Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Party.San Metal Open Air 2018

Flugplatz Obermehler, Duitsland 8 september 2018 tot 8 november 2018

Ik: “Vertrekken we op woensdagavond of donderdagmorgen naar Party.San Open Air?” Mijn maten: “Doe ons maar donderdagmorgen, dan kunnen we vroeg vertrekken en zijn we waarschijnlijk net op tijd daar voor de eerste band.” Ik: “Waarschijnlijk net op tijd vind ik niet echt bevredigend. Als we nu eens woensdagavond na het werk vertrekken, dan komen we daar rond 23.00 aan en kunnen we rustig opstellen, een paar pilsjes drinken aan onze tent en op tijd gaan slapen zodat we uitgerust zijn voor het eerste optreden op donderdagmiddag?” En zo gebeurde het dat wij woensdagavond reeds vertrokken en dat ik eindelijk, voor de eerste keer in mijn toch rijkelijk gevulde festivalleven, het welbekende Party.San mocht bezoeken.

Oh ja, even melden, wie hier een coole fotoreportage verwacht kan beter een ander artikel over Party.San zoeken, want ik heb geen gebruik gemaakt van mijn fotopas. Dat is omdat ik geen materiaal heb zoals de echte fotografen, dat is ook omdat ik zowat de slechtste fotograaf op eender welk festival zou zijn, maar vooral omdat ik mijn lievelingsbands wil bekijken vooraan tussen het publiek en niet vanuit niemandsland met mijn oog tegen een schermpje geplakt. Waarvoor geen excuses.

Door: Koen S.

Woensdag

Na een vlotte rit van om en bij de vijf uur, arriveerden we rond 22.30 aan de ingang van onze camping en konden we een leuk plaatsje uitzoeken om onze zooi neer te planten. Een uur later was dat alweer gebeurd en zaten we nog wat te genieten met een blik bier toen iemand opmerkte dat ‘daar achter’ wel leuke muziek klonk en dat we daar misschien wel eens konden gaan kijken. Ach ja, eventjes gaan kijken kan geen kwaad, toch? In de grote tent, waar vanaf donderdag een aantal bands zouden optreden, was een feestje aan de gang en daar hebben wij ons gewillig aan overgegeven met als gevolg dat we pas om 04.00 en met veel te veel bier in ons lijf terug sukkelden naar onze tent.

Donderdag

Om een nog onverklaarbare reden werd ik donderdagmorgen reeds wakker om 08.00, maar ik voelde mij toch niet zo belabberd als verwacht na de vorige avond. Na een uurtje dikkoppen onder onze partytent, besloten we om koffie te gaan zoeken. Deze vonden we, samen met een bord eieren in de ontbijttent. Wat we ook vonden in de ontbijttent, waren een stel landgenoten uit het, voor ons, verre West-Vlaanderen, waar we dan maar meteen een afspraak mee maakten later op de dag.

Na wat wassen, tanden poetsen en een aantal biertjes was het eindelijk tijd om de eerste band op ons programma te gaan zien, zijnde Gruesome. Afspraak met onze Belgische kameraden (leden van onder meer Ars Veneficium, Darkest Mind en Violent Sin) was aan de ‘Cuba Libre-tent’ alwaar we onszelf onmiddellijk begonnen te hydrateren met het bijpassende drankje (limoenen met vel blijken zich achteraf tegen je te keren)

Gruesome is de veredelde Death tribute band van Matt Harvey (Exhumed) die eigen nummers speelt op de oude schoolmanier van de eerste Death platen. De drie kwartiertjes speeltijd die men kreeg werd optimaal benut met nummers van hun debuut ‘Savage Land’, de uitstekende EP ‘Dimensions Of Horror’ en hun recente worp ‘Twisted Prayers’ en eindigen deden ze zoals ze dat al een tijdje doen met ‘Pull The Plug’, opperklassieker van Death’s ‘Leprosy’. (dat ervoor zorgde dat ik heel het weekend met de openingsriff in m’n hoofd ben blijven zitten) Mooie opener op deze fantastische middag.

Een groot publiek zo vroeg op de dag voor Unanimated, de band die in de jaren negentig zwaar uitpakte met de melodieuze death/black metal klassiekers ‘In the Forest Of The Dreaming Dead’ en ‘Ancient God Of Evil’ waarna ze zo goed als van het toneel verdwenen. Unanimated is live amper te bewonderen geweest, dus onnodig te zeggen dat ik hier reikhalzend naar uitkeek, net als vele anderen. Het geluid was dunnetjes en de gitaren stonden mijns insziens niet fantastisch goed afgesteld, maar dat kon de pret niet bederven. Micke Broberg liet ook weten dat er een nieuwe plaat in de pijplijn zit.

