Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Alcatraz Rock & Metal Festival 2018

Kortrijk (België) 8 oktober 2018 tot 8 december 2018

Het is alweer de elfde editie van het Vlaamse Alcatraz festival in Kortrijk, en hoewel Lords of Metal de eerste edities trouw versloeg, is er sinds 2012 geen aandacht meer geweest voor dit rap groeiende festival. De hoogste tijd om dat eens te veranderen, dus met een auto vol metalheads, tenten en bier vertrokken we naar Vlaanderen, waar dit keer Limp Bizkit, Status Quo en Helloween als headliners op het festival zouden staan. De teksten in dit verslag zijn van oud-Lord Winston, gastredacteur Kathleen, en het grootste deel van Jori. Geen fotograaf bij de club, maar tussen de stukken door nog een zorgvuldig uitgekiende selectie aan materiaal afkomstig van telefoons die een intenser concertervaring hadden dan hun eigenaren.

Door: Jori

Vrijdag

De plannen waren om de vrijdag al op tijd aanwezig te zijn om de meeste bands te kunnen aanschouwen. Toen we rond één uur in Kortrijk aan kwamen rijden hadden we goede hoop. Helaas bleek de organisatie hier en daar wat steken te hebben laten vallen, en zijn we op foutieve instructies van de lokale vrijwilligers een tyfuseind omgelopen vanaf de press parking naar het kampeerterrein, om daar nog een uur te zoeken naar een press/VIP camping. Die bleek niet eens te bestaan, in tegenstelling tot wat er in de informatie stond die ik thuis had gekregen. Prima dat je geen aparte camping verzorgt hoor, maar zorg dan dat je mensen goed op de hoogte zijn en beloof geen dingen die je niet waar kan/wil maken. De eerste bands dus gemist helaas.

De Belgische band Diablo Blvd speelt op het hoofdpodium (Prison stage) voor vertrouwd publiek in Kortrijk en dat is te merken. Al komen wij halverwege het concert binnen bij ‘Rise Like Lions’, valt het op dat dat de sfeer er goed in zit. Frontman Axel Agnew heeft veel interactie met het publiek, hij krijgt goed respons op zijn vragen en helpt hij het publiek met het klapritme zodat drummer Kris Martens niet in de war gebracht wordt. Het publiek vindt het zichtbaar jammer dat Diablo Blvd dit jaar stopt en dit dus een van hun allerlaatste shows is. Na een stevige set sluit Diablo Blvd af met ‘Black Heart Bleed’ en verlaten ze onder goed applaus het podium. (Kathleen)



De eerste band die uw hoofdverslaggever nog heeft mogen zien is stonerformatie The Atomic Bitchwax, die op het tweede podium in de tent (Swamp stage) spelen. Vooraan staat een klein groepje fans van de groep al enthousiast mee te doen, verder naar achteren staat het publiek nog wat schaapachtig te kijken naar deze band die overtuigend en strak speelt. Het festival is nog niet voor iedereen begonnen blijkbaar.

Hoe anders wanneer Ross The Boss met zijn band het hoofdpodium betreedt! De legendarische ex-Manowar gitarist trakteert ons vandaag op een set vol Manowar klassiekers, met daartussen twee nummers van zijn nieuwe soloplaat. Helaas staat het geluid en vooral de zang aan het begin erg zacht. Verderop worden de problemen gelukkig verholpen en komen de eerste massale meezingmomenten van het festival. Die momenten waren uiteraard bij de tijdloze klassieker ‘Battle Hymn’ en ook ‘Hail And Kill’. Zanger Marc Lopez is bij lichtjaren niet het kaliber zanger als Eric Adams, maar dat mag de pret niet teveel drukken, want dit zijn de nummers die we willen horen!



Nog een soloartiest die een greep doet in zijn lijstje golden oldies? Waarom ook niet! Dee Snider is het eerste concert wat ik voor het gemak meepak het VIP balkon, die al rammetje vol staat en eersteklas zicht biedt op de Prison stage. Dee speelt wat werk van zijn nieuwste plaat ‘For The Love Of Metal’, maar het publiek zit natuurlijk vooral te wachten op klassiekers als ‘Burn In Hell’, ‘I Wanna Rock’ en natuurlijk ‘We’re Not Gonna Take It’, die tot ver achter in de VIP booth wordt meegezongen. De regen lijkt de bezoekers niet te deren, want het veld staat tot ver achterin goed vol.



