Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Tesseract, Between the Buried and Me & Plini

Nijmegen Doornroosje & Merleyn 11 oktober 2018

Tesseract, Between the Buried and Me en Plini; hoe zeg je nee tegen zo’n package? Geen wonder dat een uitverkocht Doornroosje in Nijmegen op zaterdagavond 10 november een goede sfeer bouwde. Een sfeer die de bands zelf echter niet droegen, en hoewel het stuk voor stuk goede muzikanten zijn, zijn het geen van allen overtuigende live bands.

Door: Job

Zo, dat is misschien een statement, maar ik ben er heilig van overtuigd dat geen van bovenstaande drie bands live het best tot hun recht komen. Plini is te ingetogen voor een relatief grote zaal als Doornroosje, Between the Buried and Me te complex en technisch, en Tesseract heeft me nooit weten te pakken live. Ik weet niet of het komt door het gemaakt theatrale van zanger Dan Thompkins of het stijve, levenloze spelen van de rest van de band (op bassist Amos Williams na), maar ook vanavond lijkt het niet te willen loskomen. Verhalen dat de band tourproblemen had met de bus vlak voor het optreden geven misschien een vermoeden dat er zaakjes niet lekker liepen, maar misschien zorgde het ook voor een optreden dat gewoon niet van de grond kwam.

Maargoed, de avond start met Plini – de Australische gitarist die met zijn instrumentale progressieve rock vooral op internet een behoorlijke following heeft verzameld. Zijn full-length ‘Handmade Cities’ is een van mijn favoriete platen van de afgelopen jaren dus ik was mega benieuwd hoe het live tot z’n recht kwam allemaal. Het viel zeker niet tegen! De rustige, zorgeloze Plini weet ook heerlijk het publiek te bespelen met zijn korte pauzes tussen de nummers en grapt rustig over het eten en de vriendelijkheid van Nederland. Het zijn echter de muzikanten die hij om zich heen heeft verzameld die de show stelen – drummer Chris Allison, bassist Simon Grove en gitarist Jake Lowe spelen stuk voor stuk fabelachtig en ik heb meermaals met m’n mond open gestaan hoe strak het allemaal klonk. Qua stage presence, is er echter vrijwel niets. Ook was de set erg kort, en wat een zonde dat ‘Cascade’ en ‘Selenium Forest’ geen plekje hadden in de set!

Daarna is het tijd voor Between the Buried and Me, een band die natuurlijk geen introductie meer nodig heeft. Na twee albums in zeer korte tijd had ik verwacht hier een schouwspel te krijgen van ‘Automata’, maar er werd ook ander materiaal gespeeld. Vooral het catchy ‘The Coma Machine’ en ‘Dim Ignition’ waren voor mij uitschieters. We zien hier een band die muzikaal in topvorm zijn, maar waar het livespelen een geoliede machine is geworden, op de matige manier. Zanger Tom Giles probeert nog enigzins het publiek op te zwepen en toont veel energie samen met bassist Dan Briggs, maar gitaristen Dustie Waring en Paul Waggoner zijn zo gefocust op het spelen van hun instrumenten dat er weinig interactie lijkt te zijn. Ook is de muziek van BTBAM eigenlijk helemaal niet geschikt voor dit soort settings – die moet je gewoon in alle focus via een goeie koptelefoon ervaren.

Na een (wat voelt als ellenlange) ombouwtijd, is het de beurt aan Tesseract, maar niet voordat het publiek vrij lang aan het wachten gehouden wordt met een drony, atmosferische backing track. De house lights waren praktisch al tien minuten uit voordat de band het podium opkomt en het wachten duurde lang. De band opent met ‘Luminary’, de openingstrack van de nieuwe plaat ‘Sonder’ die hier in het zonnetje zou moeten staan, maar gezien er niet mega veel materiaal op die plaat staat (hoewel hij wel erg goed is), hebben ze de set op te vullen met veel ander materiaal van het zwaar inferieure ‘Polaris’. We krijgen nummers als ‘Phoenix’ en ‘Hexes’ – nummers die op plaat al magertjes uit de verf kwamen en live helemaal geen voeten in de aarde krijgen. Gelukkig is er ook plek voor ouder materiaal en krijgen fan favorieten ‘Concealing Fate’ en ‘Of Matter’ natuurlijk hun plekje. Het livedebuut van ‘Juno’ was ook niet verkeerd en het is duidelijk dat Tesseract heel graag een dikke show neer wilt zetten. Echter, Dan Thompkins was niet goed bij stem en was er nergens een voelbare intensiteit zoals je die bij live optredens zoekt. Ik zag theatraliteit en heftige gebaren van Thompkins, en bassist Amos Williams is altijd een plezier om naar te kijken, maar echt meegaan met het publiek en een show neerzetten zit er (nog steeds) niet in. Ik hoorde bij het verlaten van de venue vaag “Je moet ook niet naar Tesseract gaan voor de show, maar voor de muziek”, maar als dat de insteek is, waarom zou ik dan überhaupt naar een live show gaan?

<< vorige volgende >>