Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Michael Schenker Fest & Absolva

Amsterdam Melkweg 11 maart 2018

Michael Schenker toert al een tijdje met zijn Michael Schenker Fest de wereld over. Deze avond doet hij voor de tweede keer Nederland aan met het bonte gezelschap van voormalig bandleden, waaronder vier zangers die onderdeel uitmaken of ooit gemaakt hebben van zijn muzikantencarrousel.

Door: Wim R.

Fotograaf: Wim R.

Bij aankomst blijkt dat er nog veel animo is voor Michael Schenker met zijn rondtrekkende Michael Schenker Fest. De grote zaal zit op deze zaterdagavond dan ook goed vol. Als voorprogramma is het Engelse Absolva gestrikt, De leden zijn ook actief als de vaste begeleidingsband van Blaze Bailey, voormalig Iron Maiden zanger en gitarist Luke Appleton is ook verbonden als Iced Earth. Hier speelt hij echter bas. Vandaag is de laatste show die zij als support spelen voor het Duitse wonderkind. De Engelsen hebben vier albums uitgebracht, waarvan het laatste album ‘Defiance’ met drie nummers in de set is vertegenwoordigt. De band doet zijn stinkende best en maakt een sympathieke indruk, daar waar mogelijk wordt het publiek betrokken bij de show. Zanger/gitarist Chris Appleton is vocaal geen wereldwonder, maar als gitarist weet hij tijdens het rustpuntje in de set ‘Only When It’s Over’ zeker indruk te maken. Muzikaal is het een beetje van alles wat, het ene moment klinkt de band typisch Engels tijdens de NWOBHM, in een ander nummer klinkt bijvoorbeeld Anthrax door, als de band wat feller en puntiger acteert. De band verlaat het podium onder redelijk enthousiasme van de aanwezigen.

band image


Na een half uurtje is het tijd voor de hoofdmaaltijd; The Michael Schenker Fest. Als de lichten doven, hobbelt Schenker het podium op en begint een dialoog af te steken over zijn inbreng waardoor de Scorpions met ‘Lovedrive’ Amerika konden veroveren. Verbazend is het dat een gedeelte van de ballad ‘Holiday’ van dit album als openingsnummer wordt ingezet. Vreemde keuze, mede omdat Schenker zelf “zingt”. Niet doen. Hierna betreden alle vocalisten het podium om ‘Doctor, Doctor’ in te zetten. Bonnet, White, McAuley en Barden presenteren zich op deze manier allemaal even kort. Hierna wordt er een, per zanger, keurig opgedeelde set gestart, welke steeds door een instrumentaaltje verbonden wordt naar het volgende blok, aangelengd met wat geleuter van Schenker zelf. Broer Rudolf krijgt ook nog een sneer in één van zijn speeches, of was het Duitse humor? De formule van de eerdere shows is dus onveranderd, maar de setlist is wel aardig opgeschud met nieuwe klassiekers. Vooral de UFO periode is met zeven nummers goed vertegenwoordigt.

band image


Ook heeft het gezelschap in de tussentijd een gloednieuw album gemaakt onder de titel ‘Resurrection’. In ieder setje per zanger zit er van het nieuwe album een nummer in verwerkt. Alleen ‘Take Me To The Church’ (gezongen door White) blijft live redelijk overeind, mede door de lekker riff van Schenker. Nummers als ‘Night Moods’ (gezongen door Bonnet) of ‘Messin’ Around’ (gezongen door Barden) zijn zouteloze en slappe composities en kunnen niet overtuigen. Het gezamenlijk gezongen ‘Warrior’ is wel erg simplistisch en een Schenker onwaardig. Maar de golden oldies weten de zaal tot enthousiaste reacties te verleiden. ‘Are You Ready To Rock’, ‘Desert Song’ en het ultieme metal instrumentaaltje ‘Into The Arena’. Muzikaal wordt alles tip top gespeeld en het zaalgeluid is prima, waarbij bassist Chris Glenn zich richting publiek weer als de joker presenteert. Tijdens de instrumentale nummers draagt Glenn een bril met laserstralen en levert zo een bijdrage aan de lichtshow. Na ruim twee uur is de koek op en kunnen alle aanwezigen met een tevreden gevoel huiswaarts gaan. Ik zit echter in tweestrijd; vindt ik nou de Schenker van vroeger die alleen zijn gitaar liet spreken en iets van mystiek om zich heen had beter, of toch de olijke en babbelende Schenker van heden ten dage? Laten we het maar op een luxe probleem houden en blij zijn dat de drieënzestigjarige Schenker nog op de planken staat en het gitaarspelen zeker niet is verleerd. Wie had kunnen denken dat dit mogelijk was zevenendertig jaar na het eerste Nederlandse optreden op Pinkpop 1981?

<< vorige volgende >>