Listen live to Radio Arrow Classic Rock

The Progressive Alliance

Eindhoven Effenaar 11 april 2018

Op zondag 4 november jongstleden vond de eerste editie plaats van The Progressive Alliance. Dit indoor festival speelde zich af in Eindhoven en wist een aantal interessante namen te ronselen uit de wat zwaardere en progressieve regionen van muziekland. Zeven bands die zich zouden presenteren in de twee zalen van de Effenaar. Het merendeel daarvan kende ik nog niet, maar valt wel in de genres waar ik graag naar luister. Bovendien vond ik de show van Emperor afgelopen maart in Tilburg zo ontzettend gaaf dat ik erg benieuwd was geworden naar wat Ihsahn ons solo te bieden had.

Door: Bart M.

Fotograaf: Paul Verhagen

Voor de deuren van de Effenaar zich openden had zich een kleine schare gegadigden verzameld voor het gebouw. Al snel bleek dat er aan de kassa enige commotie was ontstaan omdat er geen gastenlijstkaartjes konden worden uitgeprint. Nou ja, commotie is een groot woord. Het zonnetje scheen en de mensen die nog niet naar binnen konden hadden zich in een groepje verzameld en waren nu honderduit aan het vertellen over de bijzondere momenten die zij hadden meegemaakt met hun camera en verschillende bands. Aandachtig luisterde ik de fotografen af en kwam er achter dat bands als Amenra en My Dying Bride helemaal nog niet zo makkelijk op de gevoelige plaat vast te leggen zijn. Iets met belichting, drama en met de rug naar het publiek toestaan.

Op een gegeven moment was het printer-euvel opgelost, haalde ik bij de uiterst aardige kassa juffrouw mijn kaartje op en kon ik naar binnen wandelen om nog een deel van de set van Astrosaur mee te pikken. De kleine zaal was al redelijk gevuld, maar de stemming moest er nog inkomen. Astrosaur was daarom een fijne binnenkomer, omdat ze een langzame opbouw in de nummers hadden. De stevige stukken die ze ter gehore brachten waren niet overbodig mathematisch, maar net genoeg om het headbangen wat te vermoeilijken en ik merkte dat ik niet de enige was die af en toe buiten de maat om aan het hoofdschudden was. Gelukkig is er binnen de metalscene een soort van onbesproken universeel ritme dat je aan kunt houden, waardoor het, al ziet het er een beetje klunzig uit, lijkt alsof je redelijk goed weet wat je aan het doen bent. Dat kwam hier goed van pas.

band image


Toen de band afscheid nam ben ik naar het balkon gegaan om te kijken of ik daar nog beter zicht zou hebben. De volgende band was Arabrot en dat was één van de bands van vandaag waar ik hoge verwachtingen van had. De soundcheck was kort en de glimps die ik daar tijdens opving van de band was genoeg om mijn interesse nog meer te wekken. Ik zag een mevrouw in een soort kimono en een vastberaden blik in haar ogen. Toen de band eenmaal voor het echt het podium opkwam zette de zanger/gitarist een hoed met een wijde rand op, waardoor zijn amish-voorkomen compleet was. Het geluid dat vervolgens losbarstte was niet helemaal in lijn met dat kostuum, maar het experimentele karakter van de muziek maakte het zo dat de verkleedpartij bijdroeg aan een algehele sfeer van eigenaardigheid. Vol overtuiging en met een enorme stage presence bracht het Noorse viertal hun zware liederen aan de man en ik was verbaasd dat er nog maar weinig mensen waren die echt losgingen. De band deed me erg denken aan de B52's, maar dan op een vettere, agressievere drug, en ik was bijzonder blij om deelgenoot te worden van het heerlijke gospel dat Arabrot verspreidde. Ook de jaren zeventig odes die ze in hun nummers verwerkten waren mooi en hard (ik geniet van het "geha-haa-haa" van 'Child In Time', bijvoorbeeld, maar dit was net iets sneller en steviger). Soms werd de grens opgezocht tussen experimenteren en punkachtige uitwassen maar steevast kwamen we terug bij de diepe riffs die ten grondslag lagen aan deze muziek. Arabrot is sexy en vanaf heden een noodzakelijkheid in mijn leven. Tijdens het laatste nummer liep de zaal enigszins leeg, vermoedelijk omdat het publiek met enthousiasme uitkeek naar het optreden van Ne Obliviscaris dat zou beginnen in de grote zaal.