Het Griekse Dead Congregation deed alles wat het moest doen, namelijk de wei platwalsen met hun hedendaagse old school death metal. De nadruk lag op hun laatste album ‘Promulgation Of The Fall’, dat ook al weer vier jaar oud is. Wat vliegt de tijd toch: het lijkt eerder een klein jaar geleden dat dit monster op ons los gelaten werd en dat deden ze nu stilletjes over. Wat heet stilletjes: het knalde, beukte en kletste alles omver, alleen had niemand verwacht dat er nog iets anders harder ging knallen, beuken en kletsen: zandstorm over Obermehler!!!

Na het optreden van Dead Congregation werden we stilletjes verzocht om de wei te verlaten en onze auto op te zoeken, wat we als brave burgerrs dan ook deden. Onze kampeerplaats was geen twee minuten van de wei verwijderd, maar toen we daar aankwamen had ieder van ons een halve kilo zand gegeten en was onze onverwoestbaar gewaande partytent ineen geklapt als een doorsnee festivalganger met vierentwintig blikken bier op. Blijkbaar was geen enkele partytent bestand tegen dit natuurverschijnsel, want nadien moest men extra containers aanrukken om alle bijeengeplooide alluminium te kunnen bergen. Het meeste last hadden de standhouders met hun merch natuurlijk, want zij hadden hopen kostbare spullen bij. Al bij al was het maar een kortstondige onderbreking en konden we binnen de kortste keren terug gaan dansen. Goed en snel opgelost door de organisatie!



Anaal Nathrakh deed het op zijn Anaal Nathrakhs: grofgebekt, rauw, meedogenloos en toch fijnbesnaard. Met twee nieuwe nummers van hun aankomende album ‘A New Kind Of Horror’ en een grapje daaromtrent: ‘We gaan nu een nieuwe song spelen en we zijn bijna zeker dat we het gaan verknallen, maar ik hoop dat dat jullie niet tegenhoudt om het nieuwe album te kopen.’ Een zeer strak optreden van een zeer strakke live-band. Dat is ooit anders geweest.

Tijdens Toxic Holocaust kon ik niet meer aan de drang weerstaan om mij vooraan in de debatten te mengen en belandde zo in de woelige menigte. Joel Grind en de zijnen weten hun rauwe energie op het volk over te brengen als geen ander en het feit dat dit de eerste thrash getinte band was, hielp ook wel om de boel op te stoken. Hun laatste plaat dateert alweer van 2013, maar dat deert niet, zolang ‘Nuke The Cross’ maar voorbij komt vind ik het allemaal goed.

De grootste herriemakers van het weekend waren met zekerheid de mannen van Revenge. Hoewel ik de zwartgeblakerde death metal van deze Canadezen op plaat zeker weet te appreciëren, was dit na vijf uur onafgebroken zware metalen net te veel van het goede. Goede performance van dit ongeleide drietal, daar niet van, maar mijn brein pikte het gewoon niet meer op.

Master’s Hammer had ik een dik half jaar geleden nog gezien op de Eindhoven Metal Meeting en daar wisten ze me niet te overtuigen, dus nam ik van dit moment gebruik om nog een hapje te eten met dit optreden op de achtergrond.

Tja, wat valt er te zeggen over de live shows waar Emperor ons nu sinds 2014 mee omver blaast? Woorden schieten mij bijna tekort. Ik heb tijdens de laatste achtentwintig jaar zéér veel uitstekende bands en shows gezien, maar dit slaat zowat alles, zelfs al is dit niet mijn lievelingsgenre! Zoveel klasse! Deze campagne draait zo goed als volledig rond ‘Anthems To The Welkin At Dusk’ en wie dat niet kent, tja, die moet Emperor maar eens googelen zeker?.

Nadien hebben we het in onze euforische bui nog belachelijk laat gemaakt met een aantal Duitse lieden die we hadden leren kennen en dat zou ons de volgende dag zeker parten spelen.



Vrijdag

We moesten vrij vroeg uit de veren om de show van The Committee, een internationaal black metal gezelschap te zien beginnen. Er is weinig geweten over deze mannen, maar dat mag geen probleem zijn: zij brachten hun atmosferische black metal met volle overtuiging. Het geluid was zoals steeds goed en we mochten ons wederom gelukkig prijzen dat we een uitstekende band kregen die niet al te vaak op de Europese podia te zien is.

