rest van de avond. Muzikaal staat het als een huis, het zaalgeluid is om door een ringetje te halen en Hughes heeft een goede bui. Oprecht bedankt hij tussen de nummers door meerdere malen het publiek voor de warme ontvangst (‘I Feel Your Love, thank you so much!’). Wie ook op veel waardering en warmte mag rekenen van ‘The Voice Of Rock’ is voormalig Deep Purple gitarist Tommy Bolin. Hughes heeft in zijn Purple periode met Bolin (de opvolger van de grillige Ritchie Blackmore) het album ‘Come Taste The Band’ opgenomen. De samenwerking was kort, maar de band was sterk tussen deze twee als je Hughes zo hoort vertellen. Bolin bezweek op 25 jarige leeftijd aan een overdosis. Met ‘Gettin’ Tighter’ en ‘You Fool No One’ wordt een mooi eerbetoon gegeven aan de te jong overleden gitarist. Tijdens de show krijgt ieder bandlid een uitvoerige solo spot. Die van drummer Fernando Escobedo maakt de meeste indruk en krijgt de meeste bijval van het publiek dat grotendeels bestaat uit “jongere ouderen” overigens. Ook wordt er een werkelijk hartverscheurend mooie uitvoering van ‘Mistreated’ gespeeld, die net de twaalf minuten niet aantikt. Hughes geeft hier even een masterclass vocale acrobatiek weg, petje af! Met de klassieker ‘Burn’ als enige toegift is de show na net aan twee uur voorbij.

Dat in die tijd eigenlijk maar negen nummers gespeeld worden, is illustratief voor de creatieve vrijheid en improvisatie op het podium. Nog even een bekentenis: dit was mijn eerste live show van Glenn Hughes die ik bezocht. Sinds 1991 is hij geheel nuchter, afgekickt en in niets meer de volgevreten kolos die hij in de jaren tachtig was. Spijtig dat ik niet eerder naar de man ben gaan kijken. Groot respect voor wat de 66 jarige Brit nog neerzet. Daar kan menig bandje op alle fronten (de man speelt ook een aardig moppie bas) een dikke vette punt aan zuigen. Zeker één van de beste shows die ik in 2018 gezien heb.

<< vorige volgende >>