Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Slayer, Lamb Of God, Anthrax & Obituary

Zwolle IJsselhallen 15 november 2018

Dat was hem dan, de laatste tour van Slayer in Nederland. Het zal echt niet de laatste keer zijn dat ze hier spelen, maar het is wel de laatste tour die ze doen en waarschijnlijk ook de laatste albumpromotie. Het concert was in no-time uitverkocht en de vraag rees al snel waarom in vredesnaam voor de locatie IJsselhallen in Zwolle was gekozen. En die vraag werd achteraf niet weg genomen. Slayer zelf was geweldig, maar over de hele avond viel er gelukkig ook nog genoeg te klagen.

Door: Ramon

Zaal open 18:30
Speelschema:
Obituary 18:30 – 19:00
Anthrax 19:20 – 19:55
Lamb Of God 20:15 – 21:00
Slayer 21:25 – 22: 55

Kortom, als je als eerste binnen was kon je Obituary nog meekrijgen, ik hoorde buiten hoe ze ‘The End Complete’ speelden, maar van de rest van de show heb ik letterlijk niets meegekregen. En dat is jammer, want het is één van de eerste en vele klachten die je om je heen hoort op deze avond.

Ik adviseer vrienden nog om naar de IJsselhallen mee te gaan en ter plekke een zwarthandelaar blij te maken, maar niemand durft. Terecht, want de enige mensen die me buiten aanspreken willen nog kaarten kopen. Mensen uit Italië en Duitsland zelfs. IJsselhallen is dus stijf uitverkocht en in deze voormalige veemarkt worden we ook een beetje als vee opgedreven. Slechts twee toegangspoorten en een kronkelende entree brengen je uiteindelijk naar de garderobe. € 5,- gebruik, plus € 5,- borg. Daar denk je na afloop niet meer aan, dus die ben je gewoon kwijt. En € 10,- om je jas in een veel te kleine locker te mogen prakken draagt alleen maar bij aan het chagrijn. En dan ben je nog niet eens echt binnen, de volgende hindernis is de toegang zelf, de kaartcontrole en het fouilleren. Ook hier geldt dat ze uitgebreid de tijd nemen, kaartscanners gebruiken die te traag zijn en er staan mensen die geen gevoel hebben voor de ambiance. Eenmaal binnen blijkt de zaal ook niet heel prettig ingedeeld. Het is een lange, smalle buis waardoor het én moeilijk is een plekje een beetje vooraan te krijgen én moeilijk om bij de bar te komen. Maar beiden lukten me met veel hangen, wurmen en zelfs zonder porren in mijn rug na krijgen uiteindelijk toch.

Anthrax, de band waarvan mij tot de dag van vandaag niet duidelijk is waarom ze tot “The Big Four Of Thrash” gerekend worden (Testament zou logischer zijn als Bay Area band en bovendien écht thrash), maar eerlijk is eerlijk, ze spelen lang niet gek. Ze weigeren te erkennen dat ze “maar” een support band zijn, en spelen alsof het om hen draait, ook al weten ze dat dat natuurlijk redelijk bezijden de waarheid is. Ze pakken de klassiekers, om op safe te spelen en er valt weinig te klagen. Ok, als je elke drie nummers van gitaar moet wisselen, terwijl ze in dezelfde tuning staan, is er iets niet helemaal op orde met je spullen, maar verder, de energie spat er van af, het optreden is zeer gedegen en de talrijke fans komen voldoende aan hun trekken. Laat me nog even vermelden dat Antrax eindigt met de main riff van ‘Cowboys From Hell’.

Het wordt al fors drukker vooraan (ik sta op dat moment een meter of acht van het podium af) en Lamb Of God speelt vanavond zonder drummer Chris Adler. Zijn vervanger is Art Cruz (Winds Of Plague, Prong) en die doet het verder prima. Een reden wordt niet gegeven, sterker nog, er wordt door de band helemaal geen aandacht aan geschonken. Overigens is bekend van zanger Randy Blythe dat hij behoorlijk links van het politieke spectrum staat. Slayer heeft er op persoonlijk vlak nooit veel over willen zeggen, maar recentelijk kwam toch ook een pijnlijk duidelijke tweedeling aan het licht binnen het Slayer kamp, waar zanger Tom Araya niet zo anti-Trump bleek als gitaartandem Kerry King en Gary Holt. Lamb Of God speelt snaarstrak en bijzonder interessant, ook voor mij als mindere liefhebber. Alle hits die op Arrow.tv/metal staan worden gespeeld, als ‘512’, ‘Laid To Rest’ en het ijzersterke ‘Redneck’. De band mag van Slayer een volledig podium opbouwen, met risers en trappen, maar maakt er amper gebruik van. Wat als absoluut minpunt genoemd moet worden is dat Blythe alleen maar screams doet en niets van zijn grunt laat horen. Ook zijn gescheld op het publiek en het verplichte refereren aan het Nederlandse drugsbeleid zijn een zwaktebod, en je neemt als support act niet twee minuten pauze tijdens je optreden, een optreden dat verder staat als een huis en waar zelfs een flinke circle pit ontstaat. Naarmate de set vordert wordt het drukker en drukker vooraan, maar of dat door Lamb Of God komt… natuurlijk niet, mensen brengen zichzelf in stelling voor the main event.



