Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Wacken Open Air 2018

Wacken, Duitsland 8 januari 2018 tot 8 april 2018

In het eerste weekend van augustus vond voor de negenentwintigste keer het Wacken Open Air Festival in de Duitse deelstaat Schleswig-Holstein plaats en reisden 80.000 metalheads vanuit heel de wereld naar het nog geen 2.000 zielen tellende dorpje Wacken, drie kwartier ten noorden van Hamburg. In de bijna dertig jaar dat het festival bestaat is het uitgegroeid tot het grootste jaarlijkse metal festival ter wereld en met acht podia en meer dan 150 bands in vier dagen tijd biedt het festival muziek en entertainment voor bijna elk type metalfan en ook dit jaar raakte het festival twee weken voor begin uitverkocht. Voor u deden Elisabeth en Dennis namens Lords of Metal verslag van dit grootse metalfeest, waarbij het onmogelijk bleek om alle shows te bekijken, maar wij menen er elke dag toch een aantal hoogtepunten uit gepikt te hebben.

Door:

Fotograaf: Elisabeth

Wegens aanhoudende droogte en tropische temperaturen werden we dit jaar getrakteerd op een droog maar stoffig Wacken Open Air. In de afgelopen jaren had het festival te kampen met natte en overstroomde festivalweiden en veranderde The Holy Wacken Land in één grote blubbermassa. Dit jaar dus anders en er werd door de organisatie geadviseerd stofkapjes te dragen vanwege het rondvliegende stof. Er werd dit jaar zelfs water gesproeid over het festival terrein! Desalniettemin mocht men absoluut niet klagen over het weer en was het een absoluut genot om niet tot boven je enkels in de modder te soppen maar over een fijn geel-groen grasveld te lopen. Dit maakte het logistiek een stuk makkelijker. Sommige festivalgangers misten de modder van de afgelopen drie jaar echter zó erg, dat ze maar besloten zelf een modderpoel te maken, om er vervolgens in te kunnen rollebollen…’t heurt erbij zullen we maar zeggen.



In het Wacken Infield stonden weer de drie hoofdpodia (Faster, Harder en Louder Stage) opgebouwd en de Bullhead City Circus tent met daarin de Headbangers Stage en de W.E.T. Stage was dit jaar nog groter dan andere jaren. In de Wackinger Village stonden de Wackinger Stage en Wasteland Stage en dan was er nog de Beergarden Stage in de Biergarten. Doro trad op woensdag op in The Metal Church, in de kerk in Wacken op woensdag en het hele dorp Wacken veranderde net als elk jaar in één grote ‘Partymeile’, oftewel dorpsfeest. De stemming was top en voor de ordehandhavers was het tevens een rustig verlopen festival. Het verhaal van de twee bejaarden die uit het bejaardentehuis waren ontsnapt om op Wacken te feesten ging viraal over het internet, dit bleek later toch niet helemaal waar te zijn, maar goede publiciteit was het wel.

WOENSDAG 01 AUGUSTUS

Woensdag ging het qua bands relatief rustig van start voor ons. Toen we eind van de middag aankwamen was de Metal Battle Wacken al in volle gang in de Bullhead City Circus tent waar een kleine dertig bands vanuit heel de wereld streden om de felbegeerde prijzen. De winnaar werd vrijdag uiteindelijk bekend gemaakt en het was melodieuze death metal band Die From Sorrow uit China die met de eer ging strijken. Mijn plan om de thrash metal bands Traitor, Rezet, Dust Bolt, Evil Invaders en Toxic Holocaust tijdens de Wasted Wednesday op het kleine Wasteland Stage te gaan bekijken bleef uiteindelijk bij een plan, want daar kwam door aankomstdrukte niet echt veel van. Omdat op de eerste festival avond met bands blijkbaar ook iedereen graag Sepultura wilde zien in de Bullhead City Circus tent, bleek het daar ook veel te druk om de tent nog in te komen. Dat was een behoorlijke domper en wij vreesden – mede doordat het festival was uitverkocht - voor een hele drukke editie dit jaar. Gelukkig bleek de drukte in de dagen erna wat mee te vallen door de spreiding over acht podia en het camping terrein en zo konden we uiteindelijk toch nog genieten van heel veel muzikale hoogtepunten. (DH)



DONDERDAG 02 AUGUSTUS

Skyline - Harder Stage - 13:30 – 14:15
Traditiegetrouw opent de Noord-Duitse heavy metal coverband Skyline het Wacken Open Air Festival op de Harder Stage. Skyline is er sinds het allereerste begin bij en ooit speelde Wacken Open Air organisator Thomas Jensen bas bij deze heren, maar dat is al weer enige tijd geleden. De vijf mannen, waaronder Metalium en Firewind zanger Henning Basse, warmden het publiek op met een achttal covers waaronder ‘We Rock’, ‘Hell Ain’t A Bad Place To Be’, ‘Bark At The Moon’, ‘2 Minutes To Midnight’ en ‘Asche zu Asche’ en alhoewel we het hier met een cover band te maken hebben wisten zij toch op speelse wijze stemming te brengen bij het publiek. (DH)

