Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Bongzilla, Sons of Otis & Dopethrone

Utrecht Tivoli De Helling 7 februari 2018

Dopethrone, Sons of Otis en Bongzilla touren door Europa deze zomer en overvallen niet minder dan drie Nederlandse podia met hun loodzware fuzzheavy stoner doom. Ik besloot last-minute om op twee juli naar Tivoli de Helling te gaan om me te onderwerpen aan dit alles. De sludge metal scene is dichtgepakt met bands die qua stijl haast uitwisselbaar zijn, en eerlijk is eerlijk, het is toch wel een beperking dat het genre dreigt te imploderen door allerlei bands die goed letten op die “ene band”. Dus ik was benieuwd of drie achter elkaar spelende sludgebands goed uit zou pakken…

Door: Mr. Eddo

Fotograaf: Mr. Eddo

Als ik binnenkom is opener Throw me in the crater al bezig aan hun laatste nummers. De zaal is nog nagenoeg leeg maar dat deert het zestal uit Eindhoven niks. Een furieuze set sludge met een hardcore randje wordt op me afgeslingerd. Hoor ik daar een randje…. Of een invloed van… Nee niet doen. Laat ze lekker spelen. Throw me in the crater is een goed op elkaar ingespeelde jonge band waar we ongetwijfeld meer van gaan horen.

“This song is not about heroin. It’s about not being able to find heroin” Dopethrone zet de zaal al bij het inspelen naar zijn hand met een aantal anekdotes en puberale grappen en grollen. En de zanger blijkt een aardige imitatie van Beavis and Butthead te kunnen doen. De bandleden hebben er zin in. De band heeft net hun nieuwe album ‘Transcanadian Anger’ afgeleverd en neemt de nieuwe drummer Shawn “Central” mee op tour. De band is al tien jaar hard aan de weg aan het timmeren en startte zijn Europese tour op 22 juni op Hellfest in Frankrijk, met ook nog een verrassingsoptreden op straat in Parijs als recent wapenfeit. De heren van Dopethrone spelen een overrompelende set tracks in een stevig tempo. Het geluid is vanavond goed. De smerig afgestelde gitaar, de harsh vocals… het is allemaal goed in balans en het is allemaal in-your-face , recht op de KO af. De band heeft fun¸ zanger-gitarist Vince is in zijn element en zijn stage attitude zorgt voor een extra dimensie. Hij is in zijn eigen dimensie, zo te zeggen, en ik vraag me af wat hij allemaal weggewerkt heeft. En hij is overduidelijk aanhanger van dudism. Een biertje, whisky. Het zijn voor hem beverages. Cool!De afsluiter van de set worden ‘Scum Fuck Blues’ - er wordt gevraagd of iemand het nummer mee wil zingen maar die uitnodiging blijft onbeantwoord – en een versie van het ZZ Top nummer ‘Tush’ waar de band een flinke eigen draai aan heeft gegeven. Als je het mij vraagt heeft Dopethrone hun namesake (“die ene” ) ruimschoots voorbijgestreefd!

band image


Sons of Otis. Hier staat een bak ervaring op het podium in de vorm van Ken Baluke en co. De zanger van de band herinnerd het publiek er aan dat Sons of Otis al 26 jaar on the road is. Wat zei u, 26 jaar? Oeps. Aangenaam kennis maken. De band tourt slechts sporadisch buiten Noord Amerika en de laatste keer dat de band op Nederlandse bodem speelde was al weer in 2011. Sons of Otis speelt ultra heavy sludge metal maar wel met een hele dikke psychedelische bluesy saus. Een paar versnellingen lager, en zonder de frivoliteiten van de zanger van Dopethrone. Een heel fijne afwisseling tussen de veel lossere, explosievere aanpak van de andere bands van vanavond.

band image


“Hostages of the riff” Bij Bongzilla weet je van te voren alvast twee dingen. Ten eerste kan het een hit or miss optreden worden. Ten tweede: No smoking area? My ass! Bongzilla is wars van alles en optredens van de band lijken zonder enige afstemming vooraf gewoonweg te gebeuren. Het eerste kwartier van hun optreden komt dan ook wat rommelig over. Riffs lukken net niet en tempowisselingen en samenspel komen niet helemaal uit de verf. Ze moeten overduidelijk nog op dreef komen. Dan komt ineens uit het publiek Vince aangestormd die tijdens een jam een deel van de screamo frenzy voor zijn rekening neemt. Vince is inmiddels aan zijn tweede (LSD?) trip begonnen en is toch vooral erg blij om het podium te delen met Bongzilla. En hier begint Bongzilla ook beter in zijn spel te raken. Lang uitgesponnen jams met lekkere groovy riffs worden nu over het publiek uitgegoten en…. daar komen de joints, hash pipes en wat nog meer. Vanuit het publiek krijgen de marihuana afficianados van alles aangereikt waar dankbaar gebruik van wordt gemaakt. De band doet niet aan opsmuk en vuurt een heel waardig salvo stoner sludge op het publiek af. De band weet de aandacht vast te houden. De trip duurt zelfs twintig minuten langer dan geprogrammeerd. Nu weet ik waarom ik nieuwsgierig was naar Bongzilla. Hun optreden op Roadburn in 2017 is toch in het collectief geheugen van dat festival als hoogtepunt de boeken in gegaan.

band image

<< vorige volgende >>