Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Graspop Metal Meeting 2018 - Dag 4

Dessel (België) 24 juni 2018

Bijna niet geloven maar het is toch waar, de vierde en laatste Graspop dag is aangebroken en het heeft er alle schijn van dat we deze dag ook nog even gaan doortrekken tot het einde. Een ware beproeving om vier dagen lang feest te vieren op een festival als Graspop en maandag wacht gewoon weer een normale werkdag op ons. Maar eerst nog maar eens genieten van de bands die vandaag allemaal spelen. (DH)

Door: Elisabeth

Als eerste mag oud Whitesnake gitarist Adrian Vandenberg vandaag aantreden op het hoofdpodium met zijn Moonkings. Naast een handvol eigen nummers hebben de heren ook de Whitesnake klassiekers ‘Judgement Day’ en ‘Here I Go Again’ op het repertoire staan en krijgen we ook de Vandenberg ballad ‘Burning Heart’, inclusief akoestische gitaarintro, en als afsluiter de Led Zeppelin cover ‘Rock and Roll’ met een ietwat onwennige aankondiging van de grootmeester Vandenberg hemzelf. En zo is de kop er weer af. (DH)



Wie nu nog niet wakker was, werd dat wel door de heren van Pro-Pain die een oorverdovende hardcore show neerzette. De laatste keer dat we van deze heren hoorden was toen zanger Gary Meskil in de zomer van vorig jaar in Brussel overvallen en in elkaar geslagen werd. De foto’s die op internet circuleerden liegen er niet om, maar toch staat de band hier vandaag weer. Ik had gedacht en misschien wel stiekem gehoopt dat Ice-T nog een nummertje mee zou doen met de New-Yorkers, die in 1994 het nummer ‘Put The Lights Out’ samen opnamen, maar daar hebben allen vergeefs op moeten wachten. (DH)



Powerflo is het project van Cypress Hill zanger Sen Dog en Biohazard gitarist Billy Graziadei, aangevuld door voormalig Fear Factory bassist Christian Olde Wolberink en Downset gitarist Loy Lozano. Je zou hier dus kunnen spreken van een echte supergroep. De heren maken een mix van hardcore, metal en hiphop en voor Graspop klinkt deze band best verfrissend. Zanger Sen Dog presenteert zijn band als zijnde komende uit Los Angeles en volgens zanger zijn ze nu precies een jaar bij elkaar. Naast veel nummers van hun self-titled debuutalbum knallen de Amerikanen er ook nog een cover van Biohazard´s ‘How It Is’ tegenaan. Olde Wolberink wordt door het Belgische publiek warm onthaald en krijgt een Begische driekleur toegeworpen die hij maar al te graag om zijn schouders werpt en poseert. (DH)



Aansluitend haasten wij ons naar de Marquee, waar het Zweedse Shining vandaag hun slag mag slaan. Shining is ook altijd één van de bands, waar je gewoon niet weet wat er gaat gebeuren. Wie van zijn bandleden zal Niklas Kvarforth vandaag liefkozen en is het weer zo ver dat er bloed zal stromen? Aangezien het line-up van Shining nog redelijk instabiel is wordt er op dit moment gebruik gemaakt van sessiemuzikanten en zijn de gezichten die er vandaag op het podium verschijnen voor de Nederlanders onder ons niet onbekend. Michiel van der Plicht (God Dethroned) heeft achter de drums plaats genomen en aan de gitaar mogen wij Benny Bats (ex-Prostitute Disfigurement) verwelkomen. De twee weten de weg in de duistere muziek van Shining makkelijk te vinden, maar echter valt het geluid vandaag onwijs tegen en heb ik het gevoel dat de sfeer algemeen een beetje aangespannen is. Het tent loopt al op een redelijk vroeg tijdstip redelijk leeg en de laatste toon is nog niet eens weerklonken of Kvarforth stuurt het aanwezige publiek redelijk duidelijk weg om maar Body Count te gaan kijken. (EO)



