Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Graspop Metal Meeting 2018 - Dag 3

Dessel (België) 23 juni 2018

Het is zaterdag en het weekend is eigenlijk net pas begonnen. Toch hebben we er al twee dagen festival opzitten met als voorlopige hoogtepunten het optreden van Guns N’ Roses en de ‘Legacy of the Beast’ show van Iron Maiden. Gelukkig hebben we nog twee hele festivaldagen voor ons en staan er ook vandaag op dag 3 weer tal van grote en kleine klasse acts op het programma.

Door: Dennis

De eerste band waar we ons naar begeven is het Zwitserse illustere duo KzR (Okoi Therry Jones) / gitaar en zang en HzR (Fabian Wyrsch) / drums van Bölzer die het hun ultralogge mix van death, doom en black metal een duistere metal show neerzetten. Zware kost om mee wakker te worden, maar wel lekker. (DH)

Batushka nemen ons vervolgens mee in een Oosters-Orthodoxe liturgie. Het podium is verkleed met religieuze attributen als een altaar, kaarsen op kandelaars, wierook en de monnikspijen waar in de bandleden zich onherkenbaar kleden. De Poolse black metal band speelt hun debuutalbum ‘Litourgiya’ integraal maar door het ontbreken van interactie met het publiek gaat de show helaas na een aantal nummers wel een beetje vervelen. (DH)



De dames van Vixen geven rond de klok van twee uur acte de préséance op de Main Stage 1. Zo’n twintig jaar geleden gingen deze dames nog de wereld over met bands als Bon Jovi, Kiss, Scorpions, Ozzy Osbourne en Deep Purple maar tegenwoordig treden ze nog maar sporadisch op. Leuk om deze legendarische hardrock band rondom zangeres Janet Gardner een keer gezien te hebben, maar muzikaal stelt het allemaal niet zo veel meer voor en het aantal fans dat echt voor de band voor het podium stond was niet bepaald groot. (DH)

Snel banen wij ons de weg terug naar de Marquee, het is toch al opmerkelijk drukker bij deze uitverkochte editie van Graspop Metal Meeting en zo leggen wij een waarlijke slalom-parcours af om al de mensen uit te wijken die in groepjes op het grasveld zitten. Toen wij eindelijk bij het tent aankomen is het Nederlandse Asphyx ook al volop bezig. Zanger Martin van Drunen heeft er duidelijk zin in ‘Het is echt een genoegen om hier voor jullie op het podium te staan. Dank jullie wel, ‘verdomme!’ en ook de rest van de band is lekker op dreef. Van Drunen zorgt bij de rest voor de band voor een klein momentje van verwarring door twee songs om te draaien, maar dat wordt uiteraard soeverein gemeesterd en zo zorgen de goede interactie met het publiek en songs als ‘Deathhammer’ of ‘Forerunners Of The Apocalypse’ voor een behoorlijke moshpit. (EO)



De eerste grote band van de zaterdag was ongetwijfeld Accept. Het zonnetje scheen inmiddels behoorlijk en de band leek er duidelijk zin in te hebben. Met het nieuwe nummer ‘Die By The Sword’ van het actuele album ‘The Rise of Chaos’ gingen de Duitsers rondom gitarist Wolf Hoffmann direct sterk uit de startblokken. Het podium gedecoreerd als de hoes van het nieuwe album gaf de band een mooie setting om in te spelen. Met een retestrakke ritmesectie bestaande uit oudgediende bassist Peter Baltes en nieuweling Christopher Williams op drums en een geluid dat stond als een huis klonken de songs ontzettend goed. Met inmiddels niet meer zo nieuwe zanger Mark Tornillo is het niet moeilijk om zijn voorganger te vergeten, want de stem van Tornillo past echt perfect bij dit Accept. Naast nieuwer werk als ‘Pandemic’ en ‘Teutonic Terror’ kregen we de nodige klassiekers als ‘Restless and Wild’, ‘Princess of the Dawn’, ‘Fast as a Shark’, ‘Metal Heart’ en ‘Balls To The Wall’ voorgeschoteld. Wat heeft deze Duitse band eigenlijk een hoop dikke hits! (DH)