Dokken - Faster Stage - 14:30 – 15:30
Het festival is nu echt van start gegaan en we schuiven één podium op naar rechts waar Don Dokken met zijn band Dokken optreed. In de Verenigde Staten mag Dokken wel een hele grote band zijn, maar optredens in Nederland zijn een absolute zeldzaamheid, waarschijnlijk omdat ons land niet echt warm loopt voor Dokken. Duitsland heeft Dokken wel in zijn hart gesloten en ik wilde het vandaag nog een keer heel objectief gaan proberen, maar na twee nummers ben ik toch afgehaakt bij deze heren op leeftijd die duidelijk het vuur niet (meer) in zich hebben. Absoluut een futloos optreden. (DH)

Vince Neil - Harder Stage - 15:45 – 16:45
Beter wordt het dan bij Vince Neil. Neil kennen we natuurlijk allemaal als de frontman van de legendarische Amerikaanse glamrockband Mötley Crüe. De band besloot er eind 2015 mee te stoppen, maar de rekeningen zullen ook bij Vince Neil betaald moeten worden en zo treed de beste man tegenwoordig nog steeds op met een repertoire aan hits van zijn oude band. Neil heeft driekwart van de bezetting van de hardrock band Slaughter (Dana Strum / bas, Jeff Blando / gitaar en Zoltan Chaney / drums) mee om het muzikaal te begeleiden en muzikaal staat de band dan ook als een huis. Vince Neil is niet in zijn beste vorm (al is rond natuurlijk ook een vorm), maar van het feit dat zijn moeder net twee dagen geleden is komen te overlijden is hem niks aan te merken. Als een echte professional bewerkt de ervaren frontman het publiek dat echt voor de Mötley Crüe klassiekers is komen kijken en ondanks geen grootse vocale prestatie van Vince Neil nummers als ‘Shout At The Devil’, ‘Looks That Kill’, ‘Home Sweet Home’, ‘Kickstart My Heart’, ‘Girls, Girls, Girls’ en ‘Wild Side’ van begin tot einde meeviert. Leuk als middagmatinee deze show van Vince Neil. (DH)

band image


Gruesome - Headbangers Stage - 17:20 – 18:05
Gruesome uit Florida spelen vervolgens op de Headbangers Stage in de Bullhead City Circus Tent en aangezien het tijd wordt voor wat steviger werk zijn wij bij Gruesome aan het juiste adres. Gruesome is natuurlijk in de eerste plaats een tribute band voor wijlen Chuck Schuldiner en zijn invloedrijke en voor het death metal genre zo belangrijke band Death en Gruesome frontman Matt Harvey (Exhumed) benadrukt dit nog maar eens tussen de nummers door. De band, met daarin ook nog Possessed gitarist Daniel Gonzalez, klinkt inderdaad héél erg naar Death, ondanks dat de band bijna alleen maar eigen nummers speelt van hun albums ‘Savage Land’, ‘Dimensions of Horror’ en het nieuwste ‘Spiritual Healings’-gethematiseerde ‘Twisted Prayers’. Vooraan bij het podium is gedurende het hele optreden een fijne pit gaande die met de Death cover ‘Pull The Plug’ zijn hoogtepunt bereikt. (DH)

band image


Vallenfyre - W.E.T. Stage - 18:15 – 19:00
Een absolute must-see voor mij vandaag is het optreden van het Engelse Vallenfyre. Nadat de band rond om zanger Gregor Mackintosh al in 2017 bekend maakte dat met ‘Fear Those Who Fear Him’ hoogstwaarschijnlijk het einde van Vallenfyre in zicht zou komen, werd dit een aantal weken terug met de aankondiging van een afscheidsconcert dat in september 2018 in London plaats zal vinden, bevestigd. Om de één of andere reden is het mij tot op de huidige dag niet gelukt de vijf heren live te mogen zien, geen wonder dus dat ik mij vandaag door niets af zal laten laat houden Vallenfyre tijdens hun laatste festivalshow te mogen beleven. En het optreden was alles behalve een teleurstelling, een moddervette death metal show die vooral veel songs van de laatste plaat bevat, maar tot mijn vreugde ook vier songs van mijn favoriete plaat ‘Splinters’. Na afloop verlaat ik het tent met een lachend en een tranend oog en ik ben zeker dat ik niet de enige met deze gevoelens was. (EO)

band image


Behemoth - Harder Stage - 19:15 – 20:30
Toen wij ons aansluitend een weg baande naar het optreden van Behemoth was het Infield al behoorlijk gevuld. Blijkbaar trekt de blackened death metal van de Polen toch echt een behoorlijke massa aan mensen en Nergal en consorten weten er zeker mee om te gaan. Niet alleen door een geweldige podiumpresentie, maar ook door het massale gebruik van vlammenwerpers en rook weten ze het publiek op te warmen. Jammer genoeg komt de gehele show bij daglicht niet geheel op zijn recht en had een slot op een later tijdstip zeker voor een nog grotere belevenis gezorgd, maar verder was het een gigantische, geslaagde show die zelfs met de songs ‘God=Dog’ en ‘Wolves Ov Siberia’ al een klein voorsmaakje op het nieuwe album ‘I loved You At Your Darkest’ van Behemoth gaf. (EO)