Zoals gezegd, Ice-T en Body Count zijn ook in tha house vandaag. De band rondom de wereldberoemde rapper en acteur Ice-T begint hun set met een cover van Slayer waarmee de band gelijk een warm onthaal krijgt van het Desselse publiek. Nummers als ‘No Lives Matter’, ‘Body Count’ en ‘Voodoo’ worden vakkundig met de nodige humor aan elkaar geluld en het publiek wordt uitgedaagd het publiek van een dag er voor, toen de band op Hellfest speelde, te doen vergeten. De nodige zelfspot hebben de heren ook, ‘everytime we play at a metalfestival like this and we are going backstage, people look like this *rolls with the eyes*’ om vervolgens ‘There Goes The Neighborhood’ in te zetten. De jongste metalfan in het publiek wordt opgezocht én gevonden, maar dan blijkt Ice-T toch nog een jongere fan gevonden in zijn bloedeigen dochter Chanel van twee jaar oud die het podium op komt en een nummer mee mag doen. Bij het afsluitende ‘Cop Killer’ zien we opeens Billy Graziadei en Sen Dog op het podium om het feest compleet te maken. Muzikaal stelt het allemaal niet zo veel voor, maar vermakelijk is de show van Body Count wel. (DH)



Meer uit jeugdsentiment dan oprechte hedendaagse interesse zijn wij dan toch maar ergens op de achtergrond bij Limp Bizkit gaan staan kijken. En wat blijkt achteraf? Dit was echt de grootste verrassing en het grootste feest van heel Graspop Metal meeting voor ons. Jeetje, wat was dat vet! Als er iemand weet hoe je een feestje kan bouwen dan is dat zeker ene Fred Durst ! Ik stond doorgaans met mijn mondje open van ‘Joh, wat gaat er nu gebeuren?’ Durst heeft ‘s ochtend blijkbaar echt zijn best gedaan om zijn mooiste kleding uit de kast te trekken. Neem Adidas Superstar High Tops, oma’s lelijkste bloemetjesbroek, een tricot van je favoriete football-speler, rode handschoenen en om het allemaal te toppen nog een mooie hoed in military-look en hoppa, je portie aandacht voor vandaag heb je zeker. Maar met een show zoals Limp Bizkit ze vandaag aflevert zou je zelfs in een Engels kostuum nog serieus genomen worden. Ik denk dat bijna een ieder uit mijn generatie bekend is met songs als ‘Hot Dog’, ‘Rollin’ of ‘My Generation‘ en misschien kan jij je ook voorstellen wat voor een uitwerking dit heeft en wat voor een energie er op het grasveld aanwezig was. Ik denk als er iemand de moeite had genomen om de beweging van de bodem te meten, dan denk dat het gespring van de fans de wijzers helemaal uit had laten slaan en dit in grote letters in de krant had gestaan. Wat een geweldige sfeer! Spannend werd het toen Fred Durst het podium verliet en zich voorzichtig aan het publiek aan ging tasten door op de afzetting te staan en wat handjes te schudden. Hij merkte nog eventjes op dat het echt onwijs heftig naar weed rook en sloeg dan langzaam de weg teug naar het podium in. Gitarist Wes Borland stelde enkele minuten later tijdens het spelen van ‘Break Stuff’ onder bewijs dat hij Durst’s flirt met het publiek nog even kan toppen. Moedig stort hij zich met gitaar en al het publiek in met als doel de moshpit te bereiken. De security wist zich onderhand geen raad meer met die rakkers van de Amerikaanse band en liet hem gewoon maar zijn gang gaan. Resultaat was dus dat Wes daadwerkelijk nog wat riffs ging spelen in de doordraaiende menigte, maar het publiek ging zo los dat hij op een bepaald moment zonder gitaar en al weer op het podium staat. En als je denkt dat dit echt het hoogtepunt was heb je het verkeerd geraden. Het barstte sowieso al van de crowdsurfers, maar een jong meisje was zelfs zo dapper om in haar rolstoel de weg via de crowd op zich te nemen. Dit bleef natuurlijk niet onopgemerkt door de frontman en direct werd ze op het podium geloodst. Eindelijk op het podium gearriveerd, direct naast Fred Durst die heel lief voor haar zorgde, wist ze helemaal niet zo goed wat haar aan het overkomen was, maar ze zal het zich later waarschijnlijk herinneren als een van de gaafste momenten in haar leven. Met deze actie heeft meneer zeker punten gescoord en mede hierdoor werd het een geweldig optreden. Een ding weet ik zeker: de volgende keer als Limp Bizkit in de buurt speelt ben ik één van de eersten die kaartjes gaat kopen! (EO)