Venom Inc. werd speciaal voor u uitgebreid verslagen door oud LoM collega Winston

Voor mij was het de allereerste keer op Alcatraz en dus een vorm van experiment. Ik heb goede verhalen gehoord over dit festival en ik besloot om met een maat van me te gaan voorproeven door alleen de vrijdag te gaan. Vrijdag, de dag dat Venom Inc. in de Swamp stage (tent) stond geprogrammeerd. Het verhaal van Venom Inc. is zo onderhand wel bekend, maar er is toch wel iets nieuws te melden voor de neutrale metalhead; Abaddon, met Mantas het tweede originele Venom bandlid die in Venom Inc. actief was, is vertrokken cq. weggestuurd. Hij stond de voortgang van de band in de weg, met name door het niet kunnen spelen van nummers van 'Avé' (het debuutalbum van vorig jaar) volgens gitaris Jeff 'Mantas' Dunn, en daarmee was zijn vertrek onontkoombaar. Bandleider Tony Dolan en gitarist Jeff Dunn (Mantas) willen het ijzer smeden nu het heet is en geef ze daarin maar eens ongelijk. Met een platendeal bij Nuclear Blast en de legendarische Jon Zazula als manager is het gewoon bloedserieus en geen one off dingetje meer. Het vraagt toewijding en commitment en op naam alleen red je het niet meer tegenwoordig. "Werken voor je geld!" zingen ze dan in voetbalstadions. En zo is Jeramie Kling (The Absence) nu de nieuwe drummer in Venom Inc.

Dan die Mantas (Jeff Dunn); elf weken vóór dit optreden werd hij getroffen door een hartaanval in Portugal (waar hij woont) en hij was zelfs even niet meer onder ons. Gelukkig werd hij door reanimatie teruggehaald. Een dubbele bypassoperatie volgde en nog geen drie maanden later stond hij weer zijn klassiekers te spelen op een live podium. Hoezo toewijding? Met Tony Dolan aan zijn zijde en nu dus permanente Abaddon vervanger Jeramie Kling (The Absence) achter zich mocht Mantas een klein uur de volgepakte Swamp Stage vermaken. En dat lukte indrukwekkend goed.

De setlist was een sterke mix tussen Venom klassiekers uit de oertijd ('Welcome To Hell', 'Die Hard', 'Don't Burn The Witch', 'Leave Me In Hell', 'Witching Hour', 'Sons Of Satan' en natuurlijk 'Black Metal') maar ook uit de Dolan-tijd ('Parasite') en van 'Avé' ('War'-net uit op 10" vinyl- en 'Metal We Bleed') van Venom Inc. Aan Mantas was niets te merken van zijn medische ingreep, Dolan noemde hem bij introductie zelfs een zombie, omdat hij terugkeerde uit de dood. Maar dan wel een zombie met een vette smile op zijn gezicht. Met Jeramie Kling op drums is er meer energie in de band aanwezig en de volle tent werd dan ook niet gespaard. Venom Inc. besteed geen tijd aan toespraken, intro's of langzamer spelen - iets wat Venom-met-Cronos nog wel eens doet - maar gaat volle kracht vooruit en de vruchten lijken daarvan nu gerijpt én geplukt te worden. Een zeer warm publieksrespons viel de band verheugd op hun dak en met name Mantas leek ervan danig onder de indruk. Mooi om te zien.

