Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Riverside & Mechanism

Utrecht TivoliVredenburg 11 december 2018

Aan het einde van 2016 kreeg de Poolse band Riverside een flinke tegenslag te verduren. Mede oprichter en gitarist Piotr Grudziński overleed plots en liet een gapend gat achter in het hart van de band. Begrijpelijkerwijs hield de band zich even op de achtergrond en annuleerde alle geplande tourdata. Wel werd het album ‘Eye Of The Soundscape’ uitgebracht waar de band al veel voor had geschreven toen het noodlot toesloeg. Ergens in 2017 begon Riverside weer langzamerhand met het schrijven van liedjes, om het verlies te verwerken, waarvan het resultaat dit jaar is verschenen op het album ‘Wasteland’. De band heeft beloofd Grudziński niet te vervangen en heeft op het album gebruik gemaakt van gastmuzikanten, en ook heeft zanger/bassist Mariusz Duda een aantal gitaarpartijen ingespeeld. Om het album te ondersteunen besliste de band dat het weer tijd was om te gaan touren en kam zodoende op 12 november naar TivoliVredenburg, Utrecht, met de Poolse band Mechanism in het voorprogramma.

Door: Leon

Fotograaf: Leon

In een ver verleden heb ik Riverside al een keer eerder zien optreden, ik weet niet helemaal meer hoe lang geleden dat is maar ik denk inmiddels zo’n tien jaar geleden. Enkel weet ik nog dat ik toen niet erg onder de indruk was van de podium presentatie van de band, misschien dat het aan mijn smaak van toen lag of de zaal. Gezien ik al geruime tijd fan ben van de band, en ze in mijn thuisstad zouden optreden, vond ik het niet meer dan logisch om weer eens naar een live optreden van de band te gaan. Hoewel de laatste paar albums van Riverside mij niet geheel liggen kan ik niet ontkennen dat het muzikaal goed in elkaar zit, ik hoop dan ook dat het live wat beter tot zijn recht kan komen dan op de plaat. Aan de zaal zal het in ieder geval niet liggen, ik denk zelfs dat dit voor Riverside de perfecte zaal is want er zijn véél zitplaatsen maar ook een traditionele concertvloer waar je gewoon kan staan. Zelf koos ik er voor om te zitten, de muziek is vooral gemaakt om te luisteren en minder om te bewegen. Ik was erg verrast te zien dat de zaal bijna helemaal vol zat, ik denk niet dat er veel meer dan vijftig mensen bij hadden gemogen, wat zou betekenen dat er zo’n kleine duizend man aanwezig was! Niet slecht voor een Poolse progressieve rock band.

Het is aan Mechanism de eer om de avond te openen. Muzikaal gezien is het allemaal wat harder dan de muziek die Riverside maakt, dat had ik om eerlijk te zijn niet verwacht maar wellicht wilde de band een voorprogramma hebben die het publiek een beetje zou kunnen wakker maken. Dat laatste is echter niet gelukt, eerder was zelfs het tegenovergestelde het geval. De muziek die de band maakt was helaas iets te eentonig en mistte wat dynamiek, dat was jammer want de band had duidelijk goede ideeën, vooral ritmisch waren er een aantal interessante momenten. Zanger Rafał Stefanowski deed mij een beetje denken aan Eddie Vedder (Pearl Jam) en dat klonk zeker niet slecht, echter vind ik dat zijn zang melodieën net iets te vaak op elkaar leken waardoor ik weinig grote verschillen in de liedjes hoorde. Ook waren de praatjes tussen de nummers door een beetje apart, hij was slecht te verstaan en oogde wat ongemakkelijk als hij met het publiek praatte. Zeker geen slecht voorprogramma maar de band zal nog wel aan de bak moeten gaan als ze willen doorbreken. Een aantal mensen in het publiek leek erg enthousiast te zijn maar het overgrote deel hield het bij een beleefd applaus.