Het volgende verplichte programma was het optreden van Hollywood Vampires. Staat hier dan daadwerkelijk de énige echte Captain(!) Jack Sparrow (Johnny Depp) op het podium? Niet zo gek dus dat ik vandaag toch wel vaker als normaal even een kijkje heb genomen in het persbereik, wat helaas niet tot het gewenste resultaat voerde. Hollywood Vampires is een creatie van de heer Depp, maar ook die andere vaste namen zijn niet minder beschamend, want wij krijgen een Alice Cooper op zang en Joe Perry van het machtige Aerosmith op gitaar. Maar wat mogen wij muzikaal van deze helden verwachten? In elk geval geen grote eigen creaties, want Hollywood Vampires is niks meer of minder dan een coverband die uit een aantal bekende mensen bestaat. Wel wordt hier blijkbaar de voorkeur aan gegeven om de songs van de eigen bands te coveren zoals ‘Sweet Emotion’ en ‘Combination’ van Aerosmith, of ‘I’m Eighteen’ en ‘School’s Out’ van Alice Cooper. Johnny Depp doet een prima job met de gitaar en ook de zang die hij bij ‘Heroes’ van David Bowie laat horen is wel acceptabel. Hij zag er trouwens ook ontzettend fit uit. De Hollywood Vampires waren zeker vermakelijk en ik ben blij dat ik erbij mocht zijn, maar om het nu als muzikaal hoogstaand af te stempelen? Nee, dat gaat me even te ver. (EO)



Eindelijk is het dan tijd voor Judas Priest! Voor de zesde keer mag het Graspop publiek Judas Priest in Dessel begroeten en Rob Halford blijkt hier net zo van te genieten als zijn fans. Begin dit jaar heeft deze band echt een monster van plaat uitgebracht en kan ik niet wachten om een aantal van deze prachtstukken live te mogen horen. Naast ‘Firepower’ en ‘Lightning Strike’ krijgen wij gelukkig ook genoeg klassiekers op de oren, want wat is een Judas Priest optreden zonder ‘Painkiller’ of ‘Hell Bent For Leather’? Maar de band heeft er ook nog een hele grote verrassing voor ons: tijdens de toegift wordt gitarist Glenn Tipton, van wie vorig jaar bekend gemaakt werd dat hij al sinds tien jaar Parkinson heeft, op het podium gehaald. Hij slaagt hij er redelijk in om de nare bijverschijnselen van zijn ziekte te onderdrukken als hij de laatste vijftien minuten mag meespelen. Het allermooiste was nog toen hij zijn opvolger Andy Sneap zijn zegen gaf op het podium. Daar moest ik toch echt een traantje wegdrukken! (EO)



