Listen live to Radio Arrow Classic Rock

10 Jahre Rocks Magazine Festival

Turbinenhalle Oberhausen (Duitsland) 20 juli 2018

Om hun tienjarig jubileum luister bij te zetten organiseert het Duitse Rocks Magazine een feestje in Oberhausen. Grote publiekstrekker is KISS bassist Gene Simmons met zijn band. In een kokende Turbinenhalle is hiernaast ook het Engelse Thunder op het feestje uitgenodigd.

Door: Wim R.

Fotograaf: Wim R.

Na de nodige vertraging door de Deutsche Bahn (welke Deutsche gründlichkeit?), arriveer ik bij de Turbinenhalle, een van binnen ontmantelde fabriekshal. Het Russische Red’s Cool heeft dan zijn kunstje al gedaan en mag met de voetjes in een teiltje water om af te koelen. Bij binnenkomst blijkt het namelijk nog vele malen warmer te zijn dan buiten. Twee keer met de ogen knipperen en de rug is al nat, allejezus. Van het Engelse The Brew pak ik af en toe een klein staartje mee, de band bedient zich van bluesy Rock en ontlokt het publiek wel positieve reacties. Met de derde band wordt het menens, want Thunder heeft als live band een goede naam hoog te houden. Gelukkig zit de kwaliteit van hun studio albums ook in de lift de laatste jaren. Het wordt een goede en sfeervolle show, waar toch weer blijkt dat de nummers van de eerste twee albums het meest overtuigen. Zanger Danny Bowes weet het publiek eenvoudig om zijn vinger te winden door zijn sympathieke uitstraling en geweldige stem. De jaren lijken geen vat te krijgen op zijn vocale kunsten, die vooral in ‘Low Life In High Places’ alleen maar bewondering kunnen oproepen. Visueel is de band in de loop der jaren wel duidelijk een jaartje ouder (en een haartje korter en grijzer) geworden. Het Duitse publiek (toch een mannetje of drieduizend schat ik) weet alles wel te waarderen. Al is er af en toe een randdebiel die, paars aanlopend, het nodig vind meermalen de naam van Gene Simmons keihard te scanderen, hoe respectloos. Thunder neemt waardig afscheid met de absolute live kraker ‘Dirty Love’. Voor deze band gaat het spreekwoord dat een vos misschien wel zijn haren verliest, maar niet zijn streken duidelijk op. Hopelijk kunnen we ze weer snel op de Nederlandse podia te bewonderen.

band image


Het moge duidelijk zijn dat het merendeel van de aanwezigen voor Gene Simmons zijn gekomen. Het is dan ook een goede zet van de organisatie dat zij ‘The Demon’ hebben kunnen verleiden om in Oberhausen de enige Duitse show te spelen van zijn korte Europese toer. Ruim anderhalf uur staat de inmiddels achtenzestig jarige zanger/bassist op de planken en verliest hierbij liters zweet zo te zien. Het Duits is hij aardig machtig en zo spreekt hij het publiek dan ook regelmatig in die taal toe. Vocaal is Simmons mogelijk de laatste jaren zelfs beter en sterker geworden, en is hij veel meer dan de grommende brulboei die menigeen in hem ziet. Wie had ooit kunnen denken dat Simmons qua vocale prestaties Paul Stanley, zijn jarenlange collega bij KISS, live nog eens voorbij zou steken? Gesteund door een ijzersterke begeleidingsband met maar liefst drie gitaristen, krijgen we een dwarsdoorsnede uit het oeuvre dat Simmons sinds 1973 heeft opgebouwd.

band image


Hoogtepunten zijn ‘Radioactive’ van zijn solo album uit 1978, ‘Charisma’ van het hit album ‘Dynasty’ en een spetterende uitvoering van de klassieker ‘Long Tall Sally’ van Little Richard. Eén van de gitaristen blijkt overigens het stemgeluid van Paul Stanley eng goed te kunnen reproduceren, tot groot vermaak van Simmons. Tijdens ‘I Love It Loud’ en ‘Do You Love Me’ mogen fans op het podium de achtergrondzang verzorgen. Het blijft toch altijd bizar om te zien dan de meesten dan nog bezig zijn met hun mobieltje… De zang tijdens ‘I Was Made For Loving You’ wordt door een, als Gene geschminkt, Duits meisje verzorgt. Nog niet eens slecht ook. Simmons kijkt toe en ziet dat het goed is. De man manifesteert zich sowieso als een soort opperwezen tijdens de show door de geluidsman te schofferen, iemand op een van de zijtribunes terecht te wijzen (“What are you talking about? I am here on stage playing music, you know?”) en als kers op de taart een fan, die bij het verlaten van het podium haar tattoo van Paul Stanley laat zien, met de woorden “That’s fucking Paul Stanley, not me! You got no taste!” weer van het podium af te jagen. Mogelijk is het allemaal lollig bedoeld zullen we maar denken, maar als je tijdens de introductie van het nummer ‘I’ de aanwezigen op het hart drukt altijd in jezelf te geloven, maar op andere momenten uitspraken als hierboven op een podium ventileert, dat is op zijn minst paradoxaal te noemen. Maar mogelijk is dit onpeilbare in zijn karakter ook mede de reden dat de man nu zo een sterrenstatus heeft. Ook de fans zien Simmons als opperwezen en slikken alles voor zoete koek. Het feestje van Classics Rock Magazine komt ten einde met de KISS klassieker ‘Rock And Roll All Night’, waar de fans nog eenmaal op het podium mogen aansluiten en mee feesten, maar een toegift zit er niet meer in. Niet dat dit nu echt nodig was hoor, Simmons heeft dan al vijfentwintig nummers gespeeld. Het was een bloedheet, maar geslaagd, verjaardagsfeestje!

<< vorige volgende >>