Een tweede album staat voor maart 2019 op het programma en ik weet zeker dat de opvolger van 'Avé' minstens net zo interessant zal zijn. Waar Cronos met 'zijn' Venom blijft herhalen - op Party San bijvoorbeeld werd een 'special set' beloofd maar daar was qua setlist weinig van te merken - zet Venom Inc. in op continuatie en vooruitgang. Een flinke wisseling van nummers in de set is in voorbereiding; wat te denken van 'At War With Satan' helemaal...ja, inderdaad, gewaagd, maar dat geeft wel aan dat een uitdaging niet uit de weg wordt gegaan. Ik moet nog zien of het ook écht zal gebeuren maar wie weet...ik verheug me in ieder geval op het vervolg van Venom Inc.[/I]



Tijdens Status Quo is het veld gevuld, maar het is minder dringen dan je bij een band van dit statuur zou verwachten. Je kon zonder moeite vooraan bij het podium komen en ook daar had je nog alle ruimte. De band bewaart de echte all-time klassiekers tot het eind van de show. Het grootste deel van het publiek, metalheads zijnde, is ook alleen bekend met deze hits als ‘Roll Over Lay Down’, ‘Whatever You Want’ en ‘Down Down’. Het is dan ook vooral op het laatst een gezellig meezingfeestje. Tijdens de encore beginnen mensen al af te druipen. Is het omdat ze de laatste nummers niet kennen, of omdat ze op tijd in de tent willen zijn voor de volgende band? Wie zal het zeggen.



Voor deze afdruiper was het in ieder geval reden nummer twee, want in de tent speelt niemand minder dan Amorphis. Deze Finnen behoren al een tijd tot mijn meest favoriete bands aller tijden en hebben mij zowel live als op CD nog nooit teleurgesteld. De band speelt vanavond een typische festivalset, met een aantal nieuwe nummers zoals ‘The Bee’ en ‘Wrong Direction’, afgewisseld met klassiekers als ‘Silver Bride’ en ‘Death Of A King’. Maar Amorphis zou Amorphis niet zijn als ze niet een paar verrassingen in petto hebben en die krijgen we met ‘Against Widows’ en het antieke ‘The Castaway’. Vooraan met mij een harde kern die alles lekker aan het meebrullen is, terwijl de crowdsurfers ons om de oren vliegen. Als afsluiter dient ‘House Of Sleep’, waarbij de stembanden nog één keer gebruikt mogen worden. We blijven nog even in de tent, vanwege iets wat Buienradar omschrijft als “lichte regen”, maar wij meer zien als een enorme hoosbui. Tijdens het wachten overhoor ik nog wat mensen die Amorphis niet kennen, maar diep onder de indruk zijn van het concert. Dat is het voordeel van een festival als Alcatraz, geen overlap tussen bands, dus alle mogelijkheid om iets nieuws te ontdekken.



Voor mij nieuw is Brides Of Lucifer die de dag op de main stage afsluit, maar om nou te zeggen dat dat een plezierige kennismaking is? De zware regenbui was vast een teken van een hoger wezen die niet wilde dat de band zou spelen? Nou daar kan ik me wel bij aansluiten, wat een diep droevige bak ellende is dit zeg! De band speelt poppy covers van metal klassiekers met een koor van 13 zangeresjes en schijnt in België enorm populair te zijn. Maar alle bombast en de complete over the top podiumpresentatie ten spijt, dit is gewoon ontzettend slecht. De band bestaat uit een stel matige muzikanten die het instrumentale deel van de nummers op een heel tamme manier imiteren, want vlammen kunnen ze blijkbaar gewoon niet. De solo van ‘Painkiller’ is gewoon tenenkrommend. En dan die zang! Godsallemachtig zeg, we zijn toch metal? Rot even lekker op naar je landgenoten van K3 met je poeslieve gejengel, er zit nog meer pit in Amaranthe! Eindoordeel: een hopeloos stel kneuzen die de originelen gewoonweg verkrachten. Geen beste afsluiting van de eerste dag!



Zaterdag

Bij binnenkomst op het terrein worden we bij de entree verwelkomd door een huisbandje wat in kleding a la Village People een “metalvertolking” van de meest foute popnummers staat te geven. Een bijzonder schouwspel, maar op zich best vermakelijk! Er blijven hier en daar zelfs mensen staan om in de gekkigheid mee te doen.