Twee jaar geleden stond Ozzy Osbourne nog met Black Sabbath op Graspop om één van de laatste concerten met zijn oude maten Tony Iommi en Geezer Butler te doen. Vandaag is The Prince of Darkness terug met zijn solo band met in zijn kielzog gitarist Zakk Wylde, voormalig Rob Zombie bassist Rob ‘Blasko’ Nicholson, gitarist / keyboardist Adam Wakeman en drummer Tommy Clufetos, die ook bij de laatste tours van Black Sabbath drumde. Na een korte introductie over de videoschermen waarbij foto’s uit Ozzy’s hele carrière voorbijkwamen werd de show gestart met ‘Bark At The Moon’, en het was alsof hij het er om deed, want de maan was behoorlijk groot deze avond (net geen volle maan). Gitarist Zakk Wylde speelde de sterren van de hemel en het was een waar genot om hem eindelijk weer samen met Osbourne te zien spelen. Zijn virtuoze gitaarspel deed de overleden eerste gitarist van Ozzy, Randy Rhoads alle eer aan bij de daaropvolgende nummers zoals ‘Mr. Crowley’ en ‘I Don’t Know’. De in Schotse rok gehulde gitarist was overal op het podium te bewonderen en rende van links naar rechts, de ene solo na de andere afvurend op het publiek. De negenenzestig jarig oude Ozzy, verassend goed bij stem, rende eveneens als een madman over het podium, en dan weer half gebogen al handenklappend in de typische Ozzy stijl bij de microfoonstandaard. Ozzy is nooit de lenigste geweest en stond altijd al een beetje houterig op het podium. Met ‘Fairies Wear Boots’ gooit Ozzy meteen ook maar een 48-jarig oud nummer van Black Sabbath in de set. Drummer Tommy Clufetos lijkt met zijn haarband en jaren zeventig snor zo uit de seventies te zijn gestapt en slaat met veel show hard op de vellen. Samen met bassist Blasko houdt hij de boel vakkundig bij elkaar terwijl Wylde er bij ‘Suicide Solution’ nog maar eens een indrukwekkende solo uitgooit. De hitsingle ‘No More Tears’ mag natuurlijk ook niet ontbreken in de set maar vooral in langzamere stukken als deze zit de Ozzman er nog wel eens naast met zijn stem. Het zij hem vergeven en gelukkig krijgt hij veel hulp van het publiek. Bij ‘War Pigs’ besluit Wylde het lager op te gaan zoeken en van het podium te stappen om zijn solo recht voor het publiek en ook achter zijn hoofd te voltooien, daarbij als een echte Hendrix fanaat de snaren met zijn tanden plikkend. Met ‘Shot In The Dark’ komt ook het album ‘The Ultimate Sin’ uit 1986 aan bod alvorens we nog één keer naar ‘Blizzard of Ozz’ genomen worden middels ‘Crazy Train’. En gedurende de dag heb ik veel mensen horen zeiken dat Ozzy zo’n oude lul geworden is en niet meer kan zingen en al lang had moeten stoppen. Welnu, ik kan alleen maar zeggen dat ik echt genoten heb van deze show. De band die Ozzy ondersteunt is echt fantastisch en the madman zelf zong over het geheel gezien niet slecht. Natuurlijk, de beste man is op zijn leeftijd echt aan het einde van zijn carrière, maar wat mij betreft mag hij nog een keer terugkomen als hem dat lukt. Met ‘Mama, I’m Coming Home’ en ‘Paranoid’ komt de show na anderhalf uur tot zijn einde en maken wij ons op weg naar huis. (DH)



De drieëntwintigste editie van Graspop Metal Meeting was een absoluut succes. Met 200.000 bezoekers in vier dagen tijd barst het festival wel langzaam uit zijn voegen. Vooral bij de grote bands was het dringen geblazen en donderdags stonden mensen tot wel drie tot vier uur in de rij om op de camping te raken. Maar verder niks dan lof over dit goed georganiseerde festival, en wij hebben zelf ook geen ook geen vervelend lange wachtrijen meegemaakt bij muntenbalies of de drankverkoop. Leuk was dit jaar de fanzone die speciaal voor voetbalfans was ingericht, met een groot scherm waar de wedstrijden van de Rode Duivels op te volgen waren. De tribune op het veld was een verrijking voor degene die even wilden zitten. Je mobieltje opladen ging prima bij de diverse oplaadpunten en voor speciaal bier waren er een tweetal Belgische bier barren. De Classic Rock tent waar het hele weekend door classic rock te horen was en enkele cover bands speelden was ook een fijne plaats om even tot rust te komen. De line-up bood werkelijk waar voor ieder wat wils en alle headliners deden wat ze doen moesten. Kortom, een geslaagd festival dat zich inmiddels al weer opmaakt voor een vierentwintigste editie volgend jaar. Ik ben sowieso benieuwd wat de jubileum editie in het jaar daarna zal gaan brengen. Wij zijn er in ieder geval bij. (DH)

<< vorige volgende >>