band image


Danzig - Faster Stage - 20:45 – 22:00
Één van de bands waarop ik mij dit weekend het meest verheugde was Danzig. Zó vaak is de band rondom Glen Danzig niet in Europa op tour en in de afgelopen twintig jaar heeft de band bijvoorbeeld slechts drie keer in Nederland gespeeld. Ter ere van het dertig jarig bestaan van Danzig speelt de band bovendien een aantal speciale shows met een speciale oldschool setlist, waarvan vanavond er één van is. Naast frontman Glenn Danzig vinden we in de line-up Prong-frontman Tommy Victor terug op gitaar, Samhain drummer Steve Zing op bas en voormalig Type O Negative drummer Johnny Kelly op jawel, de drums. Persoonlijk ben ik het meest gecharmeerd van de eerste vier albums van Danzig en vanavond ligt de nadruk vooral op de eerste drie albums van de band dus daar kunnen we ons niet over beklagen. Toch begint Danzig de set met ‘Skincarver’ van ‘Circle of Snakes’ gevolgd door een tandem van nummers van het meest actuele album ‘Black Laden Crown’. Glenn Danzig klinkt behoorlijk hees en zijn zang staat niet heel hard in de mix. Een beetje een tegenvaller. Maar zodra de band ‘Twist of Cain’, ‘Not Of This World’ en ‘Am I Demon’ van het zelfgetitelde debuutalbum uit 1988 uit de kast haalt, scoort de band direct een hattrick bij het publiek in Wacken. ‘Danzig II: Lucifuge’ komt aan bod middels ‘Her Black Wings’ en ‘Tired of Being Alive’ en op merkwaardige wijze beperkt frontman Glenn Danzig de interactie met het publiek, maar stapt Tommy Victor steeds meer naar voren als spreekbuis voor de band en moet hij bijna nog uitkijken niet aan zijn broodgever voorbij te gaan op dit podium. ‘How The Gods Kill’, ‘Left Hand Black’ en vooral ‘Dirty Black Summer’ maken het feest compleet. Bijna dan, want de grootste hit van de band ‘Mother’ moet nog komen, maar niet voordat ‘Black Mass’ de revue gepasseerd is. ‘Mother’ wordt vanzelfsprekend met groot gejuich onthaald en luidkeels meegezongen. Als toegift speelt de band ‘She Rides’ en ‘Snakes of Christ’ en komt een uiterst vermakelijke en vooral nostalgische set tot een spetterend einde. (DH)



Judas Priest - Harder Stage - 22:30 – 00:00
De absolute headliner van de donderdagavond was zonder twijfel Judas Priest. Met het achttiende studio album ‘Firepower’ maakte de band rondom bassist Ian Hill en frontman Rob Halford een ijzersterke comeback, ondersteund door ster-gitarist Richie Faulkner en Andy Sneap, die recentelijk respectievelijk plaats maakten voor oudgedienden K.K. Downing en Glenn Tipton (die wegens die ziekte van Parkinson niet meer in staat is een hele show te spelen). Judas Priest gaat inmiddels ook al weer bijna een halve eeuw mee en zijn stads- en generatiegenoten van Black Sabbath en het is gaaf dat de band ‘War Pigs’ door speakers laat spelen als introductie tot de show. Met ‘Firepower’ wordt de set geopend met de titeltrack en actuele single van de gelijknamige nieuwe plaat. De grootse lichtshow kleurt heel gepast rood en geel en de hoge uithaal van Halford is het startschot voor een uitgebalanceerde set van 40 jaar heavy metal geschiedenis, aangevuld met enkele nieuwe Priest hits in wording van het nieuwe album. Gitarist Faulkner met grote zonnebril op poseert als een ware gitaar-god en flirt daarbij continue met het publiek door over de rand van zijn bril te koekeloeren. Alle hits komen vanavond voorbij, ‘Grinder’, ‘Turbo Lover’, ‘The Ripper’, ‘Bloodstone’ en ‘You’ve Got Another Thing Comin’, en allemaal voorzien van gave thematische projecties op de videoschermen van de Harder Stage. Van het nieuwe album komen ‘Lightning Strike’ en ‘Rising From Ruins’ voorbij en Halford en co hebben voor deze festival tour twee oudjes in de set opgenomen die de band al zo’n drie decennia niet meer live gespeeld hebben in de vorm van ‘Tyrant’ en de ballad ‘Night Comes Down’ van het ‘Defenders of The Faith’ album uit 1984! Naarmate de set vordert worden ook de hits groter en tijdens ‘Hell Bent For Leather’ komt Halford zoals (bijna) altijd met een Harley-Davidson het podium opgereden. Het blijft een gave podium act. De reguliere set wordt afgesloten met misschien wel Priest’s grootste hit ‘Painkiller’ uit 1991. Gelukkig is de band nog niet klaar en krijgen we nog de drie ‘British Steel’ klassiekers ‘Metal Gods’, ‘Breaking The Law’ en ‘Living After Midnight’ voorgespeeld, waarbij Glenn Tipton zich bij zijn oude kameraden voegt om deze aloude klassiekers te spelen. Zo lang het nog gaat moeten we deze momenten koesteren. De band neemt uiteindelijk rond middernacht afscheid van het publiek met de tekst ‘The Priest Will Be Back’ op de videoschermen en laten we hopen dat dat zo is, want met deze show bewijzen de heren dat het nog lang niet gedaan is met Judas Priest. (DH)



