Listen live to Radio Arrow Classic Rock

DYNAMO METAL FEST 2018

Kunstijsbaan - Eindhoven 14 juli 2018

Het jaarlijkse Dynamo Metal Fest was dit jaar al weer toe aan zijn vierde editie en ook die zal als uiterst geslaagd de boeken in gaan. Daar men (gelukkig) vast blijft houden aan de traditionele (kleinschalige) opzet is dit festival bij uitstek geschikt om onder het genot van een hapje en een drankje te genieten van een gevarieerd programma aan muziek en bij te kletsen met de vele bekenden die je op deze dag tegenkomt. Mijns inziens moet men er wel voor waken om het programma niet te gevarieerd te gaan maken, daar ik de indruk heb dat de meeste festivalgangers toch redelijk old-school zijn en graag bands geprogrammeerd zien die zich in dat genre begeven. Ik heb me in ieder geval weer bijzonder goed vermaakt op deze (ook traditiegetrouw) erg zonnige dag en ben dan ook bijzonder verheugd dat er volgend jaar wederom een Dynamo Metal Fest georganiseerd gaat worden…

Door: Sjak

Fotograaf: Hans Lievaart



Ook de organisatie toont aan elk jaar van de onvolkomenheden van voorgaande jaren te leren, want elk jaar zijn er de nodige verbeteringen doorgevoerd. Zo heeft men dit jaar meer tijd ingeruimd tussen het openen van de deuren en het aanvangstijdstip van de eerste band, waardoor er al wat meer publiek binnen is wanneer de eerste band het podium betreed. Verder heeft men de metal markt verplaatst naar het binnenterrein, waardoor er meer ruimte aan de zijkant van de Kunstijsbaan gecreëerd is, waardoor de doorstroom van mensen wat gemakkelijker verloopt. Ook de wachtrijen bij de kassa’s en de diverse horecagelegenheden waren een stuk minder lang dan vorig jaar en dat was zeker ook een sterke verbetering.

Organisatorisch had men de zaakjes dus prima voor elkaar, maar gold dat ook voor het muzikale programma wat men het publiek op deze dag voorschotelde? Nou, in alle eerlijkheid dien ik te zeggen dat wat mij betreft de line-up van deze vierde editie voor mij niet zo aansprekend was als die van de voorgaande jaren en aangezien ik zeker niet de enige was die er zo over dacht doet men er goed aan om zich eens serieus te beraden wat men nu op de volgend jaar te houden vijfde editie wil plaatsen. Natuurlijk was de erg late afzegging van Sons Of Apollo lastig op te vangen, maar zelfs als deze band aanwezig zou zijn geweest zou het programma in mijn beleving gebaat zijn geweest met meer traditionele (thrash) metal bands, maar dat kan een kwestie van persoonlijke smaak zijn.

Zoals gewoonlijk werd de dag geopend door de winnaar van de Dynamo Band Battle en dit keer was die eer te beurt gevallen aan de Belgische metalcore formatie Elephant. Deze nog jonge en onbekende band had de moeilijke taak om het nog niet erg volle veld te overtuigen van hun muzikale kunnen en daar slaagde men redelijk goed in moet ik zeggen. Frontman en zanger Jonas Willems was goed bij stem en was duidelijk in zijn nopjes met het feit dat de band op dit podium mocht staan. Ook de rest van de band maakte een erg gemotiveerde en gedreven indruk en in dat opzicht was de performance zeker geslaagd. Het energieke song materiaal van de band wist het publiek echter nog niet echt in beweging te krijgen, maar dat kon ook te maken hebben gehad met de vroege tijdstip waarop men het podium op moest. Elephant bewees tijdens hun korte set echter wel een interessante nieuwkomer in het metalcore genre te zijn.

band image


Je gooit wat Slayer, Exodus en een grote hoeveelheid Nuclear Assault en Municipal Waste in een blender en kijk eens aan, Iron Reagan komt eruit rollen. De invloeden van Municipal Waste zijn natuurlijk niet zo vreemd aangezien de band gezien kan worden als een uitvloeisel van deze band, maar dan met wat meer hardcore elementen. Ik moet zeggen dat het optreden van dit gezelschap mij erg positief wist te verrassen want er werd erg strak gespeeld en de getoonde spelvreugde op het podium werkte behoorlijk aanstekelijk. Met name frontman Tony Foresta wist het publiek op een prima wijze te bespelen en al snel was de eerste moshpit van de dag een feit. Ondanks het feit dat het eigen materiaal enorm overtuigend klonk, was het toch de Cannibal Corpse-cover ‘A Skull Full Of Maggots’ die het meeste indruk op me maakte, maar dat is en blijft natuurlijk een wereldnummer. Gave show van een heerlijk ongecompliceerde band.

