Listen live to Radio Arrow Classic Rock

ProgPower Europe 2018

Baarlo Sjiwa 10 mei 2018 tot 10 juli 2018

ProgPower Europe is echt een festival waar je naar uit kijkt, eentje waarvan je weet dat je daar mensen gaat tegenkomen die je kent, waarschijnlijk zelfs van een vorige editie. Het is een festival waarvan je bijna zou zeggen dat het publiek familie is, of in ieder geval een vriendengroep de ieder jaar bijeenkomt om een weekendje muziek te gaan luisteren. Toen ik vrijdag, na werk, richting Baarlo reed keek ik al erg uit naar het festival, de bands, en de sfeer die daarbij komt kijken. De organisatie heeft wederom hun best gedaan om een mooie line-up te regelen, dat is dit jaar niet zo gek want het festival bestaat dit jaar twintig jaar! In die twintig jaar heeft de organisatie het altijd voor elkaar gekregen om jonge, onbekende, bands te programmeren die later grote namen in het genre zouden worden, zo kan ik mij nog goed herinneren dat Haken en Leprous in 2010 op het festival stonden en toentertijd nog vrij nietszeggende namen waren. Ik hoop dan ook dat we ook dit jaar weer te maken gaan krijgen met minder bekende bands die op het punt staan door te breken. (Leon)

Door: Vera

Fotograaf: Leon

Vrijdag, 5 oktober 2018

Door file mis ik de eerste tien minuten van de Griekse band Need, die het festival heeft mogen aftrappen. De zaal is praktisch helemaal vol en moet ik dus helaas achteraan, onder het balkon, staan, waar het geluid niet zo best is. De muziek valt te omschrijven als moderne progressieve metal, denk aan als bands zoals Evergrey of Dream Theater, en dat doen de heren niet onverdienstelijk. Opvallend is dat de vocalen van zanger Jon V. af en toe wel héél erg veel lijken om die van Tom Englund (Evergrey), dat had van mij wel wat origineler gemogen. Dat gezegd hebbende zit het muzikaal verder uitstekend in elkaar en vind ik het eigenlijk wel een goede band voor een voorprogramma. Gedurende de set vond ik wel dat niet al het werk van de band consistent sterk is en dat er nog wel wat memorabele momenten missen. Een CD heb ik dus niet gekocht, toch is het wel een band die interessant genoeg is om in de gaten te houden. Na ruim een uur spelen krijgen de mannen een warm applaus van het publiek en is het voor mij zaak om naar voren te schuiven om de hoofdact van vanavond zo goed mogelijk te kunnen zien. (Leon)

band image


Zodra de zaal leegloopt om bier te halen loop ik naar voren en lukt het mij zelfs om helemaal vooraan te staan. Niet in het midden, maar helemaal aan de zijkant van het podium, ik sta zelfs met mijn linkeroor praktisch tegen de PA aan! Ik was erg benieuwd wat ik van Sons Of Apollo live zou vinden want het album heeft mij niet weg kunnen blazen, wat ik eigenlijk wel had gehoopt. Misschien is dat ook wel het risico met super-bands, want als je Jeff Scott Soto, Mike Portnoy (Ex-Dream Theater), Derek Sherinian (Ex-Dream Theater, Black Country Communion), Ron “Bumblefoot” Thal (Ex-Gun’s N’ Roses), en Billy Sheehan (Mr. Big) in een band zet dan verwacht je ook wel wat. Tegen de tijd dat het gordijn opengaat, en de bandleden het podium opkomen onder de openingstonen van‘God Of The Sun’, is de zaal volledig gevuld. Vanaf het moment dat “Bumblefoot” de eerste gitaarnoten speelt is het genieten. Om eerlijk te zijn kan ik mij weinig concerten waar ik zo werd weggeblazen. Hoewel Sons Of Apollo bekend staat om de technische kwaliteiten van de bandleden is het voornamelijk de combinatie tussen de technisch indrukwekkende passages, en het plezier dat de mannen uitstralen, wat de band live doet uitblinken. De band gaat gedurende het concert eigenlijk door het volledige album, met uitzondering van ‘Figaro’s Whore’, en heeft daarnaast nog een verassing in petto. Na wat eigen werk te hebben gespeeld is het tijd voor de eerste verassing, ‘Just Let Me Breathe’ van Dream Theater wordt gespeeld. Dit is zeker niet mijn meest favoriete nummer van Dream Theater maar verdomme wat doet deze band dat tof, wat mij betreft beter dan het origineel! Een aantal nummers later wordt ook ‘Lines In The Sand’ van Dream Theater gespeeld, wederom beter dan het origineel! Als laatste ‘verassing’ laat Soto het publiek lekker zingen om vervolgens ‘Save Me’ van Queen samen met “Bublefoot” te spelen, waarbij het voltallige publiek meezingt. De avond wordt afgesloten met ‘Coming Home’ waar de mannen nog eenmaal knallen. De band wordt bedankt met een groots applaus, wat een fantastisch optreden was dat! Na afloop stond ik nog met een aantal anderen te praten, ieder even enthousiast. (Leon)