VRIJDAG 03 AUGUSTUS

Thundermother - Faster Stage 11:00 – 12:05
De dag begint alweer vroeg voor ons, want om 11.00 uur staan de dames van Thundermother op de Faster Stage op ons te wachten. Vorig jaar stond deze band na een grote overhaal van de bezetting nog op de Wackinger Stage (alleen lead-gitariste Filippa Nässil is nog van de oorspronkelijke bezetting aanwezig), maar dat optreden moet blijkbaar zo goed bij het publiek aangekomen zijn, dat ze dit jaar direct weer mochten komen en daadwerkelijk een slot op een van de hoofdpodia bemachtigt hebben. Wij hebben het hier dan wel over de vroege ochtenduren, maar het is wel een vooruitgang toch? Thundermother schudde ons lekker wakker met hun aanstekelijke hardrock en zorgen hiermee voor een aangename start van de dag.(EO)

Cannibal Corpse - Harder Stage 12:15 – 13:15
Voor wie nu nog niet wakker was, die is het wel na Cannibal Corpse, die kort na het middaguur de Harder Stage in puin en as leggen. Cannibal Corpse is denk ik wel zo’n beetje de extreemste death metal band op Wacken Open Air en het is een waar genot om de jongens uit Tampa weer eens aan het werk te zien. En dat denkt ook Annihilator’s Jeff Waters die met zijn hele gezin gedurende het optreden van Corpsegrinder en Co aan de zijkant van het podium staat mee te genieten. Cannibal Corpse heeft met het nieuwe album ‘Red Before Black’ hun oude vorm weer teruggevonden en de band gooit er dan ook meteen drie nummers van dit album tegenaan. Achtereenvolgens komen ‘Code of the Slashers’, ‘Only One Will Die’ en ‘Red Before Black’ voorbij alvorens het vijftal wat dieper in de rijke historie van de band gaat graven. Frontman Corpsegrinder is niet heel spraakzaam tussen de nummers door en de band wil dan ook geen tijd verliezen met praatjes en zo veel mogelijk muziek spelen. Tegenwoordig mag Cannibal Corpse in Duitsland ook weer gewoon nummers van de eerste drie albums spelen en met ‘Gutted’, ‘A Skull Full Of Maggots’, ‘I Cum Blood’ en het afsluitende ‘Hammer Smashed Face’ zijn deze albums goed vertegenwoordigd in de set vandaag. Tot 2006 was dit in Duitsland niet toegestaan door een ban, maar ik kan me een set van Cannibal Corpse zonder deze sterke nummers bijna haast niet meer voorstellen. Dat was even lekker wakker worden. (DH)

band image


Attic - Headbangers Stage - 13:10 – 13:55
In de tussentijd ren ik dan ook alweer snel terug naar het tent, want het wordt nu weer tijd voor wat hogere tonen. Wie helemaal niet met King Diamond en zijn ‘kattengejank’ overweg kan wordt geadviseerd om nu maar even een grote boog om het tent te maken, want de invloeden van Attic liggen dan toch duidelijk bij zojuist genoemde. Wie wel een passie voor deze zangstijl heeft zal zeker van de Duitsers kunnen genieten. Het is dan wel allemaal een klein beetje theatraal, misschien zelfs een klein beetje opgezet bij Attic en je zou zelfs zo weer kunnen gaan om te zeggen dat er wel heel veel bij de collegae van King Diamond/Mercyful Fate gespiekt werd. Maar dat hebben ze dan wel heel erg goed gedaan en presenteren hier een vermakelijke liveshow met goede songs die echt blijven hangen. Vooral de songs van het album ‘Sanctimonious’ brengen een hoop leven in het publiek. (EO)