band image


Vuur was de last-minute vervanger voor Sons Of Apollo en had dan ook de eer om als eerste band op twee opeenvolgende Dynamo Metal Fest shows te mogen spelen. De groep rondom de nog steeds in topvorm verkerende zangeres Anneke van Giersbergen liet zien blij te zijn met deze kans om nogmaals hun kunnen aan het in grote getale naar Eindhoven afgereisde publiek te etaleren. Ondanks het feit dat de band bestaat uit topmuzikanten en het progressief klinkende materiaal zeker als bovengemiddeld te bestempelen is, sloeg de vonk op deze zonnige dag niet echt over op het publiek. Wellicht dat de nummers wat te complex en te progressief zijn voor de grotendeels old-school bezoekers, maar een beleefd applaus na elk nummer was zo ongeveer het maximale wat de band ten deel viel. Eigenlijk mocht alleen afsluiter ‘Strange Machines’ op een echt enthousiaste respons rekenen, maar dat is natuurlijk ook niet zo vreemd gezien de status van dit The Gathering-nummer.

band image


“Wil de echte Morbid Angel opstaan?” zou Herman Emmink in zijn spelshow “Wie van de drie?” hebben kunnen vragen (de jongere lezers zullen zich nu afvragen waar ik het in godsnaam over heb…), want naast de band rondom gitarist Trey Azagtoth is er ook nog I Am Morbid, waar zanger/bassist Dave Vincent en drummer Tim Yeung in spelen. Samen met de gitaristen Ira Black (ex-Vicious Rumors) en Bill Hudson (Circle II Circle) struinen zij de podia af om met name nummers van de eerste Morbid Angel albums te vertolken. Hierdoor worden ze vaak afgeschilderd als een Morbid Angel-tribute band, maar daar wordt I Am Morbid echt te kort mee gedaan. Toegegeven, ook ik heb een (lichte) voorkeur voor de Trey Azagtoth-versie, maar prima uitvoeringen van nummers zoals ‘Immortal Rites’, ‘Maze Of Torment’ en zeker ‘Where The Slime Live’ laten er geen misverstand over bestaan dat ook I Am Morbid zeker bestaansrecht heeft. Het geluid was echter niet optimaal waardoor een en ander bij tijd en wijlen wat rommelig overkwam, maar ondanks dat wisten de meest die-hard metalheads de show (terecht) zeker te waarderen.

band image


Tsja…en dan de Noorse band Leprous. Ik had sterke twijfels of het verstandig was om deze band met zijn erg progressieve en complexe materiaal op deze dag neer te zetten en achteraf moet ik helaas concluderen dat dit de boeken in zal gaan als een mislukt experiment. Muzikaal gezien zijn onze Noorse vrienden erg competent, maar hun complexe materiaal kwam totaal niet uit de verf na de brute set van I Am Morbid. Het ontoegankelijke karakter van hun muziek wist absoluut niet door te dringen tot de menigte, een paar fanatieke fans daargelaten dan. Daar kwam nog bij dat zanger en keyboardspeler Einar Solberg vocaal niet bepaald zijn beste dag had, want hij sloeg de plank regelmatig behoorlijk mis en klonk af en toe zo vals als een speenvarken. Een festival als dit is gewoonweg niet de juiste setting voor een band als Leprous en dat werd helaas pijnlijk duidelijk gedurende hun optreden.

band image


De Canadese veteranen van Annihilator, onder aanvoering van de altijd energieke frontman Jeff Waters, lieten gelukkig wel zien hoe het moest en het door Leprous redelijk ingedutte publiek werd hardhandig wakker geschud. Als zanger is Jeff natuurlijk beperkt, maar daar is hij zich gelukkig zelf ook van bewust, zodat hij zich niet te buiten gaat aan moeilijkdoenerij maar zich netjes houdt aan de zanglijnen van de nummers. Als gitarist is hij natuurlijk wel een klasse apart en ondersteund door de eveneens erg sterk spelende tweede gitarist Aaron Homma werkte zijn natuurlijke enthousiasme erg aanstekelijk en dat zorgde voor een heerlijk optreden. Er werd geopend met ‘One To Kill’, wat redelijk goed ontvangen werd, maar vanaf ‘King Of The Kill’ was er geen houden meer aan. Sterke uitvoeringen van klassiekers zoals ‘Welcome To Your Death’ en ‘Set The World On Fire’ werden afgewisseld met nieuwer werk zoals ‘No Way Out’ en ‘Twisted Lobotomy’ en alles klonk even strak. Natuurlijk werd Annihilator’s anthem ‘Alison Hell’ niet vergeten, waarna een spetterende versie van mijn persoonlijke favoriet ‘Human Insecticide’ dit erg sterke optreden afsloot. Ook in de ogen van de vele festivalbezoekers behoorde Annihilator tot de beste bands van de dag en daarom zou ik de organisatie ook aan willen moedigen om in het vervolg meer van dit soort acts te boeken voor de volgende editie. Heerlijk optreden!