band image


Zaterdag, 6 oktober 2018

Het festival was vrijdag erg goed begonnen, ik hoopte dan ook dat deze lijn doorgetrokken zou kunnen worden. Golden Caves is een jonge Nederlandse progressieve rockband die ik al kende voor het festival, ik had ze nog niet live gezien maar het album was goed genoeg om mij de hoop te geven dat dit ook live wel goed zou zijn. Ik sta helemaal vooraan als de band het podium opkomt, de zaal is tegen die tijd redelijk gevuld maar niet zo vol als de voorgaande avond. De band begint met het openingsnummer ‘Child Of Mine’ van het debuutalbum ‘Collision’, een lekkere (progressieve) rocktrack die eigenlijk goed samenvat wat de band doet. De zang van Romy Ouwerkerk is een van de bands’ beste wapens, geen opera diva maar gewoon een geweldige zangeres in de stijl van Anneke van Giersbergen (waar ze qua stemgeluid ook wel iets van wegheeft). Ook de liedjes zijn sterk en wisselen hardere en zachtere stukken goed af zodat het geheeld dynamisch blijft. De progressieve rock van de groep doet het goed bij het publiek en krijgen dan ook veel applaus als ze klaar zijn. Ik was blij te constateren dat bijna iedereen nog in de zaal stond, meestal zie je wat mensen afhaken na een paar nummers! Een goede band dus, zowel nu maar ook voor de toekomst want ze gaan nog ver komen. (Leon)

band image


De bandnaam The Thirteenth Sun oefende een zekere aantrekkingskracht op me uit. Ik verwachtte uitwaaierende muziek waarin een sterk ruimtelijk gevoel aanwezig zou zijn. Ik werd niet teleurgesteld! De band komt uit Roemenië en dat is ook al geen alledaags gegeven, al zagen de muzikanten er op het podium vrij gewoontjes uit. Hun muziek bevat soms echter een beetje avant-garde elementen, al werd het live eerder een postrock gebeuren waar je heerlijk op kon weg zweven, maar dat je toch ook geregeld ruw wakker schudde. Vorig jaar bracht The Thirteenth Sun het debuutalbum ‘Stardust’ uit en die mooie backdrop van ontelbare sterren in de ruimte bracht het publiek in de juiste stemming. Beginnen deed men echter met twee songs uit de ‘Genesis’ EP die al in 2012 werd uitgebracht. De keyboards waren goed hoorbaar aanwezig, maar de spacey gitaren waren alom vertegenwoordigt. Kosmische taferelen hielden heel het optreden aan. Natuurlijk speelde het vijftal vooral een blauwdruk van het recente album, met ‘Pathways’ en ‘Universus’ als ijkpunten. Ik was aangenaam verrast met de plotse ferme grunts van zanger Radu Barna in ‘Planes Of Creation’, maar het lange ‘The Universe Is Burning’ nodigt ook uit om thuis op verder onderzoek te gaan. We zagen sterretjes van de psychedelische performance na het concert. Men kon rekenen op een geïnteresseerd publiek. (Vera)

