Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Nine Inch Nails & Black Moth Super Rainbow

Amsterdam AFAS Live 27 juni 2018

Nine Inch Nails is een band (of eigenlijk eenmansproject van meneer Reznor) die muzikaal grensverleggend bezig was in de jaren negentig. Niemand wist mentale problemen zo goed muzikaal te verwerken als Trent Reznor en de muziek was manisch, kil maar tegelijkertijd ook toegankelijk en dansbaar. Leider Reznor en maatje Atticus Ross hebben de afgelopen jaren ook veel filmmuziek geschreven voor onder andere ‘The Girl With The Dragon Tattoo’ en ‘Gone Girl’, maar nu gaan ze weer touren met Nine Inch Nails en gelet op de reputatie die de band heeft op het gebied van visuele begeleiding van de nummers, kan je een optreden in de AFAS Live natuurlijk niet laten schieten.

Door: Berto

Fotograaf: Berto

Openingsact Black Moth Super Rainbow produceert al even aparte muziek als de bandnaam doet vermoeden. Ze spelen muziek gebaseerd op soundscapes met veel elektronica en vervormde vrouwenzang, begeleid door vreemde projecties en beelden. Als je eenmaal gewend bent aan de manier van musiceren en de vervreemdende geluiden en sounds, dan is het best lekkere muziek. Het brengt je in een bepaalde trance, die samen met je biertje ervoor zorgt dat je helemaal tot rust komt. Voordeel is wel dat de band een live drummer gebruikt, inclusief bivakmuts. De toegevoegde waarde van die bivakmuts is nul, maar dat zal me verder een worst wezen.

Nine Inch Nails is inmiddels een instituut te noemen en heeft een naam opgebouwd als het gaat om de live shows. Die naam wordt vanavond absoluut waargemaakt, want de visuele begeleiding van de songs is prachtig en effectief. En intens en dat is ook gelijk het sleutelwoord voor deze avond. Muzikaal raakt de band je vol in het gezicht. Opener ‘Branches/Bones’ en het navolgende ‘Wish’ laten je al direct horen dat het een overdonderende avond wordt. De energie die wordt uitgestraald is enorm te noemen en bevestigd het idee van velen dat de band live toch echt verschilt van de muziek op het album. Volgende hoogtepunt is ‘Copy Of A’ met een prachtige visuele begeleiding, waarbij enorme schaduwen van de bandleden worden geprojecteerd. Van het laatste album ‘Bad Witch’ worden ook een aantal nummers gespeeld, waaronder ‘Shit Mirror’ en ‘God Break Down The Door’, en die passen prima binnen de set. Niet alles is echter even makkelijk verteerbaar (want we hebben het wel over Trent Reznor), want een nummer als ‘The Lovers’ is niet makkelijk en zelfs behoorlijk zwaar. Het publiek reageert toch enthousiaster op een meezinger als ‘Closer’, maar het is wel typerend voor de muziek van Nine Inch Nails dat er ook zware kost tussen zit. Het leven is tenslotte niet makkelijk en mijn muziek dus ook niet, moet Reznor hebben gedacht. ‘Find My Way’ is ook zo’n te lang gebakken biefstuk die je moeilijk weg krijgt. Gelukkig is daar de eindsprint die alles goed maakt, want met klassiekers als ‘Head Like A Hole’ en ‘The Hand That Feeds’ krijgt Reznor de zaal definitief aan zijn voeten. Uit de diverse media kreeg ik de laatste tijd de indruk dat het de goede man allemaal niet meer zo boeide dat optreden en zo, maar vanavond bevestigt hij toch maar weer dat hij een van de beste frontmannen in de rockmuziek is. Niet qua zang, want hoewel herkenbaar is die niet bijzonder sterk, maar qua uitstraling en presentatie absoluut ongeëvenaard.

<< vorige volgende >>