band image


Ook de Amerikanen van Overkill lieten horen dat old-school thrash metal het goed doet op een festival zoals dit, want zij wisten de grootste pit van de dag te creëren. De band speelde dan ook erg strak en met name gitarist Dave Linsk viel in positieve zin op middels zijn uitstekende gitaarspel. Natuurlijk draait Overkill met name om de charismatische frontman en zanger Bobby Ellsworth en dat is niet meer dan terecht. Ondanks zijn reeds gevorderde leeftijd bleek hij nog altijd even energiek als vroeger en ook zijn unieke vocalen bleken nog niets van hun kracht te hebben verloren. Nummers als ‘Green Killing Machine’, ‘Ironbound’ en de klassiekers ‘Rotten To The Core’ en ‘Hello From The Gutter’ werden erg sterk neergezet en menigeen vroeg zich dan ook (terecht) af waarom deze band niet wat hoger op de bill stond. Volgens velen was dit de beste band van de dag en eerlijk gezegd kan ik daar weinig op aanmerken.

band image


Naast Leprous was Ministry voor mij de grootste afknapper van deze editie van Dynamo Metal Fest. Ook bij deze band had ik zo mijn vraagtekens of het wel verstandig was om hun industriële metal te plaatsen op dit festival en ook hier kan ik achteraf concluderen dat dit zeker niet het geval was. Het was echter niet de muziekstijl die het grootste struikelblok tot een succesvol optreden vormde, maar zanger Al Jourgensen die zijn niet geringe frustraties op niet mis te verstane wijze de vrije loop liet. De op Donald Trump lijkende opblaaskippen spraken wat dat betreft boekdelen. Ook muzikaal was Ministry echter verre van overtuigend te noemen en men kon dan ook op weinig positieve respons van het aanwezige publiek rekenen. Het toch al rommelige optreden werd ook nog eens op een erg negatieve wijze afgesloten, want toen de band werd gesommeerd de set te beëindigen vond Al Jourgensen het nodig om de organisatie met nazi’s te gaan vergelijken en dat schoot bij velen (terecht) in het verkeerde keelgat. De heer Jourgensen mag zichzelf dan wel heel wat vinden, maar zijn houding en het erg chaotische optreden op deze dag waren voor mij het absolute dieptepunt van het festival.

band image


De Zweedse band Ghost had de eer op de vierde editie van dit jaarlijkse feestje af te sluiten en, hoewel ik zelf muzikaal niet erg onder de indruk ben van wat deze band te bieden heeft, dat deden ze met verve. Men wist met name de jongere metal fans aan te spreken, want de gemiddelde leeftijd was aardig ingekakt bij de show van zanger Tobias Forge en zijn band. Het feit dat de helft van het veld van de Kunstijsbaan gedurende de show zijn biezen pakte en voortijdig de uitgang opzocht moet de organisatie toch ook wel enigszins aan het denken zetten. Wellicht dat men voor een volgende editie een wat mode-ongevoeligere headliner neer moet zetten, want nu ging het festival enigszins als een nachtkaas uit. Toegegeven, muzikaal was de heavy pop die Ghost liet horen best wel te pruimen en gaf men een erg professionele show, maar voor mij brengt deze band gewoonweg niet genoeg om me echt aan te spreken. Getuige de grote schare fanatieke fans met Ghost T-shirts ben ik één van de weinigen in deze, maar de afsluiters van de drie eerste Dynamo Metal Fests (Arch Enemy, Anthrax en Gojira) brachten het festival naar een afsluitende climax toe en dat kon van het optreden van Ghost niet gezegd worden. Die eer kwam de oudgedienden van Annihilator en (vooral) Overkill toe.

band image


Over het algemeen was deze vierde editie van Dynamo Metal Fest zeer zeker weer de moeite van het bezoek waard en ik kijk dan weer ook uit naar volgend jaar, wanneer op zaterdag 20 juli de vijfde editie zal plaatsvinden. Helaas heeft men niet zoals voorgaande jaren al een band aangekondigd die daar acte de présence zal gaan geven, maar hopelijk zal men de dit jaar meer dan ooit geïntroduceerde variatie enigszins laten varen en weer meer traditionele metal bands op de bill plaatsen. Dat zal in mijn ogen dit jaarlijkse feestje alleen maar ten goede komen…tot volgend jaar!

<< vorige volgende >>