band image


Dit was dan het optreden waar ik zelf het minst naar uitkeek, daar ik Ne Obliviscaris al eens eerder had gezien en dat geen positieve indruk had gemaakt. Ik ben toen weg gelopen en heb me elders vermaakt. Toch wilde ik ze daar niet op afrekenen en ging ik met een onbevooroordeelde geest de trappen op, alwaar het ruige gedonder van gitaar, drums en bas reeds was begonnen. De zaal was goed vol en gelijk al kreeg ik de indruk dat ik vandaag beter in staat was om deze band te waarderen. Ze zitten er allemaal lekker in en zware stukken muziek worden afgewisseld met wat meer progressieve stukken - vooral de bas klinkt erg jazzy en heeft zelfs af en toe een solo. Alles bij elkaar genomen klinkt Ne Obliviscaris helemaal niet slecht en de viool, die ik de vorige keer niks vond toevoegen, zorgt ervoor dat de zwartgallige sfeer nog net iets zwaarder wordt. Wat ik niet begrijp aan deze band zijn de clean vocals. Ik snap dat als je enkel de grunts en het gegrowl van de frontman gebruikt het eentonig zal gaan overkomen, maar de cleane zang die de violist inbrengt past echt totaal niet bij deze muziek. Daar moet iets op gevonden worden. Alhoewel...ik ben één van de weinigen die er zo over denkt, want het publiek wordt met elke minuut enthousiaster en doet goed mee als de band tijd maakt voor een stukje klappen en "hey, hey" roepen. Na drie nummers wordt het mij persoonlijk iets te veel en besluit ik richting de merchandise te gaan om een shirt van Arabrot aan te schaffen. Als ik de zaal verlaat hoor ik tot mijn genoegen nog iemand heel hard "SLAYER" roepen.

In de hal klinken andere tonen door de speakers (o.a. 'The Magician's Birthday' van Uriah Heep!) en terwijl ik met de dame achter de tafel in overleg ben over welke maat ik moet nemen komt toetsenist Karin Park bij ons staan, haar kimono verruild voor een trainingspak, en ik bedank haar voor de te gekke show. Ze vertelt me dat de band ietwat ontevreden is met het gebrek aan enthousiasme van het publiek en ik bedenk me dat dit misschien wel de Nederlandse nuchterheid is. En dat is jammer, maar lang niet zo erg als die andere, de zogenaamde Dutch Disease, waarbij mensen uitgebreid de tijd nemen tijdens optredens om het afgelopen weekend of de aankomende week met elkaar te bespreken. En ik moet zeggen dat het publiek van vandaag daar helemaal niet zo'n last van heeft. De bezoekers van The Progressive Alliance zijn een stuk minder lomp dan de mensen die ik op veel andere shows tegenkom. In elk geval, als ik weer terug omhoog loop, waar Ne Obliviscaris hun laatste nummer aan het afronden zijn, is er geen gebrek aan enthousiasme meer te bekennen. Het publiek lijkt wel extatisch en ik kan niet anders dan concluderen dat deze band voor veel mensen wellicht wel het hoogtepunt van de avond was.

band image


Next up: Rosetta. Wederom een band waar ik nog nooit eerder van gehoord had, maar de vluchtige slierten die ik op YouTube voorbij had horen komen klonken goed en overtuigend, en dat zou de band live waar gaan maken. Ik stond op het balkon en wat gelijk opviel toen de storm losbrak was dat ik de zang amper kon horen. Ik had het idee dat de microfoon erg zacht stond afgesteld en alhoewel dat best jammer was mocht dat de pret niet drukken. De ongeschoeide zanger springt vol energie over het podium. Zijn uitmuntende enthousiasme is erg aanstekelijk en hij weet hiermee een flink deel van de het publiek mee te nemen in de muziek. Rosetta levert een ijzersterke combinatie van metalcore, post metal en hardcore en heeft hier en daar wel enige gelijkenis met Deafheaven als in dat de muziek heel open klinkt en elk moment alle kanten op kan gaan. De ritmesectie is super en ondersteunt de gitarist uitstekend wanneer hij zijn gitaar open lijkt te zetten en er golf na golf van supersonisch geluid naar buiten komt en de zaal opvult met een heel bijzonder en vrij gevoel, zo'n gevoel waardoor je je ineens weer realiseert hoe ontzettend gaaf metal is.

