Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Soulcrusher III

Nijmegen Doornroosje & Merleyn 10 juni 2018

Doornroosje stond op 6 oktober geheel in het teken van het derde Soulcrusher festival. Net als vorig jaar een dagvullend feestje, met enkele zeer klinkende namen. De organisatie heeft met Yob en Deafheaven twee absolute toppers op het Nijmeegse podium weten te halen, van te voren al een stevig compliment waard! Doornroosje leent zich bovendien uitstekend voor deze duistere programmering – het heeft twee zalen en genoeg ruimtes om te chillen tussen optredens door, als je dat zou willen. De beide zalen zijn namelijk tot de minuut volgepland. Het belooft een dagje van op en neer lopen worden tussen de beide zalen.

Door: Mr. Eddo

Fotograaf: Mr, Eddo

Door wat externe factoren lukte het me pas om binnen te zijn toen Phantom Winter net begonnen was. De Duitsers – enkelen voormalig Omega Massif – speelden op een vrijwel donker podium, het spaarzame blauwe licht zorgde er voor dat je de band slechts in contourvorm zag. De band toert momenteel ter promotie van hun recent verschenen album ‘Into Dark Science’. De mix van sludge en post metal wordt zonder enige interactie met het publiek gespeeld. De band komt – de donkere zaal helpt niet! - in eerste instantie wat afstandelijk over. Hierdoor dreigt de band te verdwijnen in de maalstroom, en dat is jammer. Want vroege afhakers missen de tweede helft van het optreden waar de mannen een tweetal nummers spelen waarbij ze zich duidelijk wat comfortabeler voelen. Met deze twee stukken sfeervolle post / sludge metal komt de kwaliteit van de band vele malen beter tot hun recht, en daarmee is het optreden meer dan geslaagd te noemen.

band image


Het Noord-Ierse Slomatics timmert alweer enige tijd aan de weg. Voor wie Slomatics niet kent; hier staat een band op het podium met een zingende drummer en twee gitaristen die het gaspedaal stevig indrukken. Een band die er eenvoudig in slaagt om het publiek te overrompelen met een fuzz-heavy sound en een zeer herkenbare zang. Slomatics doet waar het goed in is en het plezier dat de heren op podium hebben stralen ze uit! Hoewel – sidenote! – toch ging er de eerste helft van het optreden wat mis met de techniek, iets wat zanger/drummer Marty later ook bevestigde. De monitoren stonden niet helemaal lekker afgestemd. Het verklaard waarom de eerste helft van het optreden wat eenvormig was. Toen de problemen eenmaal opgelost waren, hadden de drie een “AHA” moment, en ging het vervolgens vele malen beter. De band stijgt boven zichzelf uit en laat eenvoudig zien wie er de baas is. Luistertip: ‘Future Echo Returns’ en het live album ‘Futurians: Live at Roadburn’.

Intermezzo: Slomatics interview

Na afloop van het optreden sprak ik kort met Marty Harvey, de sympathieke drummer/zanger van de band.

How do you look back at your gig at the festival, you seemed to share a little Eureka moment with each other on stage about half time, what was going on? After that point you were soaring!
Yes, you are very right, you noticed it correctly. We were struggling a bit with our monitors. About halfway it seemed someone switched on something and we could hear what we were doing. Very hard to sing if you are not able to hear yourself while drumming!

Do you mind playing early on a day like this?
No not at all – we left Belfast at 04.00 this morning and we were able to choose when we played. It really does not matter at all. We are very grateful to perform every time. We don’t tour very much, about twelve shows every year so every show is special to us. We don’t need to do a lot of touring, we are not a company or anything like that. We are asked for every show, we don’t need to promote ourselves very actively. That’s one of the reasons why a gig at 16:00 doesn’t matter to us.

You have been around for more than a decade and you have a very solid reputation. Over here in Holland we are still talking about your Roadburn gig in ’17.
Yes that was something very special. We were asked to perform at Roadburn, and that is really a privilege. It’s a privilege to be asked, and that is what is keeping us going. And then all of a sudden we were told that our Roadburn show would be recorded so we figured we had to give it a little extra.