band image


Adimiron is een band waar ik naar uitkeek om live te zien. Begin dit jaar maakten zij een nieuwe start met ’Et Liber Eris’ en presenteerden ons een nieuwe bezetting en een nieuw album op een nieuw label (Indie). De Italianen hadden vroeger meer death metal invloeden in hun muziek, nu spelen zij progressieve metal die me soms aan Soen en Opeth doet denken (vrij lijzige cleane zang wordt afgewisseld met grunts). Die klasse halen ze nog niet, maar toch genoot ik van hun wervelende performance. Daarbij springt een uiterst sexy geklede, uitdagende bassiste meteen in het oog. Sport bh en ultra kort rokje en maar stoere koppen trekken. De frontman Sami El Kadi heeft qua presentatie heel goed naar Anders Fridén van In Flames gekeken. Petje op, hemdje aan en dezelfde gebaren. Maar het is hoofdcomponist en gitarist Alessandro Castelli die de leider is en zijn gitaarornamenten zijn een lust voor het oor. De stevige songs laten een puike indruk na, al had ik de indruk dat een deel van het publiek al vroegtijdig ging eten en dit misschien een tikkeltje te ‘heavy’ vond. Ik ben echter blij met deze kennismaking live en een set waarin o.a. uit het vorige album het titelnummer ‘Timelapse’, ‘State Of Persistance’ en ‘Collateral’ gespeeld werd en nieuw werk hoorden we tijdens ‘Stainless’ en ‘Joshua Tree 37’. (Vera)

band image


Na een uurtje (eet)pauze is het dan tijd voor de mannen van Ramage Inc. om het publiek weer even wakker te schudden. De mannen stonden in 2013 ook al op het podium in Baarlo en daarvan is op YouTube een uitstekende live video van te vinden. De Schotse mannen maken muziek die mij sterk deed denken aan dat van het Devin Townsed Project, hierbij is opvallend dat de zangers van beide bands kaal zijn. Toeval? Hoe dan ook, ik werd geconfronteerd met een muur van geluid die veel mensen inspireerden om te gaan headbangen. De muziek werd zeer professioneel uitgevoerd, ook de zang van bandleider Bryan Ramage, hard en zacht, klonk uitstekend. Best indrukwekkend gezien hij ook nog gitaar speelt. Het publiek wist de muziek goed te waarderen, persoonlijk is het niet helemaal mijn ding maar vond ik het goed genoeg om mijzelf te vermaken. Zeker een aanrader voor mensen die Devin Townsed leuk vinden. (Leon)

band image


Ik verwachtte een stel rare kwibussen bij Major Parkinson. Ze horen tot de prog afdeling van het Noorse label Karisma/Dark Essence en die weten erg aparte bands te vinden in het eigen Noorwegen. Mijn voorgevoel dat me nu iets speciaals ging overkomen was juist. Gefascineerd kijk ik hoe een frêle blond meisje, in traditionele kledij, een vioolsolo komt geven vooraan op het podium. Nogal lang. Dan komt de zanger op. Ook een rare kwibus. Hij deed me wat denken aan Madrugada qua stem en hij had een reeks pedante gebaartjes voor ons in petto die tegen het einde toch wel gingen irriteren. Maar in het begin viel de mond van het publiek open. Veel volk op het podium trouwens. Zes man en een vrouw en ze eisen allemaal de aandacht op. De muziek is niet vreemd van rare snuisterijen. Soms is het heavy, dan is het Americana, dan is het poppy, zoals in de single ‘Madeleine Crumbles’. Een eigenwijs collectief met veel ervaring en een speelse, wispelturige aanpak. (Vera)

band image


Zoals Soen vorig jaar de band was waar ik het meest naar uitkeek (en terecht), zo is Evergrey dat bij deze editie. Reeds meermaals stonden ze op ProgPower en we hoeven de sympathieke Zweden amper nog voor te stellen. Vanavond zijn ze in bloedvorm. Evergrey kan immers schitteren, maar laat live ook al eens een steekje vallen. Niets van dat op deze avond. Er wordt weinig gedronken, de band is ernstig en zelfs een beetje introvert en de prachtige muziek spat in vol ornaat de boxen uit. Het is dan ook anderhalf uur genieten geblazen! Er wordt van start gegaan met ‘Passing Through’ van het meest recente album ‘The Storm Within’ dat alweer dateert van 2016, maar begin volgend jaar brengt Evergrey een nieuw album uit en de studiotijd zit er alweer op. Het tweede nummer is ‘The Fire’ van het album daarvoor (‘Hymns For The Broken’) en zo zal Evergrey een flink deel van de set vullen met songs uit de twee laatste albums, afgewisseld met een oudere track, zoals ‘Leave It All Behind’, ‘As I Lie Here Bleeding’ en ‘Broken Wings’ van ‘Torn’. Zanger Tom Englund is zijn minzame zelve en goed bij stem. Melancholie en gebroken-harten-songs krijgen hun culminatiepunt tijdens ‘Words Mean Nothing’, ‘Missing You’ en ‘I’m Sorry’. Prachtig! Tijdens de lange uitsmijter ‘The Grand Collapse’ gaat de beuk er nog even stevig in. Het lijkt veel te vlug gedaan. Maar de band komt nog terug voor een lange bisset, bestaande uit oude krakers als ‘When The Walls Go Down’, ‘Recreation Day’, ‘A Touch Of Blessing’ en als allerlaatste het nieuwere ‘King Of Errors’. Nog steeds worden de gordijnen veel te vlug gesloten en gaat het zaallicht aan. Wij hoopten op een afterparty met Evergrey, maar het werd eentje met Major Parkinson, want toen Evergrey ons passeerde wist bassist Johan Niemann ons te vertellen dat ze binnen luttele uren hun vlucht moesten halen in Düsseldorf. Vandaar de relatief sobere avond. Het bezorgde ons wel een topconcert! (Vera)