Benighted was één van de eenenveertig bands waar ik naar uitkeek en zij deden het hele vliegveld op haar grondvesten daveren. Het brutale geweld ging erin als zoete koek bij het selectieve publiek en was voor mij onmiddellijk één van de hoogtepunten dit weekend terwijl het nog maar net begonnen was.

Na de denderende show van Benighted en mede door slaapgebrek en niet verdwijnende katers, besloten we om ons neer te planten op een bankje met wat drank om de show van Pillorian te beluisteren. Die werd niet meteen als opwindend beschouwd door mijn medematen en mezelf, waarna we besloten om onze barbecue te gaan misbruiken op de camping. Na wat biertjes gedronken te hebben tijdens onze late lunch en een korte rustpauze ingelast te hebben, besloten we om eens te gaan winkelen in merchandise street. Tegen de tijd dat we daar rond waren, ons geld op was en alles afgezet hadden op de camping, bleek dat we een toch een aantal bands hadden gemist die we vooraf hadden aangestipt. Verdorie, maar shit happens nu eenmaal: we hadden nog een hele avond voor de boeg.



The Spirit pakte in oktober 2017 uit met hun debuut ‘Sounds From The Vortex’ en gelukkig mocht ik die reviewen voor Lords Of Metal, want dit bleek één van de betere platen die ik mocht reviewen vorig jaar. Nu bracht Nuclear Blast ‘Sounds Of The Vortex’ terug uit op 10 augustus 2018 en dat zullen we geweten hebben. De melodieuze death/black metal werkt live wonderwel, al was het moeilijk om een glimp op te vangen van wat er zich voor mij afspeelde in de overvolle tent. Een band om in het oog te houden!

Van Blood Incantation kregen we niets te zien, wegens iets te laat in de tent en dus overvol, zodat we het alleen op het gehoor moesten doen. Ze kregen ook maar een half uur speeltijd en dat was toch iets te weinig, want men speelde maar twee nummers, waarvan we dan nog stukken hebben gemist. Wat ik hoorde kon me bekoren, maar er echt inkomen zat er niet in. Hun zanger krijgt wel de prijs als ‘grootste droogstoppel op een podium op Party.San 2018’.

The Longships Are Coming! My ass! Het is de oude shizzle die ik wil horen. Niet dat de recentere platen van Unleashed niet oké zijn, maar het draait toch allemaal om ‘Where No Life Dwells’ en consoorten, niet? Gelukkig voor mij kwamen ‘The Final Silence’, ‘Before The Creation Of Time’, ‘Into Glory Ride’ en ‘The Dark One’ ook. Lang geleden dat ik Unleashed nog zo goed gezien had. De laatste jaren was het dikwijls zozo, maar dit was er toch boenk op.

Welke extreme metal fan zit er nu niet te wachten op een bijna headline optreden van Dying Fetus? Juist! Zoals iedereen stonden we onrustig te wachten op de komst van deze heersers. En of het een razende start was: retestrak werden een rits nummers van hun 2018 album ‘Wrong One To Fuck With’ afgekletst. John Gallagher en Sean Beasley is één van de brutaalste duo’s die ik ooit bezig gezien heb, zonder te verzanden in pure chaos. Hoe een drietal dit geluid kan produceren, gaat mijn petje te boven en met enkele klassiekers als ‘Grotesque Impalement’ en ‘Kill Your Mother, Rape Your Dog’ sloegen ze het publiek helemaal murw.

Over de ablolute headliner van vrijdag, Venom wil ik het niet te lang hebben. Ik vond het serieus tegenvallen. Hoeveel invloed zij ook gehad mogen hebben op honderdduizend hedendaagse bands: het klonk voorgekauwd, er zat geen drive in, alles op automatische piloot en mij leek het of Cronos er ook niet veel zin in had om het tij te doen keren. Dikke tegenvaller.



Zaterdag

Na het ochtendlijke geknal van het luchtafweergeschut werden we getrakteerd op de fratsen van Razorrape. Deze Zweden zijn zo zot als een deur. Met songtitels als ‘Bukake Jacuzzi’, ‘Ballsack Blastfuck’, ‘Pigtail Bitch Piss Pleasure’ en ‘Vomit Drenched in Mucus’ werkten ze danig op onze lachspieren. ‘Anyone drunk yet?’ Een minuut en tien seconden pigsqueals en gorgels later: ‘Anyone drunk yet?’ En zo ging dat maar verder. ‘I don’t know what the next song is about…it is a song…from an album…’. Geweldig! Ideaal om de sfeer erin te brengen op deze laatste dag.