band image


Amorphis - Faster Stage - 13:25 – 14:25
Amorphis en Dark Tranquillity (die invallen voor Sons of Apollo die moesten afzeggen) spelen tegelijkertijd en ik kan me voorstellen dat er heel wat fans eigenlijk graag beide bands zouden willen zien. Jammer van de programmering, maar niets aan te doen. Ik volg Amorphis eigenlijk al een hele tijd niet meer, dus het was vandaag even wennen aan het ‘nieuwe’ Amorphis. De laatste keer dat ik de band aan het werk zag had frontman Tomi Joutsen nog dreads, die hij inmiddels heeft ingewisseld voor lange haren, zo lang is het dus al geweest. De Finnen spelen vanmiddag veel werk van de laatste twee albums ‘Queen of Time’ en ‘Under The Red Cloud’, maar gelukkig heeft de band ook een paar oudjes in de set verwerkt. Wat te denken van ‘The Castaway’ van het doorbraakalbum ‘Tales From The Thousand Lakes’ uit 1994 en ‘House of Sleep’ waarmee de band de handjes van het publiek op elkaar weet te krijgen. Amorphis speelde een behoudende show, maar bij deze verzengde hitte moet je je ook niet druk willen maken. (DH)



Mr. Big - Louder Stage – 15:45 – 16:45
‘Die nieuwe gast kan goed gitaarspelen zeg!’ zei een kameraad van me terwijl we naar Mr. Big stonden te kijken. ‘Nieuwe gast? Dat is Paul Gilbert, die heeft Mr. Big opgericht!’ Hij ziet er inderdaad niet uit als een hardrock gitarist, maar spelen kan die man. Even verder googelen naar Paul Gilbert en je vind van hem nog wel foto’s met lang haar en stoere hardrock pakjes uit de jaren tachtig. Samen met ster-bassist Billy Sheehan speelt hij vandaag op Wacken de sterren van de hemel en duelleren de heren met enige regelmaat over de nek van hun instrumenten. Het meest bekend is de band natuurlijk vanwege zijn zoetsappige hit ‘To Be With You’ en ‘Just Take My Heart’ maar op ‘Lean Into It’ stonden destijds ook nog een aantal pakkende hardrocksongs die vandaag op Wacken lekker luchtig gebracht worden. ‘Daddy, Brother, Lover, Little Boy’, ‘Alive and Kickin’’, ‘Green Tainted Sixties Mind’ en ook de Cat Stevens cover ‘Wild World’ weten op veel bijval van het publiek te rekenen. Dit is nou zo’n band waar ik nooit uit eigen beweging naar toe zou gaan, maar wel leuk is om een keer mee te pakken op een festival, al was het maar vanwege de fantastische muzikanten die Sheehan en Gilbert zijn. (DH)

band image


Dool - Headbangers Stage - 18:20 – 19:05
Natuurlijk staat ook weer wat Nederlands talent op de programmering van Wacken. Vandaag in vorm van het Rotterdamse Dool. In Nederland is de naam ‘Ryanne van Dorst’ zeker al een begrip voor de meeste mensen, dit dan niet alleen door de muziek edoch meer door diverse optredens op de televisie, maar ook in Duitsland hebben ze al een voet tussen de deur gezet en zorgen ze hier juist door de muziek voor aandacht. Ook hier op Wacken verzetten ze menig kijker met hun vrij occulte sound in een soort hypnose. Ryanne heeft bij de temperaturen rond de 35 graden een extra korte broek uit de kast getoverd en wat kan het haar boeien dat er duizend mensen zicht op haar halve kont hebben. De toegankelijke en meeslepende songs zoals ‘Oweynagat’ zorgen ervoor dat de set van 45 minuten weer veel te snel over is, ik had hier echt de hele avond naar kunnen luisteren. (EO)

Doro - Louder Stage 19:15 – 20:45
Doro viert vandaag haar 35-jarige jubileum met een prime-time-slot op Wacken. In de anderhalf uur die haar op de Louder Stage ter beschikking staan, maakt de 54-jarige Queen of Heavy Metal er een waar feest van met nummers uit het Warlock verleden en het Doro heden. Klassiekers als ‘I Rule The Ruins’ en ‘Burning The Witches’ hebben na drie decennia, net als de Queen of Heavy Metal zelf, nog niet aan kracht ingeboet. Ook recenter werk als ‘Raise Your First In the Air’ gaat er bij het Wacken publiek in als koek en Doro is duidelijk geroerd door het enthousiaste onthaal van het publiek. Doro’s jeugdhelden Andy Scott en Peter Lincoln van de Engelse glamrock band The Sweet zijn de eerste gasten die met ‘The Ballroom Blitz’ een oude klassieker uit de jaren zeventig met Doro spelen. Oorspronkelijke ‘Triumph And Agony’-gitarist Tommy Bolan sluit vervolgens aan om ‘East Meets West’ en de ballad ‘Für Immer’ mee te spelen. Doro heeft binnenkort ook weer een nieuw album uit en daarop staat onder andere een duet met Amon Amarth’s brulboei Johan Hegg, die vandaag ook even langskomt om ‘If I Can’t Have You, No One Will’ mee te grunten, maar deze combinatie klinkt mijns inziens minder geslaagd. Doro was twee jaar geleden ook te gast op Amon Amarth’s album ‘Jomsviking’ en ook dit nummer, ‘A Dream That Cannot Be’ wordt er tegenaan gegooid. Voor het nieuwe ‘All For Metal’ en de Wacken Hymne ‘We Are The Metalheads’ komen nog twee dozijn vrienden het podium op om mee te zingen met deze meebrullers. Natuurlijk ontbreekt ook het aller bekendste nummer ‘All We Are’ (spreek uit met Duits accent) niet in de set, die vanavond voor het laatst bewaard wordt en gevoeld door het hele veld meegezongen wordt, door Johan Hegg en ook door een wel zeer hese Sabina Classen van Holy Moses. Toch is de koek nog niet op, want Doro brengt als laatste nog een eerbetoon aan Judas Priest. Ik zag hem eerder vandaag al met zijn nieuwe gezinnetje naar Cannibal Corpse staan kijken aan de zijkant van het podium en vanavond pakt Annihilator’s Jeff Waters de gitaar in zijn handen om samen met Doro ‘Breaking The Law’ te spelen. Net wanneer Doro afscheid wil nemen van het Wacken publiek wordt de zangeres teruggehaald en wordt ze in het zonnetje gezet door The Heavy Metal Hall of Fame, die haar gaan opnemen tussen andere groten uit de scene. (DH)

