Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Sick Of It All & All For Nothing

Amsterdam Melkweg 26 augustus 2018

Enigszins last minute werd de afsluitende show van de huidige tour van Sick Of It All verplaatst naar de Melkweg in Amsterdam. Een zaal waar de band een berg shows heeft gegeven de afgelopen drie decennia. Dan weer eens in de Max, dan weer in de Oude Zaal zoals vanavond. Vanwege de beperkte belangstelling vanavond (voor de meesten het einde van de vakantie en morgen roept voor 99% van de bezoekers de werkplicht) is het balkon dicht en moet opener All For Nothing het grotendeels doen met een gapend gat voor het podium.

Door: Hendrik Attema

All For Nothing mag dus de aftrap doen en met een indrukwekkende catalogus is dat zeker geen straf. Het meest recente Minds Awake (Kant A) / Hearts Alive (Kant B) is een groeibriljant en toont een nieuwe stap in de volwassenwording van de band. Na al die jaren zit er (gelukkig) nog steeds groei in de songs en de optredens. Een van de grootste veranderingen is de strot van Cindy die steeds ruiger wordt en in een prima uitvoering van 'Minds Awake Hearts Alive' (het nummer) stevig overeind blijft. Men probeert ook uitvoerig het publiek te betrekken bij de show, maar da’s altijd een lastige in Amsterdam voor een voorprogramma. Het half uur wordt gebruikt voor een mooie bloemlezing die helaas met een zeer gebrekkige hoeveelheid licht moet worden afgewerkt. Of zoals een bezoeker richting knoppendraaier riep: 'Zet de frontspots eens AAN!'. Na een klein half uur is de koek alweer op, maar niet voordat er nog wat spastische dansjes (van pizzadraaien tot muntjes rapen) op de vloer worden gedaan op onder andere 'The Other Side'. Wat een nummer! Mede daarom wederom een prima show van de sympathieke Rotterdammers.

'Who’s got to go to work tomorrow? .. We’re going home tomorrow! To our families….but this makes up for a large part!!!!' Aldus Lou Koller tijdens de beperkte spreektijd die hij gebruikt tijdens de enorm energieke show van hem en zijn drie kompanen. Het is bijna niet te bevatten dat Sick Of It All al meer dan dertig jaar de wereld rondtrekt, al duizenden shows heeft afgewerkt en bestaat uit (gevorderde) vijftigers. Als je Lou en Pete ziet rondstuiteren is het nog steeds de troep jonge honden die ze vroeger ook waren waarbij Pete Koller het hardcore evenbeeld is geworden van Rudolph Schenker: blonde hanenkam, jaloersmakend afgetraind, energiek en gezegend met een fluwelen hand waar het om het gitaarwerk gaat. Nu is fluwelen hand een relatief begrip wanneer betonnen klassiekers als 'Injustice System!', 'Clobberin’ Time', 'Friends Like You' of de oeroude hardcore-uitbarsting van 'My Life' de zaal wordt ingeslingerd. Door het formidabele geluid en de als altijd sympathiek humoristische benadering staat elk nummer als een huis. Ter afwisseling worden we verblijd met de ‘ballad’ 'Sanctuary' ('…we’re not going unplugged or start playing country music!!!') en lijkt na de traditionele wall of death bij 'Scratch The Surface' de show en tour ten einde. Lijkt inderdaad, want Sick Of It All doet iets wat ik ze nog nooit heb zien doen: ze spelen een toegift! Die wordt sympathiek geopend met 'Ratpack' waar een extreem dankbare bezoeker de vocalen mag verzorgen en vormt 'Step Down' het eind van een briljant uur hardcore. Dit zijn de shows die aantonen dat de band nog zeker bestaansrecht heeft en we staan nu alweer te popelen voor de Persistence Tour begin 2019!

<< vorige volgende >>