Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Leprous & Agent Fresco

Eindhoven Effenaar 20 september 2018

Leprous behoeft geen introductie meer. In zeer korte tijd hebben de heren zich opgewerkt binnen de prog en ze mogen nu zonder twijfel de voorvaderen van innovatie genoemd worden binnen het genre. Artistiek, creatief, origineel en gepassioneerd – het ontbreekt de band al jaren aan niets in deze categorieen en ook live staan ze hun mannetje; keer op keer weet de band te bewijzen dat alles mogelijk is. Toen ze naar de Effenaar kwamen, aarzelden we geen moment. Dit zou genieten worden.

Door: Job

Eerst was er Agent Fresco, het Ijslandse equivalent van Leprous en onontdekte parel van het noorden. Deze band wist me met hun laatste plaat ‘Destrier’ al compleet omver te blazen en ik was dan ook behoorlijk in mijn nopjes om te ontdekken dat de band live misschien nog wel beter is. Het is een dynamisch quartet waar zanger Arnor Dan Arnarson het meest imponeert – zijn vocalen, hoe falset het soms ook word, zijn zo belachelijk strak en zo emotioneel dat het moeilijk is niet met een lach en kippenvel naar zijn performance te kijken. De man had de hele zaal binnen no time in zijn hand en het show element kwam tot een hoogtepunt toen meneer het publiek in liep en zichzelf op de mengtafel hees om daar het nummer af te maken. Heerlijk.

De zaal is 2/3 gevuld als Leprous begint. De sfeer blijft (waarschijnlijk met opzet) een tijdje afvragend als de cellist door de soundcheck heen als enige op het podium blijft en een soort sonata speelt terwijl de band vervolgens weer in tenue het podium op komt lopen. ‘Bonneville’, het openingsnummer van nieuwe plaat ‘Malina’ opent de set en, hoe ingetogen en emotioneel dat nummer is, komt niet meteen goed uit de verf. Gitaartechnisch zit er een hoop in dat nummer en het komt pas goed los rond de helft, als het wat harder wordt. Wel is meteen duidelijk dat Einar en kornuiten in topvorm zijn en zijn stem imponeert wederom meteen.

De rest van de avond staat veel in het teken van ‘Malina’. Nummer als ‘Illuminate’, ‘Golden Prayers’, het magistrale ‘Stuck’ en ook het emotionele ‘Malina’ gooien hoge ogen. Tussendoor is er ruimte voor old school ‘MB. Indifferentia’ en persoonlijke favoriet ‘Echo’ van (misschien wel de beste Leprous plaat) ‘Coal’ komt voorbij. Ook de Massive Attack cover van ‘Angel’, die de band sinds deze tour bijna elke set speelt is erg bijzonder, hoewel niet helemaal mijn ding. De set wordt afgesloten met het intense en vooral mooie ‘The Last Milestone’, een verrassing die niet eerder deze tour werd gespeeld. Einar en de cellist nemen hier een mooi moment samen dat imponeert, al dan niet wat lang aanvoelt.

Zonder enige pauze komt de band na ‘The Last Milestone’ op en wordt het beste nummer van ‘Malina’ ingezet – ‘Mirage’. Hoewel het hier en daar wat lomp en slordig klinkt, is dit by far het hardste nummer van de plaat en het publiek was er erg aan toe. Het is overigens bizar strak allemaal en hoewel drummer Baard Kolstad compleet belachelijke fills improviseert, blijft alles keurig in lijn. ‘From the Flame’ en het fantastisch epische ‘Slave’ sluiten het toegift af, waarna de band nog een keer opkomt voor ‘Third Law’ – een nummer dat ik persoonlijk niet erg tof vind, maar waar het publiek van smulde.

Dit was een enorm lekkere show, waar entertainment en vooral precisie centraal stonden. Hoewel de pacing van de set misschien wat beter had gekund (Leprous speelt geen enkele avond dezelfde set en wisselt een 30-tal nummers af gedurende de tour), heb ik genoten van een band die in absolute topvorm is. Van het achterlijk gesynchroniseerde gitaarwerk tot de strakke zanglijnen – dit was een avond die ik niet snel meer zal vergeten!

<< vorige volgende >>