band image


Zondag, 7 oktober 2018

Zondag is de dag met de minste opkomst qua publiek. Echt grote namen waren er ook niet, en de drie eerste bands zijn doorbijtertjes in het postrock/post metal genre. De ene al beter dan de andere. Temples Of Mars heeft weer een intrigerende bandnaam met een verwijzing naar kosmisch bewustzijn en dat is al genoeg om plaats te nemen op de eerste rij. Een open geest om nieuwe ontdekkingen te doen is immers een goede houding om ProgPower te beleven. Die nieuwe ontdekking openbaart zich in dit geval met lange, uitwaaierende post metal songs, Vier man die me een beetje aan Tides Of Nebula doen denken en niet zouden misstaan op Desertfest. (Vera)

band image


Vandaag krijgen we allereerst drie bands uit de UK. Als tweede Dvne. Wederom een kosmische backdrop, blauw licht, veel vervorming op de gitaren en muzikanten die buigen als een knipmes. In het publiek wordt deze vorm van vervoering geïmiteerd. De rammende gitaren worden soms onderbroken door kalmere passages, met atmosferische klanken. Opvallend is de atletische drummer. De cleane zang klinkt nogal geforceerd, maar af en toe schreeuwt men zich de ziel uit het lijf. Het wordt nogal veel van ’t zelfde en Dvne was naar ons gevoel een iets mindere band in het aanbod. (Vera)

band image


Ook Voices is een raar beestje en dat ligt niet alleen aan de theatrale stem van zanger Peter Benjamin. Het feit dat drie van de vier leden in Akercocke speelt of gespeeld heeft, deed mijn interesse stijgen. Met de albums ‘London’ (2014) en ‘Frightened’ (2018) wist Voices een occult publiek aan te spreken dat hun progressieve black/death metal wel wist te waarderen, maar het is muziek waar je de tijd voor moet nemen. Live lieten ze me met gemengde gevoelens achter. Ik weet nog steeds niet of ik dit nu goed vind of niet. Een verpletterende indruk maakten ze niet, wel intrigerend. Maar dat ligt misschien aan mezelf omdat ik thuis niet genoeg geluisterd heb naar hun complexe materiaal. We geven hen het voordeel van de twijfel. (Vera)

band image


De ochtend was voor mij persoonlijk niet erg interessant, ik hoopte dus dat de laatste drie bands meer mijn ding zouden zijn. De eerste band na de pauze is Circles, een Australische band die, op dat moment, door Europa reist met Caligula’s Horse. Voordat de band mag beginnen staat de organisatie van ProgPower op het podium voor een mededeling, het licht en geluid bedrijf, waar ze al achttien jaar mee samenwerken, stopt ermee. Er wordt een korte speech gehouden waarin ze bedankt worden voor de jaren van samenwerking, daarna is het dan tijd voor Circles die per ongeluk wordt aangekondigd als Voices. Zodra de band op het podium komt lijkt de zanger er wel om te kunnen lachen. De band begint met het liedje ‘Winter’ van het laatste album ‘The Last One’, daarmee krijgen ze direct al een hoop mensen aan het headbangen. De moderne progressieve metal die de mannen is catchy en makkelijk leuk te vinden, toch vind ik dat het muzikaal niet echt onderscheidend is van alle andere djent-achtige bands. Daarnaast vind ik ook de zang van zanger Ben Rechter op een gegeven moment wat saai worden, hij zingt wel goed maar er is weinig variëteit in zijn zanglijnen aanwezig. Dat is jammer want de andere twee gitaristen kunnen ook zingen/grunten, dat had ik wel wat vaker willen zien. Toch heeft Circles een prima optreden afgeleverd, het publiek leek het met mij eens te zijn want er werd hartelijk gejuicht doen de band van het podium liep. (Leon)