band image


Clawfinger - Louder Stage - 21:00 – 22:15
Ik had Clawfinger eigenlijk niet op mijn lijstje staan om te gaan bekijken, maar aangezien we na Doro niet zijn gaan lopen maar bij de bierstand bleven staan, kwam het wel makkelijk uit dat Clawfinger op het podium ernaast ging optreden. En daar kregen we geen spijt van. De laatste keer dat ik de maatschappijkritische Zweden en Noren rondom rapper Zak Tell aan het werk zag was volgens mij op Dynamo Open Air in 1994 en hun debuut album ‘Deaf, Dumb, Blind’ kon ik destijds best waarderen. Het is 25 jaar geleden dat Clawfinger dit album uitbracht en ter ere daarvan gaat de band later dit jaar op tour onder het motto ‘Deafer, Dumber, Blinder’ waarbij ze het hele album integraal gaan spelen. Op Wacken vanavond doen ze dat ook en zo krijgen we groovy hits als ‘Nigger’, ‘The Truth’, ‘Warfair’, ‘Sad To See You Sorrow’ te horen en krijgt de band uit Stockholm het voor elkaar het veld regelrecht op zijn kop te zetten. Tell heeft weer eens een prachtig lichtblauw pak met palmbomen erop uit de kast gehaald en windt het publiek met zijn charismatische uitstraling moeiteloos om zijn vinger. Bassist André Skaug met lange grijze baard en dito haar springt als een jong broekie over het podium en het spelplezier straalt gewoon van de band af. De show van Clawfinger is ontzettend aanstekelijk en er staat werkelijk niemand stil voor het podium. ‘I Need You’, ‘Wonderful World’ en ‘I Don’t Care’, maar ook ‘Biggest & The Best’ van ‘Clawfinger’ (1997) en het afsluitende ‘Do What I Say’ van ‘Use Your Brain’ (1995) zetten het Infield in vuur en vlammen. Clawfinger zetten absoluut één van de meest energieke en aanstekelijke shows neer van Wacken 2018 en waren voor mij persoonlijk één van de vermakelijkste verassingen van het festival. (DH)



In Flames - Faster Stage 00:15 – 01:30
Kort na middernacht nemen de Zweden van In Flames onder leiding van zanger Anders Fridén bezit van de Faster stage om met hun melodieuze metalcore het Wacken publiek onder handen te nemen en dat lukt ze aardig goed. Het publiek circuleert in een mooie circle pit en ook na het verzoek te springen bij ‘Only For The Weak’ luistert en gehoorzaamd het Wacken publiek braaf. Fridén doet met zijn baard, zijn witte shirt en baseball cap bij tijd en wijlen denken aan Fred Durst, al is deze laatste wel een stuk levendiger dan Fridén. In Flames speelt vanavond géén enkel nummer van de eerste vier albums uit de negentiger jaren, iets waarop ik stiekem - tegen beter weten in - nog wel gehoopt had. Fans van het nieuwere werk kregen daarentegen wel waar voor hun geld. (DH)

Ghost - Harder Stage - 01:45 – 03:00
Volgens de wens van de band zelf staan Ghost midden in de nacht op het podium. Dit leek mij persoonlijk wel een beetje laat en was het waarschijnlijk voor velen van ons even doorbijten, maar achteraf was het absoluut de moeite waard, want deze bijeenkomst lang na middernacht heeft toch voor een hele bijzondere sfeer gezorgd. Ghost moet dan maar net in je smaak vallen, dit heeft bij mij ook even een tijdje geduurd, maar onderhand kan ik de band echt ontzettend waarderen. Tuurlijk, het is wat opgezet, maar daar gaat het toch ook wel een beetje om. Zanger Tobias Forge is een buitengewone frontman met een geheel eigen charisma en weet het publiek ontzettend te vermaken. Alleen stoor ik mij een beetje aan het masker van Cardinal Copia, deze verstopt helaas elke gezichtsbeweging. Buiten dat was het een hele vette show die elke fan tevreden gesteld zou hebben. Wij kregen zelfs ‘Miasma’ met Papa Nihil aan de saxofoon te horen. (EO)