Graveyard: één van m’n lievelingsbands dit weekend en voor mij persoonlijk de tweede keer dat ik ze aan het werk mocht zien na hun show op Summer Breeze in 2016. De Spaanse horde had het duidelijk naar z’n zin op het grote podium. Fiar was goed bij stem, Javi Bastard z’n solo’s kwamen er goed uit en drummer Gusi is duidelijk naar de Dave Lombardo school geweest: zo snel mogelijk, zo hard mogelijk die kit aan flarden meppen. Ik heb niets met hebbedingetjes van bands zoals drumstokken of plectrums, maar twee jaar geleden heb ik bij toeval hun setlist kunnen bemachtigen en iets zei me om dit dan nog maar eens uit te halen. Ik kreeg hem inderdaad te pakken en was zo blij als een kind met het vodje papier, haha.

Naar Wolfheart keek ik minder uit, maar m’n vrienden zijn fan, dus bleven we rustig wachten op reus ‘Tuomas Saukkonen’ en de zijnen. Muzikaal was dit harder dan verwacht, alleen de vocalen van ‘Tuomas’ vond ik iets te vlak en enigszins monotoon, maar met de steun van z’n kompaan ‘Lauri’ was het best nog oké. Verrassend goed eigenlijk.

Om het hier een beetje binnen de perken te houden: ook de shows van Harakiri For The Sky (zalig geluid en reuze muzikanten), Carpathian Forest (beste show sinds lang van hen en volgens mij met een nuchtere Nattefrost) Exciter (niet zo memorabel en een beetje misplaatst tussen al dat zware geweld) Sadistic Intent en Pestilence waren goed tot zeer goed: Sadistic Intent speelde misschien wel de beste old school death metal set van het weekend (want Deserted Fear gemist, daar heb ik veel spijt van, en weliswaar minder pakkend dan ik had verwacht) en Pestilence speelde zonder veel franjes een mooie dwarsdoorsnede van hun vroegere oeuvre. Volgens mij is Pestilence zelden zo uitgebreid op tour geweest als in deze periode. Het viel dan ook op dat de muzikanten goed op elkaar ingespeeld waren en dat de nieuwe lead gitarist beslist geen pannenkoek is. Dat is gewoon de Dehydrated Twisted Truth of Antropomorphia!



Het optreden van Tribulation was weer helemaal af: deze knakkers weten echt op het gemoed te spelen met hun slepende zwartgallige heavy gothic metal, of hoe je het ding ook wil noemen. Shane Embury was er niet bij tijdens de show van Brujeria en dat vond ik een beetje spijtig, maar als deze bende hun stampende death metal ten berde brengt, ben je dat al vlug vergeten. ‘Raza Odiada’, ‘Matando Güeros’, ‘Marijuana’ en ‘Colas De Rata’ blijven onvergetelijke punchers. Tankard bekeken we dan weer vanaf een eetstandje, want dat moet nu eenmaal af en toe gebeuren.

Watain kwam, zag en overwon. Dit is zo’n geoliede machine! Je krijgt letterlijk altijd waar voor je geld wanneer Watain in de buurt is. Muzikaal was het zoals altijd superdik in orde, Erik Danielsson heeft de allures van een steracteur, en dat bedoel ik hier positief, de rituelen zijn tot in de kleinste details piekfijn uitgevoerd en dit alles wordt ondersteund door een fenomenale licht- en pyro show. Je zal ook nooit twee dezelfde setlists zien passeren bij de Zweedse black metal formatie. Dit was de prachtigste afsluiter die ik kon bedenken na drie dagen death, black en thrash. Dank u Watain!

Uitgeput, dronken en met onze laatste restjes energie hebben we toch nog een ultiem feestje gebouwd en ben ik sinds ‘the morning after’ alweer wachtende op de volgende jaargang van dit geweldige fest. Ik kan geen enkel slecht woord over Party.San over m’n lippen krijgen, want alles was hier tip top in orde: bedankt aan Jarne en zijn hele team om ons met open armen te ontvangen!

Bij deze wil ik jullie mijn absolute sterren van het weekend niet onthouden en misschien zie ik jullie volgend jaar wel op de vijfentwintigste editie van Party.San Metal Open Air:

Buitencategorie: Emperor
5 sterren: Watain, Dying Fetus, Anaal Nathrakh, Tribulation
4 sterren: Gruesome, Benighted, Unleashed, Graveyard
3 sterren: Zowat alle andere bands die ik heb mogen aanschouwen
Absolute flop: Venom

<< vorige volgende >>