Genoeg gejammerd, hier komen we voor. Slayer. Mensen naast me in de rij hebben € 300,- betaald voor een kaartje en ofschoon ik dat als fenomeen enorm afkeur, ben ik toch blij voor ze dat hun kaartje echt bleek. Ikzelf moest me bij de persbalie identificeren om toegang te krijgen, wat overigens ook weer oponthoud was om binnen te komen. Gelukkig zie ik er uit als een burgerlijk doetje tegenwoordig, dus als één van de weinigen was ik wel razendsnel door de fouillering heen gekomen. Iemand naast me wedt vlak voor het concert met zijn maat dat Slayer zal beginnen met ‘Hell Awaits’. Ik probeer me in die weddenschap te mengen door te zeggen dat ik gok op ‘Delusion Of Saviour’ / ‘Repentless’, maar daar gaan ze niet op in. Die had ik achteraf gezien overigens gewonnen. Stipt op de afgesproken tijd begint de band en stipt op de afgesproken tijd stopt het ook weer.

De set kent meer verrassingen dan ik van tevoren dacht, zie hieronder. Het meest opvallende moment van de avond is echter dat in ‘Postmortem’ het geluid twee tellen volledig wegvalt. De band, doorgewinterd als ze zijn, lijkt er amper door van slag geraakt, terwijl de topvorm er misschien ook niet helemaal is. In alle eerlijkheid, als zangers niet helemaal lekker in hun vel zitten, willen ze nog wel eens de neiging krijgen te gaan overcompenseren en dat geldt ook voor Tom Araya vanavond. Ze spelen uit hun hele discografie stukken, maar hij is zichtbaar geïrriteerd als blijkt dat nummers als ‘Jihad’ en ‘When the Stillness Comes’ op niet heel veel steun rekenen. Ik had zelf geen stem en nekspieren meer over na ‘War Ensemble’, dus mij persoonlijk kwam het wel even goed uit. ‘Black Magic’ en ‘Payback’ had ik van tevoren echt niet opgeschreven, maar in één van beide gevallen was ik er toch HEEL erg blij mee.

Een ander heeeel klein smetje, naast de zang die niet hoger dan een 6,5 scoort vanavond, is dat ik nog steeds moeite heb met de vrije interpretatie van de Hannemann solo’s die Gary Holt speelt. Misschien ben ik teveel een purist of een verwende rotzak als fan, maar het voelt voor mij altijd een beetje raar. En ik ben ook niet heel blij met dat nieuwe intro van ‘Raining Blood’. Dat is alles. De vlammenwerpers die omgekeerde kruizen en pentagrammen spugen, het logo dat in brand staat, de wisselende backdrops, de vlammenzee op het podium en natuurlijk het vakmanschap van de band zelf. Één en al sensatie. Ik liet me weer verleiden om vol mee te doen en je kon me dan ook vijf meter van het podium aantreffen. En twintig meter, en acht meter, en twee meter, en tien meter, allemaal binnen dezelfde seconde. Ik mag blij zijn dat mijn telefoon het nog doet.

De set is divers, maar eindigt natuurlijk met alleen maar krakers. Ondanks het feit dat ik kapot ben (ik doe de hele avond op twee drankjes, ik wilde mijn plek vooraan niet opgeven) en ik geen stem meer over heb, blijf ik gaan. Ik kom echter een gast tegen die zijn wenkbrauwpiercing kwijt is geraakt, maar ook hij gaat door. Okay, aan zijn ogen te zien had hij gesnoept van Colombiaans marcheerpoeder, maar toch, bij Slayer stop je niet voordat zij stoppen, of tenzij je afgevoerd wordt.

Nogmaals, ik weiger te geloven dat de band nu ook echt gaat stoppen, maar dat ze geen tours meer gaan doen als deze, dat is duidelijk. En dat is ergens jammer, maar als je op deze leeftijd nog dit neer kan zetten, dan is het misschien wel verstandig te stoppen voordat je pathetisch wordt. Ze staan er nu misschien wel overtuigender dan ooit, als volwassen kerels, die je anderhalf uur lang via een luikje een kijkje in de hel gunnen. Gefeliciteerd, je hebt het overleefd, je mag weer gaan, met een herinnering die niet iedereen met je deelt op zak. Mannen, bedankt voor alles, u heeft menig leven voorgoed veranderd en voor een heel duidelijke scheidslijn gezorgd tussen toevallige passanten, en de die-hard metalhead. Als ik ooit kreupel en krakkemikkig ben door ouderdom, weet ik dat het nooit zo erg was als de dag na mijn eerste Slayer concert ooit, ruim 25 jaar geleden. Nederland groet u, Lords of Metal groet u, ik groet u, met diep respect en een diepe buiging.

Setlist:
Delusion Of Saviour / Repentless
Blood Red
Disciple
Mandatory Suicide
Hate Worldwide
War Ensemble
Jihad
When the Stillness Comes
Postmortem
Black Magic
Payback
Seasons in the Abyss
Dittohead
Dead Skin Mask
Hell Awaits

Encore:
South of Heaven
Raining Blood
Chemical Warfare
Angel of Death

<< vorige volgende >>