De eerste band die die dag speelt is Fozzy. De band speelt aanstekelijke hardrock en blijkt al heel wat fans te hebben. Het terrein is immers al goed gevuld voor het vroege uur. De zanger is overduidelijk het boegbeeld van de band. Hoewel hij geen vocale hoogstandjes vertoont is zijn energie en enthousiasme zo aanstekelijk dat dit een hoogtepunt wordt voor de hele zaterdag. Hij loopt het podium af, het publiek in tot ver achterin tot hij op een gegeven moment zelfs op het VIP balkon staat te zingen (goed zendertje in die microfoon dus!), ook klimt hij de lichtmast nog in. Wat een leuke live band is dit zeg!

In de tent begint Crisix aan hun set. De jonge band speelt street thrash of crossover, ik kan het niet helemaal thuis brengen. Dit heeft wellicht ook te maken met het geluid dat veel te hard stond. Zelfs achterin de tent dreunen de bassen zo hard dat veel details uit de muziek verloren gingen. De band zelf stond enthousiast te spelen, en voor wat ik kon horen lijkt me dit een leuke band voor fans van Municipal Waste, die later op de dag spelen.



Armored Saint speelt vervolgens op de main stage. Het publiek lijkt niet erg bekend met deze klassieke band, die gewoon doen wat ze het beste doen en dat is lekker musiceren. Armored Saint is op een tour waarin ‘Symbol Of Salvation’ integraal gespeeld wordt, maar voor een festivalshow wordt dit beperkt tot drie nummers. Zanger John Bush (ook Anthrax) is inmiddels zijn wilde haren kwijt, maar staat vocaal nog steeds zijn respectabele mannetje en neemt ons mee door 35 jaar heavy metal met klassiekers als ‘Win Hands Down’ en natuurlijk ‘Can U Deliver’, waarbij ook Fozzy zanger Chris Jericho meedoet. Een klasse optreden van de veteranen!



Na deze les in classic heavy metal doet Act Of Defiance rondom twee oud-Megadeth muzikanten het helaas toch een stuk minder. De setlist bestaat uit veel trage nummers waartussen ook nog erg lange pauzes vallen. Halverwege hield ik het dan ook maar voor gezien, tijd voor een biertje en een broodje dood beest! Ook Battle Beast heeft in het begin last van slecht geluid waardoor je alleen drums hoorde, wat gelukkig snel werd hersteld. Blij werd ik van wat nummers van het tweede album waaronder ‘Let It Roar’, maar de nadruk ligt vandaag op het nieuwe materiaal, hetgeen naar mijn smaak net iets te poppy is. Zangeres Noora is nog altijd een begenadigd zangeres, al buigt ze veel oude agressieve zanglijnen wel om naar een liever geluid. Als afsluiter dient ‘Out Of control’, waarbij dat veelvuldig gebeurt. Ik begin de band voor mijzelf inmiddels af te schrijven, maar het applaus van de rest van het publiek is er niet minder om!



Orange Goblin beurt me dan weer op met hun vuile stoner. De eenvoudige riffs die soms wat Motöthead-achtig aandoen weten het publiek in de tent vol in beweging te krijgen! Over Motörhead gesproken, er wordt nog een nummer aan Lemmy opgedragen. Ik ken niet veel van deze band, maar omdat de band een aanstekelijk enthousiasme heeft, wordt ik toch meegezogen in de directe muziek van Orange Goblin, een band die toch ook alweer bijna 25 jaar meegaat.



Een van de meest bijzondere bands op deze zonnige zaterdag is ongetwijfeld Phil Campbell & The Bastard Sons. De oud Motörhead gitarist is vergezeld van zijn drie zoons en zanger Neil Starr en met deze band brengt hij een gelikte selectie van vooral Motörhead klassiekers ten gehore. Het veld brulde tot ver achterin mee met nummers als ‘Silver Machine’, ‘Going To Brazil’ en ‘Born To Raise Hell’, waarop Chris van Fozzy alweer op het podium verschijnt. De set wordt in stijl besloten met de onsterfelijke klassieker ‘Ace Of Spades’, een mooi eerbetoon aan de ons ontvallen Lemmy.



