Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Lacuna Coil & Amberian Dawn

Leiden Gebr. de Nobel Poppodium Leiden 11 april 2018

De band Lacuna Coil heeft inmiddels geen introductie meer nodig want het is een van de grootste symfonische metal bands van de afgelopen jaren. Sterker nog, zangeres Cristina Scabbia is een jurylid in de Italiaanse versie van The Voice! De band bestaat inmiddels twintig jaar en dat is genoeg reden om een feestje te vieren! En hoe doe je dat? Door het organiseren van een tour. Zodoende was de band, samen met het Finse Amberian Dawn, te vinden in de grote zaal van Gebr. De Nobel in Leiden. Gezien ik de laatste twee albums van de band, ‘Broken Crown Halo’ en ‘Delirium’, best wel goed vond bedacht ik mij dat het wel eens tijd werd om deze band eens live te ervaren. Zodoende vond ik mijzelf op zondag vier november terug in de grote zaal van Gebr. De Nobel in Leiden.

Door: Leon

Fotograaf: Leon

Op zoek naar een locatie om wat te gaan eten kwam ik al vroeg langs de zaal en zag ik, tot mijn verbazing, al een rij van zo’n dertig mensen voor de deur staan. Ruim een uur vóór de zaal open zou gaan! Hoewel ik niet de ambitie had om vooraan te staan wilde ik in ieder geval wel een redelijke plek in de zaal hebben, achteraf bleek dat ik mij daar geen zorgen om hoefde te maken. Ongeveer een kwartier na het opengaan van de zaal had ik eigenlijk nog prima de tijd om een drankje te halen en een plekje te zoeken. Blijkbaar is de Gebr. De Nobel zo ingericht dat vrijwel iedereen een goed zicht heeft op het podium, de zaal is niet te diep en heeft twee gigantische balkons waar je alles toch nog van dichtbij kan zien. Zo kwam ik op het tweede balkon te staan, op spuugafstand van het podium maar dan wel wat hoger. De zaal was aardig vol maar niet uitverkocht, ik schat dat er nog ruimte zou zijn geweest voor zo’n vijftig man voordat het écht oncomfortabel zou zijn geworden. Om half acht ging het licht uit en begon de avond.

De band Amberian Dawn kwam mij wel bekend voor maar ik zou niet meer weten waarvan, wellicht dat ik in het verleden nog wel eens een CD van ze heb geluisterd. De Finnen maken symfonische metal die sterk doet denken aan Nightwish, om eerlijk te zijn zou dit voor mij normaalgesproken een band zijn om te vermijden. Ik kan op één hand tellen hoeveel goede bands ik, in dit genre, voorbij heb horen komen. Toch moet ik bekennen dat de Finse band mij aardig heeft geamuseerd, voornamelijk de snellere, hardere, liedjes klonken best goed en ook is zangeres Capri géén Tarja Turunen (Ex-Nightwish) kloon. Ze zingt af en toe wel met een opera stem maar dat ervoer ik niet als irritant (wat uit mijn mond wel een compliment is). Wellicht zou ze als frontvrouw nog wel wat meer aanwezig kunnen zijn, de band is naast wat headbangen toch ietwat statisch op het podium. Ook was het een beetje raar dat een aantal keren wanneer Capri nog aan het praten was, bijvoorbeeld over het feit dat ze Lacuna Coil nog nooit live had gezien, dat de band al het volgende nummer inzette voor ze uitgesproken was. Wellicht had dit te maken met tijdsdruk maar het kwam wel wat raar over. Verder nog opvallend dat de band het ABBA nummer ‘Lay All Your Love On Me’ speelde, natuurlijk wel in eigen stijl. De band kreeg zo’n drie-kwartier de tijd om het publiek te vermaken en dat deden zij prima. Een uitstekend voorprogramma en kreeg dan ook het verdiende applaus aan het einde van het optreden.