You are an influential band within the scene now, does that make it any different compared to a decade ago?
Really? We don’t feel that way. We are still doing what we love. (unintendedly Marty takes a little side step to talk about the artwork of the split album with Mammoth Weed Wizard Bastard), We don’t see ourselves as a heavy band, or metal band. We started out as friends and we are still friends. We rehearse every Wednesday and we like to call that our youth club. We relax, hang out with each other and try to forget about the fuss at work and things like that. We are all dads now, so it’s also a grateful day to talk about parenting ;-)

And what’s up next?
We have a few gigs remaining this year. We have two gigs coming up in Belfast, one of them as opener for Corrosion of conformity. Then during January and February we will be in the studios for our next album.

Thank you very much for your time and take care!

band image


einde intermezzo

Dat België meer te bieden heeft dan alleen Amenra bewijzen de Gentenaren van Wiegedood. Veel mensen weten dat en hebben de Paarse zaal weten te vinden. Bij aankomst was er geen doorkomen aan waardoor een flink deel van het optreden van buiten de zaal gevolgd moest worden. Erg jammer. De band slaagt er op het podium zeer goed hun eigen aanpak van de bekende black metal stroming aan de man te brengen. De band onderscheidt zich van genregenoten door zijn keuze voor afwijkende songstructuren en slimme opbouw van de set. Wiegedood is daarmee binnen de strakke kaders toch een vernieuwende kracht. Nu het ‘De doden hebben het goed’ drieluik voltooid is smaakt dit optreden alleen maar naar meer!

Van de bands die op Soulcrusher spelen, is Inter Arma waarschijnlijk het moeilijkst te omschrijven. De vijf heren uit Richmond, Virginia, slagen er in om in het uur speeltijd die ze krijgen een werkelijk overrompelende mix aan stijlen samen te smeden tot een… tsja. Geen idee eigenlijk. Zie het als een doos snoepjes waar je het allerlekkerste uit mag zoeken. Inter Arma weet in één nummer verschillende stijlen samen te laten smelten. Death metal, post metal, vleugje hardcore, heavy metal – niets is te gek. Bovendien is frontman Mike Paparo een verdienstelijk zanger die alles aan kan – hij had zo een Swans album kunnen inzingen mocht meneer Gira even verhinderd zijn. De grootste verdienste van deze band is vooral, dat Inter Arma in staat is dit alles op een heel vloeiende, natuurlijke manier te brengen. Absolute klasse! Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen: ga naar een optreden van deze band, als je de kans krijgt!

In de vorm van Hemelbestormer besteeg nog een Belgische troef het podium. Hemelbestormer treedt niet vaak op in Nederland, en dat is jammer. De laatste keer dat ik ze zag was op Roadburn 2016, maar dat was in de Extase. Het werd een frustrerend optreden, want zien kon ik de band niet. Ik keek dus uit naar het optreden. Hemelbestormer trad op in de Paarse zaal, waar de band erg blij mee was zo begreep ik achteraf van bassist Kevin Hensels. De kleine zaal, de fraaie beelden op de backdrop en een zeer gedreven spelende band waren alle benodigde ingrediënten voor een bedwelmend goed optreden. De band toert op dit moment ter promotie van hun nieuwe plaat ‘A ring of blue light’ en logischerwijs stond een groot deel van het optreden in het teken van de nieuwe langspeler. Waar ‘Aether’ nog wel eens een beetje richtingloos kon zijn, vormen de nieuwe nummers prachtig opgebouwde muzieklandschappen. Instrumentele post-metal van het allerhoogste niveau!