ZATERDAG 04 AUGUSTUS

Aan alle goede dingen komt een eind en zo zijn we na drie dagen feesten aangekomen bij de laatste dag van het Wacken Open Air festival, waarbij ook weer veel goede bands aantreden om nog één dag te vlammen. Kijkende naar het programma op de hoofdpodia van deze dag besloten we pas later die dag naar het festival terrein te gaan, want met bands als Betontod, Alestorm, Skindred en Knorkator kunnen we niet veel beginnen. In plaats daarvan besloten we een kijkje te gaan nemen in het dorp Wacken zelf, dat was omgetoverd in één groot gezellig dorpsfeest met héél veel bierstands, party tenten en eetkramen. Hier is het ook waar de lokale bevolking samensmelt met de festival bezoekers en er samen een gezellige week van maken. Na wat gegeten en gedronken te hebben in één van de vele Biergartens in de hoofdstraat van Wacken besloten we om eind van de middag terug te keren naar de festivalweide om nog een paar bands mee te pikken.

Gojira - Faster Stage - 17:00 – 18:15
De Franse groove machine Gojira rondom de broers Duplantier is in de laatste jaren uitgegroeid tot een graag geziene gast op festivals en de band en is sinds de release van hun zesde studio album ‘Magma’ in 2016 constant op tour over de hele wereld van Nieuw-Zeeland, naar Canada, Verenigde Staten terug naar Europa en vandaag dus na eerdere optredens in 2010 en 2013 voor de derde keer op Wacken Open Air. Met zo veel tour ervaring en een stabiele line up sinds 1998 zijn de vier Fransen strak op elkaar ingespeeld en de band zet dan ook een indrukwekkende show neer met vuurwerk en heel erg dik geluid. Zware groovende metal met een progressieve touch en een beest van een drummer maken van de show een waar genot om naar te kijken en luisteren en bij songs als ‘Stranded’ en ‘Flying Whales’ golft het publiek als het ware al hoofdschuddend over de midtempo grooves van Gojira. (DH)



Madball - Headbangers Stage - 18:25 – 19:10
Madball is zo’n beetje de enige hardcore band van het festival, maar zou met hun energie-geladen New York Hardcore menig metal band van het podium af blazen. En dat doen ze vandaag dan ook! Het podium is duidelijk te klein en vooral te ver weg van het publiek voor frontman Freddy Cricien, die gewend is tussen het publiek staan en de interactie met het publiek aan te gaan. Hij stuitert van links naar rechts over het podium, springt op de frontspeakers en dan weer helemaal van het podium af naar het publiek toe naar de stagebarriers. Zijn roadie moet vandaag écht werken en zorgt er continue voor dat Cricien genoeg kabel aan zijn microfoon heeft en niet over zijn eigen kabel struikelt. Het geluid staat behoorlijk hard en Madball komt strak en agressief over. De band is dankbaar uitgenodigd te zijn voor het metalfestival Wacken en beloond de slammende en moshpittende fans met tracks als ‘Hold It Down’, ‘Get Out’, ‘Set It Off’ en ‘Smell The Bacon’. Nondeju wat een energie en wat een vette show! (DH)

band image


Arch Enemy - Faster Stage - 20:00 – 21:15
Bij Arch Enemy stroomt het infield pas echt goed vol. Het is natuurlijk de laatste avond en acht uur is prime time op een festival als Wacken. De band aangevoerd door de Canadese Alissa White-Gluz staat dit jaar volgens mij op bijna elk festival in Europa en het is dan ook al weer de derde keer deze zomer dat wij de band mogen aanschouwen. Arch Enemy is dan ook in bloedvorm en met Michael Amott en de van Nevermore afkomstige Jeff Loomis (die er inmiddels ook al weer vier jaar bij zit) heeft de band één van de beste gitaartandems op deze aardkloot. Toch moet ook gezegd worden dat de show net allemaal iets te gelikt verloopt, er zit weinig improvisatie in en alles is ingestudeerd. Maar dat deert het Wacken publiek niks en muzikaal valt er verder ook niks te mekkeren wat Arch Enemy is gewoon een hele goede liveband en al snel veranderd het infield in één grote kolkende massa van circlepitters en crowdsurfers. Een terechte headliner voor vanavond. (DH)