band image


Na een half uur ombouwen, of eigenlijk gewoon wachten, was het dan tijd voor Riverside. Direct startte de band met het spelen van ‘Acid Rain’, een van de wat hardere nummers van het album, direct gevolgd door het sterke ‘Vale Of Tears’. Een ijzersterk begin waar de band eigenlijk meteen indruk maakt. Wie, net als ik, bang was dat de band alleen liedjes zou spelen van de laatste albums hoefde niet te vrezen want met ‘Reality Dream’, ‘Out Of Myself’, en ‘Left Out’ grepen de Polen terug naar de eerdere werkstukken en het publiek reageerde dan ook direct positief op deze liedjes. Maciej Meller, de vaste live gitarist, wist tijdens deze nummers dan ook echt te overtuigen, mocht de band ooit beslissen weer een vaste gitarist te zoeken dan zou Meller deze taak zeker op zich kunnen nemen. Met gepaste respect voor Grudziński stond hij op het podium en deed eer aan diens gitaarpartijen. Ook de rest van de band was in vorm, Duda zong wel prima en speelde daarbij indrukwekkend op zijn basgitaar, Piotr Kozieradzki was, zoals altijd, een ritmische krachtpatser en Michał Łapaj wist de muziek mooi aan te vullen met zijn keyboard partijen. Voordat de band begon met ‘Guardian Angel’ vertelt Duda dat het album ‘Wasteland’ vooral gaat over overleven, ook laat hij doorschemeren dat hij geen voorstander is van de extreem rechtse organisatie die in Polen momenteel veel aanhang heeft. Bij Riverside shows is iedereen welkom, aldus Duda. Na het emotionele ‘Guardian Angel’ werd ‘Lost (Why Should I Be Frightened By a Hat?)’ gespeeld, wat duidelijk een van de publieksfavorieten was. Met ‘The Struggle for Survival’, ‘Forgotten Land’, ‘Loose Heart’, en ‘Wasteland’ komt er een einde aan de reguliere set.

band image


Na een korte onderbreking kwam de band weer terug het podium op voor een toegift, beginnend bij ‘The Night Before’. Vervolgens ging de band gelijk door met een van de hoogtepunten van de avond, ‘02 Panic Room’, waar het publiek uit volle borst ‘sweet shelter of mine’ meezong en iedereen zijn of haar hoofd deed bewegen op de maat van de muziek. Een memorabel moment van het optreden! Daarna was het dan helaas tijd voor de band om het allerlaatste liedje te spelen. Duda vroeg nog aan het publiek of ze de ‘nieuwe’ Riverside leuk vinden, het volume van het publiek sprak boekdelen. Ook vertelde Duda dat ze Piotr Grudziński nooit zullen vergeten en dat ze daarom ook maar op één gepaste manier het optreden konden afsluiten, namelijk met het liedje dat ze hebben geschreven voor Piotr, ‘River Down Below’. Hoewel ik geen tranen heb zien vloeien was de emotie tastbaar, het was een mooi eerbetoon aan de gitarist waar de band vijftien jaar lang mee heeft samengespeeld en praktisch familie was. Het publiek beloonde de band nog een keer met een groots applaus voordat de avond dan echt was afgelopen.

band image


Hoewel ik wat twijfels had vóór het optreden moet ik toegeven dat deze zorgen niet nodig waren geweest. De band speelde over het algemeen de rustigere nummers, terwijl ik zelf de iets hardere liedjes het beste vind, maar toch was ik onder de indruk van de muzikaliteit van de band. Ook vond ik dit optreden stukken beter dan het optreden waar ik ze jaren geleden heb gezien, maar wellicht is dat het resultaat van de evolutie van mijn eigen muzieksmaak. Het was in ieder geval fijn om deze band in een zaal te zien waar je kan kiezen tussen zitten of staan, persoonlijk was ik in ieder geval blij om te zitten zodat ik, op mijn gemak, écht kon luisteren naar de muziek. Een erg mooi optreden waar ik nog lang bij stil zal staan.

<< vorige volgende >>