band image


Met Deafheaven maakt Soulcrusher III een gewaagde keuze. De band is er zo een waarvan je eigenlijk niet hardop mag zeggen dat je fan bent. Maar zoals Zappa al eens zei: “Without deviation from the norm, progress is not possible”. Tsja…. Voor sommigen blijft verandering, of afwijking van de norm, eng. Deafheaven is absoluut niet bang om te vernieuwen, dat bewijst dit optreden eens te meer. De band heeft recent hun nieuwe album ‘Ordinary Corrupt Human love’ uitgebracht en de band speelde flink wat nieuw werk. Met de eerste twee gespeelde nummers ‘Honeycomb’ en Canary Yellow’ laat de band direct een veel meer proggy, melodieuzere kant van zichzelf horen, hoewel de black metal invloeden natuurlijk overduidelijk blijven. Heel goed ken ik de nieuwe plaat nog niet dus mijn verbazing was groot toen ik tijdens ‘Canary Yellow’ zelfs meerstemmige clean vox hoorde. Met de nummers ‘Sunbather’ en ‘Brought to the water’ volgde een greep uit ouder werk. Juist deze nummers van de hipster black metal, of hoe je het ook mag noemen, werden enthousiast opgepikt door het publiek en dat is misschien wel het beste bewijs dat de band een weg met onbekende bestemming is ingeslagen! Ook de resterende nummers van de nieuwe plaat komen niet zo hard binnen en dat is ergens wel jammer. De band lijkt aan zijn eigen vernieuwingsdrang ten onder te gaan…

Na Deafheaven zit het eerste optreden van de twee headliners er op. Aan Whores. de moeilijke taak om de gang er een beetje in te houden. Het zit ze niet mee om tussen twee bands als Deafheaven en YOB te moeten spelen, bovendien gaat een behoorlijk deel van het publiek – myself included - gauw nog ergens een hap eten scoren. Bij terugkomst is de band al ruimschoots begonnen. De band laat jaren 90 metal herleven en doet denken aan Helmet in zijn hoogtijdagen, gecombineerd met zang die wat weg heeft van die van The Jezus Lizard. De opzwepende rock doet in ieder geval goed zijn werk om mijn after dinner dip weg te jagen. Het is heerlijk ragwerk! Live staat het drietal continue onder krachtstroom, wat een intensiteit! Het is Whores. prima gelukt om iedereen door die dip heen te trekken, op naar…YOB

band image


Het is een klein wonder dat YOB nog op de bühne staat. Maar frontman Mike Scheidt heeft zijn levensbedreigende ziekte overwonnen . Kort voordat YOB zou spelen liep ik Mike Scheidt tegen het lijf en ik vroeg hem hoe het met hem ging. Hij gaf zelf het perfecte antwoord op wat ik hem nog meer wilde vragen. Hoewel het nu uitstekend met hem gaat, is hij toch vooral dankbaar. Dankbaar voor het feit dat hij er nog is, maar ook dankbaar voor de steun die hij kreeg van de fans van YOB. Ook ziet hij in dat niets vanzelfsprekend is – take nothing for granted! – wat hij later op het podium nog eens zal herhalen.

YOB dus. Met de twee recente albums ’Clearing The Path To Ascend‘ en ‘Our Raw Heart’ heeft YOB ware meesterwerken afgeleverd, tel daarbij de recente beproevingen van Scheidt op en je hebt een recept voor een onvergetelijk optreden. YOB sleurt zonder al te veel poeha alles en iedereen mee in een oersoep van perfecte riffs, donker en somber, meeslepend maar ook verfijnd. Alles wordt met een grote passie over het publiek heengegoten. De openingstracks ‘Ablaze’ en ‘The Screen’ vinden we terug op ‘Our Raw Heart’, maar ook ouder materiaal ‘Ball Of Molten Lead’ en ‘The Lie That Is Sin’ van voorgaande albums passeren de revue. Met titeltrack ‘Our Raw Heart’ en afsluiter ‘Burning The Altar’ is YOB er ruimschoots in geslaagd een memorabel optreden af te leveren.

Nadat de laatste noten zijn verstomd vormden zich lome drommen mensen voor de garderobe. Het is duidelijk; het is goed zo voor de meeste mensen. Ja, er treden nog drie bands op, maar ook bij mij drong het besef door dat geen enkele band YOB nog zou kunnen overtreffen. Een vlugge blik in de kleine zaal; Ultha. Juist. Het komt niet meer binnen. Nog even langs de merchandise schuifelen en het is mooi geweest. Noteer alvast in je agenda: Soulcrusher IV staat al gepland voor 5 oktober 2019!

<< vorige volgende >>