Act of Defiance - Wasteland Stage - 20:15 – 21:00
Act of Defiance, met daarin voormalig Megadeth drummer Shawn Drover en gitarist Chris Broderick moesten het op de relatief kleine Wasteland Stage opnemen tegen Arch Enemy die op hetzelfde tijdstip speelde op de Faster Stage op het hoofdveld. Na eerst een aantal nummers Arch Enemy gekeken te hebben besloot ik alsnog naar de Wasteland Stage te gaan om de heren bij één van hun eerste optredens op Europese bodem aan het werk te zien. Doordat het zo druk was op het Infield duurde het even voor we de Wasteland Stage bereikten en kon ik nog net de laatste twee nummers meepikken. Tot grote verbazing stonden er niet meer dan honderd à honderdvijftig fans voor het podium, dat moet een bittere pil geweest zijn voor de band uit Los Angeles, en zeker voor de beide ex-Megadeth muzikanten. Toch lieten de heren zich niet kennen en speelden hun show alsof er 10.000 man voor het podium stonden. Als Mustaine dit eens zou zien…(DH)



Enslaved - W.E.T. Stage - 21:10 – 21:55
Tijd voor Noorse black metal, tijd voor Enslaved. Alhoewel, Enslaved is tegenwoordig niet meer zo black metal en begeeft zich met hun recente albums ‘RIITIIR’, ‘In Times’ en het laatste werk ‘E’ meer op het gebied van progressieve en atmosferische metal. Het eerste deel van hun set bestaat dan ook uit nieuwer werk als ‘Roots of the Mountain’, ‘Storm Son’ en ‘Sacred Horse’. Het geluid staat verschrikkelijk hard in de Bullhead City Circus tent en de band is door het grote rookgordijn op het podium alleen als silhouet op het podium aanwezig, zo lijkt het. De band rondom frontman Grutle Kjellson en gitarist Ivar Bjørnson vieren dit jaar het 25-jarig bandjubileum met Enslaved en het is goed dat de heren hun roots nog niet vergeten zijn, want met de afsluitende klassiekers ‘Loke’ en het oeroude nummer ‘Allfǫðr Oðinn’ krijgen we dan toch nog black / viking metal gepresenteerd door deze invloedrijke Noormannen.(DH)

band image


Solstafir - Headbangers Stage - 22:05 – 23:05
Hoogtepunt van vandaag is voor mij toch wel het optreden van het IJslandse Sólstafir. Vanaf de eerste seconde zat mijn lichaam geheel onder het kippenvel en dat heeft zeker niets ermee te maken dat zanger Adalbjörn Tryggvason zo een onwijs mooie stem heeft, maar iets doet deze muziek met mij. Melancholisch, atmosferisch, verdrietig en oprecht, dat zijn de gedachtes die door mijn hoofd stromen en ook al kan ik geen woord IJslands, zat ik er heerlijk vals mee te zingen. Jeetje, ik krijg direct weer kippenvel als ik eraan terug denk. Jammer dat de tijd er na zes songs alweer op zat. Dit was zo heerlijk! (EO)

band image


Samael - W.E.T. Stage - 23:15 – 00:15
Vrijdag stond Samael al op de planken van de Headbangers Stage onder de naam W.A.R. (War and Ritual) waarbij de band alleen nummers van de eerste twee albums ‘Worship Him’ en ‘Blood Ritual’ speelden en vandaag nog een keer, maar dan met het Samael van tegenwoordig. De Zwitserse band heeft sinds de laatste keer dat ik de band live aan het werk zag weer enkele personele wisselingen ondergaan en zo heeft oudgediende bassist Mas plaats moeten maken voor Zorac en Drop, die op het laatste album ‘Hegemony’ bas speelde, speelt nu gitaar. De band zet de tent deze zaterdagavond behoorlijk op zijn kop met veel dansbare nieuwe nummers maar een nummer als ‘Baphomet’s Throne’ blijft voor mij toch altijd één van de hoogtepunten bij een Samael show. Met de show van Samael kwam er een eind aan vier dagen Wacken Open Air voor ons. Dimmu Borgir zou nog tot half twee spelen op het Faster Stage, maar aangezien wij zondagmorgen vroeg moesten vertrekken, hielden we het voor gezien. (DH)

Al met al was het Wacken Open Air festival van dit jaar een hele geslaagde editie met goede bands, een strakke organisatie, weinig rijen bij de bierstands en sanitaire voorzieningen. En dan natuurlijk het fantastische zomerweer dat van deze editie een zeer aangename belevenis maakte zonder in de modder te hoeven staan. En dat is ook wel een keer lekker!

Voor 2019 staat de dertigste editie van Wacken Open Air gepland, een hele prestatie van de organisatoren Thomas Jensen en Holger Hübner als je het mij vraagt. Sinds 1990 zetten deze twee heren elk jaar het grootste metal festival ter wereld op touw, waarbij ze door de jaren heen de nodige voor- en tegenslagen hebben moeten verwerken, maar ze slagen er ieder jaar toch weer in groots festival op te zetten en elk jaar weer kleine of grotere verbeteringen door te voeren. Voor 2019 zijn de kaarten inmiddels al weer helemaal uitverkocht en met Airbourne, Avatar, Dark Funeral, Demons & Wizards, Krokus, Meshuggah, Parkway Drive, Powerwolf, Rose Tattoo, Sabaton en Within Temptation de eerste bands zijn aangekondigd.

<< vorige volgende >>