Na al dat geweld is het tijd voor iets heel anders, want post-black formatie Solstafir speelt in de tent. De band schildert dromerige muzikale landschappen en het publiek staat respectvol te luisteren en te genieten. Voor mij is het de eerste keer dat ik de band live zie, en dat was een memorabele kennismaking. De duistere tent helpt zeker bij het creëren van de juiste sfeer voor deze muziek, wat voor mij uiteindelijk een van de persoonlijke hoogtepunten van de dag was.



We moeten even terug naar de tent, en daarom hebben we Mr. Big van een afstandje beluisterd. Vanaf die afstand horen we ook de band onder aanvoering van Eric Martin hun grote hit, het plakkerige ‘To Be With You’ spelen. Ik zal nooit een fan worden van de band, en gezien het aantal mensen wat terug de camping op komt ben ik niet de enige. Hoe dan ook, je kunt niet om de kwaliteiten van zanger Eric heen kunt, en al helemaal niet om die van monstergitarist Paul Gilbert!



Epica gaat intussen ook al heel wat jaartjes mee, en zo te zien aan het aantal mensen op het veld heeft dat de band geen windeieren gelegd. Door de plotselinge drukte ben ik maar vanaf het VIP balkon gaan kijken. Epica zet een strakke show neer met veel pyro, qua setlist ligt de nadruk op de nieuwste twee albums. Er wordt hier en daar ook wel een duik in ouder materiaal genomen en met ‘Cry For The Moon’ komt zelfs het befaamde debuut nog aan bod. Minpuntjes? Ach, Mark kan nog steeds matig grunten. Maar Simone is in alle opzichten het boegbeeld van de band en haar prestaties laten haar nog altijd niet in de steek, dus wie maalt erom? Ook ontstaat er op verzoek van de band nog een wall of death, dit is toch wel de laatste band waarbij je dat verwacht!



Black metal bij daglicht, och ja waarom ook niet! Dimmu Borgir is toch ook niet meer de felle black metal band zoals we die kennen van knetterende albums als ‘Stormblast’. Vandaag ligt ook de nadruk op het nieuwe werk van ‘Eonian’, wat meer in de buurt van de vorige band Epica ligt dan bij het oude werk van Dimmu. Het optreden is dan ook nogal tam, en ook de afsluitende klassiekers ‘Progenies Of The Great Apocalypse’ en ‘Mourning Palace’ brengen het gevoel van oud niet terug.



Tijd voor een band die door de jaren wel black metal is blijven maken! Mijn lieftallige vriendinnetje zou al uit haar broek geglibberd zijn bij de introtape van haar helden van Satyricon. Maar, ze is op het moment ver weg haar tent aan het redden in een windhoos op Party San, dus sta ik er alleen voor. De tent staat ramvol en de band voldoet duidelijk aan de hoge verwachtingen van de vele fans. Iedere aankondiging van een nieuw nummer wordt met luid gejuich onthaald en er is lang applaus tussen de nummers door. Op cd heeft de band me nooit kunnen pakken maar live is het overduidelijk meer aan mij besteed, want ook ik ga vol op in de muren van muziek van de band. Toch de cd’s nog maar eens een kans geven!



De aankondiging van Limp Bizkit als headliner gaf een vermakelijk schouwspel op diverse sociale media en zelfs in de organisatie van het festival waren de meningen tot op het bot verdeeld. Want ja, hoort dit nu wel op een metal festival thuis? De band hoort wat mij betreft thuis in dezelfde categorie als Calvé pindakaas, want wie is er niet groot mee geworden? Het veld is een stuk leger dan bij Dimmu Borgir toen de introtape hoorbaar werd. Limp Bizkit ramt er eerst al hun klassiekers doorheen en twaalfjarige Jori die ineens naar boven komt herkent ze stuk voor stuk, en er verschijnt een vette grijns van nostalgie. Op de helft van de speeltijd zijn de klassiekers op, en wordt de rest van de tijd opgevuld met een hoop gelul en slechte covers. Aan het eind gaat de gitarist nog crowdsurfend spelen, maar wordt pissig op de security die weigert zijn gitaar op te vangen die hij met een levensgevaarlijke worp naar de kant smijt. Meneer gooit wat spul op het podium kapot en verdwijnt backstage, waarna de zanger nog vijf minuten moet lullen voor hij weer tevoorschijn komt en de band verder kan met slechte covers spelen. Zo eindigt een prima tweede festivaldag alsnog in mineur. Een erg onprofessioneel optreden wat eigenlijk alleen de eerste helft nog wel leuk was vanwege een stukje jeugdsentiment.