band image


Heel tevreden begeef ik me na dit optreden de trappen op om te gaan kijken en luisteren naar Vuur. Ik had deze band niet verwacht op dit festival. Ik heb Vuur zien optreden op een erg zonnig Dynamo Metal Fest vorig jaar en het eerste dat ik merkte toen ik nu de zaal inliep was dat hier, in een kleinere en veel donkerdere omgeving de heerlijke, loodzware riffs honderd keer beter tot hun recht komen! Het klinkt echt goed en het enige zonnetje dat er nu te bekennen is, is Anneke zelf. Ze staat te stralen terwijl ze moeiteloos alle zangpartijen naar buiten gooit. En daar ook nog eens gitaar bij speelt. Het mooie aan haar zang vind ik dat zodra ze haar strot opentrekt er een soort van betovering plaatsvindt waarop ik in elk geval moeiteloos verdwaald raak in een andere wereld dan waar mijn lichaam zich op dat moment bevindt. De rest van de band speelt ook heel goed en het wordt me duidelijk dat Vuur niet weer een Anneke-project is, maar een meer dan volwaardige band waarbij elk lid noodzakelijk is om het soort vervoering te creëren dat zij teweeg brengen. Naast eigen werk horen we o.a. een nummer van Devin Townsend en wordt er, uiteraard, afgesloten met de The Gathering klassieker 'Strange Machines', waarna we uitgenodigd worden om even te komen buurten bij de merchandise stand.

band image


Uiteraard staat daar luttele momenten later een hele dikke rij. Ik besluit op een later tijdstip terug te keren en de kleine zaal in te gaan waar The Ocean elk moment aan hun optreden kan gaan beginnen. Het podium is gehuld in mist en groene en blauwe lichten spoken rond. Het neemt me even terug naar het optreden van Phantom Winter, vorige maand, alleen was het podium toen nog net iets donkerder. The Ocean komt op en maakt een vette, harde entree en alhoewel de band een donkere, meeslepende show neer weet te zetten waar het publiek duidelijk helemaal in op gaat weet het mijn aandacht niet helemaal te pakken te krijgen. Dus pak ik mijn Anneke momentje ook even, wat niet alleen een leuke foto oplevert maar ook een belofte van haar dat ze nooit in een symfonische metalband zal gaan zingen! Dat is een geruststellende gedachte.

band image


Ihsahn begint bijna en daar wil ik heel graag bij zijn, dus terug naar boven, waar het begin van de show wordt aangekondigd met niets minder dan onvervalste country muziek. Ik ben erg benieuwd wat er komen gaat aangezien ik me van tevoren expres nog niet verdiept heb in Ihsahn. Zoals ik al aangaf was ik erg onder de indruk van het optreden van Emperor op Netherlands Deathfest III. Met name omdat ze het hele show-gedeelte waar veel black metal om bekend staat achter zich hebben gelaten en zich gewoon richten op de muziek. Dat zal hier ook weer gebeuren en al heel snel ls de beste man met zijn band bezig een portie vette muziek af te leveren. Als je bent gekomen terwijl je black metal verwacht dan heb je duidelijk pech. Ihsahn laat een veel meer experimenteel geluid horen waarin wel degelijk black metal invloeden verwerkt zijn maar waar ook veel ruimte wordt gegeven aan andere soorten muziek. Zonder enige moeite wisselt hij dan ook cleane vocals af met getergde krijsen en alles klinkt spontaan en natuurlijk. Het publiek reageert ook hier positief op en ik denk dat de meeste mensen net als ik met een heel goed gevoel naar huis gaan uiteindelijk en dat we veilig kunnen stellen dat The Progressive Alliance een zeer geslaagde dag heeft neergezet.

Met speciale dank aan Paul Verhagen van Paul Verhagen Photgraphy voor de pics.

<< vorige volgende >>