band image


Na dertig minuten ombouwen was het tijd voor de band waar het die avond allemaal op draaide, Lacuna Coil! Het podium was een beetje opgebouwd als een circus, maar lang niet zo extreem als op de ‘119’ DVD, en ook de muzikanten waren gekleed in een gewaad en als enge clown geschminkt. De band knalde af met ‘A Current Obsession’ en opvallend is dat het geluid meteen goed stond, hoewel een beetje hard. Ook was de band duidelijk in vorm, voornamelijk zangeres Cristina Scabbia maakte veel indruk met haar stem, maar ook met haar ‘stage presence’. Zanger Andrea Ferro maakte helaas een minder goede indruk, zijn cleane zang was wel erg matig, en vaak niet helemaal zuiver, echter was hij dan weer wél indrukwekkend met zijn agressievere vocalen. Bassist Marco Coti Zelati, gitarist Diego ‘Didi’ Cavalotti, en drummer Ryan Folden deden verder uitstekend werk en lieten geen enkel steekje vallen. Muzikaal gezien was het niveau van Lacuna Coil erg hoog en wist het publiek dan ook goed mee te nemen in hun enthousiasme.

band image


Fans van het eerste uur hebben kunnen smullen deze avond want er werd echt héél véél oud werk gespeeld. Zo werden maar liefst vijf nummers gespeeld van ‘Unleased Memories’ (2001) en drie van ‘Comalies’ (2002). Het debuut album ‘In A Reverie’ uit 1999 werd door twee tracks vertegenwoordigt en er was zelfs ruimte voor een deuntje van de ‘Lacuna Coil’ EP uit 1998! Wellicht was dat te verwachten met een show die het twintig jarige bestaan van de band viert, persoonlijk vond ik dat er net iets te veel van het oude werk werd gespeeld en miste ik het hardere werk van de meest recente platen. Als de band dan ook tegen het einde van de reguliere set ‘The House Of Shame’ speelt, van het nieuwste album ‘Delirium’, is dat dan ook een verademing. Maar ik weet zeker dat dit aan mij lag, gedurende het oudere werk zag ik vele fans uit hun dak gaan op de tracks die de band minder vaak live speelt, waaronder het volledig Italiaans gezongen ‘Senzafine’. Uiteraard werd ook ‘Heaven’s A Lie’ gespeeld die uit volle borst werd meegezongen door het publiek. De band stond ook nog even stil bij het overlijden van oud gitarist Claudio Leo, die in 2013 plots overleed, en zo vertelde Scabbia dat ‘One Cold Day’ speciaal voor hem werd geschreven. Uiteraard werd nummer dan ook met veel overtuiging gespeeld en was de emotie tastbaar. Nadat de band het podium had verlaten, om vervolgens weer op het podium te verschijnen, begon de band aan de laatste drie songs van de avond. Ze sloten af met publieksfavorieten ‘Our Truth’, de Depeche Mode cover ‘Enjoy The Silence’, en ‘Nothing Stands In Our Way’ van ‘Broken Crown Halo’. Onder het luide applaus van het publiek neemt de band afscheid van de zaal en was het dan echt over.

band image


Op de weg terug naar huis bedacht ik mij dat het eigenlijk wel een héél goed concert was, de band was in topvorm en ze speelden veel ouder werk waar een hoop fans blij mee waren. Voor de fans die pas bij ‘Karmacode’, of zelfs ‘Broken Crown Halo’, pas zijn aangeschoven hadden het deze avond was lastiger. Waaronder ikzelf. De band heeft in de twintig jaar van haar bestaan een behoorlijke metamorfose ondergaan, waar zij in het begin vooral gothic waren is dat later toch getransformeerd naar symfonische metal met ballen. Wellicht dat een tour van het volgende album mij wat beter zou liggen. De conclusie is dat de band nog met veel plezier speelt en gewoon een prachtige show heeft neergezet voor de echte fans.

<< vorige volgende >>