Zondag

De zondag waren er technische problemen in de tent, waardoor de show van Pestillence niet kon beginnen. Daarom heeft de organisatie het tijdschema wat omgegooid, zodat de band alsnog kon spelen. Helaas hebben we ze op dat latere tijdstip gemist. We openen de dag dus met de power metal van Orden Ogan. Zanger/gitarist Seeb heeft zijn vinger in een spalk en kan dus alleen zingen. De bassist heeft de tweede gitaar overgenomen dus speelt de groep zonder bassist. Het was dus een wat rommelig optreden, maar een hoop wordt goed gemaakt door een enthousiaste podiumpresentatie. De setlist was mooi gevarieerd, in de korte speeltijd is bijna ieder album aan bod gekomen.



Vanwege de regen die voorspeld is besluiten we de tent alvast te gaan pakken nu hij nog droog is, en vanavond na de laatste band direct naar huis te rijden. De hardrock van het Britse Inglorious is een prettig achtergrondmuziekje bij deze werkzaamheden. Jammer dat we de band niet van dichterbij gezien hebben. De reunie van Exhorder blijkt voor veel liefhebbers van deze cultband een absoluut hoogtepunt van de dag te zijn. En terecht, want de band speelt retestrak en overdonderend! Twee albums heeft de band uitgebracht in de jaren ’80, en vandaag krijgen we een bloemlezing van dit materiaal. Of je nu bekend bent met de groep of niet, er is weinig keus anders dan je mee te laten slepen in de uitstekende groovy thrash van de band. Het materiaal doet niets onder voor het beste werk van Pantera, een band die later veel van Exhorder heeft overgenomen.

Een optreden van Primordial valt nooit tegen, en vandaag is daarop geen uitzondering. Er denken duidelijk meer mensen zo over, want de tent is tot de nok gevuld. Niet alleen fans, maar ook mensen die komen schuilen tegen de inmiddels brandende zon, maar ook zij worden meegezogen in de Keltische black metal van de heren. Tijdens ‘As Rome Burns’ is er nog een meezingmomentje, ook geen alledaags fenomeen in de black metal. Primordial speelt als altijd overtuigend en overdonderend, en ze hebben er vandaag vast weer fans bijgekregen.



Veel jong volk vandaag voor Alestorm, en het terrein staat ramvol dus ik begeef me maar naar de VIP booth om vanaf daar te kijken wat de piraten ervan gaan maken. Daar aangekomen begint de band net hun optreden met het hitje ‘Keelhauled’. Muzikaal is het weer rommelig, vocaal bakt Christopher er niks van en na drie nummers ben ik er eigenlijk alweer klaar mee. Ik ga wel even een tukkie doen in de VIP lounge, want ik moet vannacht tenslotte nog een eind rijden. Van alles wat je over deze feestband kan zeggen kan je ze echter niet beschuldigen van luiigheid. De band heeft hun signeersessie van oorspronkelijk een half uur doorgezet tot iedereen in rij geweest was, en heeft meer dan een uur zitten signeren!



Met Behemoth is het dan vervolgens verdomd goed wakker worden! De gitzwarte satanistische black metal oogt wat typisch bij het volle daglicht, maar daar laat de band zich niet door uit het veld slaan. Behemoth zet een strakke show neer met een imposante stage inrichting en een zinderende pyro show, en de bandleden kijken het publiek in met zulke bezeten blikken alsof er ieder moment een demoon uit hun lijf kan breken. Opvallend genoeg speelt juist het voorlaatste album ‘the Satanist’ een hoofdrol in de setlist, maar ook krijgen we wat ouder materiaal van ‘Satanica’ en ‘Demigod’ voor de kiezen. De encore met ‘O Father O Satan O Sun!’ wordt besloten met een kannon vol zwarte confetti. Hail freedom, hail satan!