band image


Na een korte ombouw is het tijd voor de routiniers van Subsignal, die beginnen met het elf-minuten durende ‘Touchstones’. Op zeer professionele wijze weet deze band de muziek neer te zetten, iets waar veel andere (jongere) bands nog wel wat van kunnen leren. Er worden verassend weinig liedjes gespeeld van het laatste album ‘La Muerta’, enkel het titelnummer en ‘Even Though The Stars Don’t Shine’ worden gespeeld! Verder is het echt een mix van de albums die de bands eerder hebben uitgebracht, naar mijn gevoel wel de hardere liedjes uit het oeuvre. Qua podiumpresentatie is het ietwat aan de saaie kant, behalve dan wanneer drummer Dirk Brand een drumsolo inzet waarbij alle lichten uitgaan en alleen de topjes van zijn drumstokjes verlicht zijn. Een zeer prima band om als voorlaatste band neer te zetten, de meeste mensen in de zaal hebben zich goed kunnen vermaken. Onder luid applaus sluit de band af met ‘Paradigm’, maar daarna is het dan toch echt tijd voor een laatste ombouw en band van het festival. (Leon)

band image


De zaal zit weer helemaal vol als het gordijn open rolt en Caligula’s Horse begint met spelen. Het publiek krijgt direct een van de bands’ populairste liedjes te horen, ‘Dream The Dead’. Er is niet meer nodig dan een paar noten om het publiek volledig mee te krijgen in het optreden, overal waar ik kijk is men aan het genieten en aan het headbangen. De band laat er geen gras over groeien en gaat direct door met een tweede publieksfavoriet, ‘Will’s Song (Let The Colours Run)’, beiden afkomstig van het nieuwste album ‘In Contact’. Ik vroeg mij toen af of de band in staat zou zijn om deze liedjes op dezelfde wijze live ten gehore te brengen maar ik kan u nu vertellen dat dit geen enkel probleem was. Het geluid was zo goed als perfect, de podiumpresentatie uitstekend, en ook de individuele prestaties van de bandleden waren meer dan uitstekend. En dan moet ik even los vermelden dat gitarist Sam Vallen toch echt een waanzinnig goede gitarist is, met het grootste gemak speelt deze man linke solo’s en weet daar dan ook nog eens gevoel aan toe te voegen! Als klap op de vuurpijl werd het publiek ook nog eens betrokken bij het optreden, zo mochten wij zelf kiezen of we ‘Hands Are The Hardest’ of ‘Turntail’ zouden horen, voor het laatste werd overduidelijk gekozen. Eigenlijk bestond het optreden enkel uit hoogtepunten, echter werd het belangrijkste hoogtepunt bewaard voor het laatst, ‘Bloom’ en ‘Marigold’. Het publiek ging nog een keer helemaal los, mijzelf incluis, en beloonde het publiek de band met een groots applaus. Wat een fantastisch optreden was dat! (Leon)

band image


Diezelfde avond moest ik nog terugrijden naar huis, de volgende dag zou de wekker weer om half acht gaan, en dat gaf me even de tijd om te reflecteren. Ik kon alleen maar vaststellen dat ik het een mooie editie van het festival vond, zowel de headlines (Sons Of Apollog en Caligula’s Horse) als een aantal van de kleinere bands (Golden Caves en Adimiron) hebben echt een goede indruk achter gelaten. De organisatie mag wat mij betreft terugkijken op een succesvol weekend, eentje die eer doet aan het twintig jaar bestaan van ProgPower Europe. Wat mij betreft ga ik volgend jaar weer. (Leon)

Na Caligula’s Horse stap ik gezwind naar de camping. Voor mij wordt het pas morgen tijd om in te pakken en te vertrekken. Het zonnige weer was een meevaller, al was het ’s nachts wel heel koud in de tent. Ook ik kijk terug op een bijzonder fijn festival met een gezellige sfeer, nieuwe ontdekkingen en prachtige momenten tijdens heel wat bands. Wat mij betreft worden Leon en ik ook het schrijversduo voor 2019. (Vera)

<< vorige volgende >>