Na de show van Behemoth werd er door de organisatie om een minuut stilte gevraagd voor Phil Baheux, de oud drummer van Channel Zero. Hij is vijf jaar geleden de ochtend voor een optreden op Alcatraz overleden. Hij kreeg respectvol applaus toe.

Hoeveel variatie kan er bestaan binnen een enkel subgenre van metal! Van Behemoth naar Alcest blijven we binnen de black, maar nu krijgen we dromerige muzikale landschappen. Net als bij Solstafir gisteren kunnen we onze ogen sluiten en meedeinen op de hypnotiserende post-black van deze band, een fijne afwisseling! De prijs voor meest imposante lichtshow gaat naar In Flames, want op het podium staan achttien lichtkolommen en als backdrop is er een volledig dekkend lichtscherm. Het terrein staat intussen bomvol en de band stelt de vele fans niet teleur. Op de lichtshow komt van alles voorbij, van hersenscans tot wiskundige vormen. De setlist is ontzettend gevarieerd, en beslaat (gelukkig) ook het oudere werk van In Flames. Vanaf ‘Clayman’ komt ieder album aan bod. Zanger Anders moedigt het crowdsurfen aan, want de security moet toch ook wat te doen hebben!



Cannibal Corpse is voor mij zo’n band om van een veilige afstand te bekijken terwijl ik mijn pizza wegwerk. Het zal nooit mijn ding worden, gelukkig denken er een hoop mensen anders over. Het optreden van Sepultura is verschoven naar later op de avond waardoor de heren tegelijkertijd spelen met Helloween. De echte fans staan al te wachten terwijl anderen nog binnen komen druppelen als de problemen met het geluid worden opgelost. De band start vijf minuten later wat geen negatief effect op de sfeer heeft, want als je ervoor hebt gekozen om Helloween te verruilen voor Sepultura ben je een trouwe fan. We krijgen dan ook een knallende en energieke show met nog meer crowdsurfers dan bij In Flames. De sfeer zit er dus goed in en omdat zanger Derrick Green zijn 20ste jaar bij Sepultura beleeft worden er ook nummers gespeeld als ‘Against’ en ‘Choke’ uit zijn begintijd. Het publiek gaat tot achter in de tent mee en natuurlijk sluit de band af met ‘Roots Bloody Roots’. (Kathleen)



Voor mij persoonlijk de enige echte headliner: Helloween Pumpkins United! Dit is de derde keer dat ik de show zie, en hoewel ik dus weet wat er komen gaat blijft dit een aaneenschakeling van kippenvelmomenten. De band begint met een aantal tijdloze ‘Keepers’ klassiekers waaronder ‘Halloween’. Later worden de spotlights op Kai Hansen gericht terwijl de band een medley speelt van “zijn” ‘Walls Of Jericho’. Het drumsolo duet, waarbij Dani een battle doet met schermbeelden en tapes van de overleden oud-drummer Ingo, blijft ook een mooi moment. Twee encores worden er gespeeld, de eerste opent op ‘Eagle Fly Free’ en wordt vervolgd met een stukje van het nummer ‘Keeper Of The Seven Keys’. Encore nummer twee is natuurlijk ‘Future World’ en ‘I Want Out’, waarop enorme opblaaspompoenen het publiek in worden geschoten en een vuurwerkshow het concert in de inmiddels stromende regen afsluit.



Het optreden van Ministry op Dynamo metalfest eindigde nog in mineur, omdat Jourgensen het nodig vond de organisatie voor nazi’s uit te maken. Of er deze avond ook weer gekkigheid is gebeurd laat ik in het midden. Ik was na een paar nummers wel weer klaar mee met de in mijn optiek weinig zeggende industrial. Koud en doorweekt besloten we de auto maar eens op te gaan zoeken en op huis aan te gaan. Alcatraz festival 2018, de elfde editie, is afgelopen!

Ministry:

Het festival

Alcatraz onderscheid zich van veel andere festivals door toch behoorlijke namen te programmeren terwijl het geen benauwend drukke bedoeling wordt. Ik schat dat er op de drukste momenten zo’n twintigduizend man maximaal aanwezig was op camping en festivalterrein bij elkaar, en dat is toch van een hele andere orde dan Graspop. Overal heerste een ontspannen sfeer, bier en voedsel was dik in orde en ook fatsoenlijk geprijsd voor festivalstandaarden. Nergens moest je lang wachten en zelfs bij de headliners kon je nog prima dichtbij het podium komen. Omdat er (tenminste, dat was de bedoeling) geen bands tegelijk spelen hoeven er geen pijnlijke keuzes gemaakt te worden en kan je alle bands zien die je wil zien. De camping was strak georganiseerd, waardoor het voor niemand langer dan tien minuten lopen was van tent naar festivalterrein. Kortom, Alcatraz weet de voordelen van kleinschaligheid optimaal te benutten, terwijl het qua line-up en opzet toch grootse allure uitstraalt!

Pijnpuntjes zijn er wel, al zijn het kleinigheden. Je hebt natuurlijk als festival nooit het gedrag van je bezoekers voor het uitkiezen, en ook hier liepen hier en daar wel behoorlijke idioten rond. Zoals een randdebiel met een pluchen beest aan een lijntje die daarmee willekeurige meiden begon lastig te vallen, terwijl die toch meermaals aangaven daar niet van gediend te zijn. Ook het gebrek aan kennis bij de vrijwilligers was vervelend. Eerder staat al vermeld dat we hierdoor vrijdag uren lang bezig waren met zoeken naar dingen die niet eens bestonden. Ook het niet kunnen terugbrengen van muntjes terwijl je ze in veelvouden van tien moest aanschaffen was nogal lastig. Op het terrein ontstond zondagavond hier en daar een levendige handel, mensen die munten over hadden verkochten deze aan mensen die nieuwe nodig hadden maar er minder dan tien wilden hebben.

Dan de VIP tickets. Het is natuurlijk een makkelijk en snel melkkoetje voor een organisatie om voor een klap geld toegang te bieden aan backstage ruimtes. Het concept vind ik als professioneel zeikerd wel twijfelachtig en dat om twee redenen. Ten eerste maak je met VIP tickets onderscheid tussen fans met weinig geld en die met veel geld. Net als peperdure golden circles bij concerten en betaalde meet & greets, het past gewoon niet bij de gedachte van metal om je fans te bevoordelen op het bedrag op hun bankrekening. Een conciërge op een basisschool die maanden spaart voor zijn ticket is geen mindere metalhead dan een hypotheekadviseur die dat bedrag zo uit de mouw schudt, waarom zou je ze dan wel anders behandelen? Ten tweede haal je met VIP tickets zaken naar de backstage ruimtes waar je daar juist aan hoopt te ontsnappen als je werk te doen hebt op een festival. Stomdronken idioten die peperdure fotoapparatuur prompt omver lopen, een ondergekotste WC, volk wat niks ander doet dan op het balkon een beetje selfies maken en vervolgens ook alle stroompunten bezet houdt omdat het mobieltje dus vier keer per dag leeg is. Artiesten en hun crew bleven ook vooral rond hun bussen hangen om aan opdringerige fans in de VIP ruimte te ontsnappen. Jammer, want juist in gesprek in backstage ruimtes vang je als redacteur de interessantste nieuwtjes op.

Volgend jaar (van 9 tot en met 11 augustus) nog een keer Alcatraz? Het zal voor mij om de line-up hangen, maar om de sfeer zou ik het zeker niet laten! De concurrentie is in die week wel steeds moordender aan het worden. Met Party San, Ieper Hardcore Fest en Into The Grave alleen al in hetzelfde weekeind en grote jongens als Wacken en Summer Breeze in de tijdtechnische buurt is er veel te kiezen. Alcatraz zal met een mooie affiche moeten komen om weer hetzelfde aantal bezoekers te trekken. Ik ben benieuwd!

Homepage
Facebook

<< vorige volgende >>