Arch Enemy trok de afgelopen jaren met hun toegankelijke, melodische death metal behoorlijke mensenmassa’s naar hun shows en hierdoor staan er voor de Main Stage 1 ook al een aanzienlijk aantal toeschouwers om te band te komen bewonderen. Met hun set van 50 minuten jagen zangeres Alissa White-Gluz, de gitaristen Michael Amott en Jeff Lewis en de rhytmsectie met Charlie D’Angelo en Daniel Erlandsson een waarlijke wervelstorm door het publiek. Arch Enemy hebben ondertussen een repertoire aan opvallend goede songs voor te wijzen en met songs zoals ‘War Eternal’, ‘The Eagle Flies Alone’ of ‘We Will Rise’ komt er met zekerheid geen rust in het publiek. Een erg vermakelijke show van een ontzettend getalenteerde muzikanten. (EO)

Ondertussen zet Exodus in de Marquee de tent volledig op zijn kop met een set klassiekers waar je u tegen zegt. Tegenwoordig wordt de band weer aangevoerd door oudgediende Steve ‘Zetro’ Souza maar helaas ontbreekt vandaag gitarist Gary Holt die met Slayer onderweg is, maar zijn vervanger Kragen Lum kan er gelukkig ook wat van. Exodus speelt vandaag bijna alleen maar oud materiaal zoals ‘Deliver Us To Evil’, ‘And Then There Were None’, ‘A Lesson In Violence’ en natuurlijk ook ‘Bonded By Blood’ en ‘Toxic Waltz’. Met ‘Blacklist’ en ‘Blood In, Blood Out’ wordt ook nog wat nieuwer materiaal gespeeld, maar zoals gezegd Exodus zet vandaag vooral in op klassiekers en zeg nou zelf, dat vinden wij niet erg, toch? (DH)



Omdat wij nog niet genoeg thrash metal om de oren hebben gekregen gaan wij ons heel snel richting Main Stage 2 bewegen om van zo dichtbij mogelijk de show van het Duitse Kreator te bewonderen. Een optreden waar ik persoonlijk heel erg naar uit heb gekeken, omdat ik op FortaRock ook al onwijs genoten heb van de show van dese heren. Mille Petrozza en consorten gaan mij ook deze keer gelukkig alles behalve teleurstellen. Met kippenvel sta ik daar: dans ik op de klassiekers ‘Phobia’ en ‘Pleasure To kill’, zing ik mee met ‘Satan Is Real’ en ‘Gods Of Violence’ van het gelijknamige nieuwe album en sta ik aandachtig te luisteren naar ‘Fallen Brothers’ welke alle overledenen muzikanten eert. Om het allemaal nog te toppen wordt met grote hoeveelheden wit confetti en zilveren slingertjes gespoten. Het is een groot feest en een van mijn persoonlijke highlights van deze editie Graspop! (EO)



Na Kreator kunnen we nog snel even het laatste stuk Marduk meepakken in de Marquee tent. De meeste shows van deze band heb ik nog gezien met oude zanger Legion en de Marduk shows die ik met Mortuus gezien heb kan ik nog op één hand tellen. Wanneer we de goedgevulde tent binnenlopen, spelen de heren uit Stockholm net het slepende ‘Burn My Coffin’ van ‘Those of the Unlight’ uit 1993 en hebben mijn aandacht meteen te pakken. Het nieuwe nummer ‘The Equestrian Bloodlust’ dat daarop volgt is allesvernietigend te noemen en denk ik ook wel het meest extreme stuk muziek van het hele Graspop weekend. Heerlijk dat furieuze black metal bands als Marduk ook een plaatsje krijgen op Graspop. Met de ‘The Blond Beast’ nemen de heren rondom gitarist Morgan Steinmeyer Håkansson wat gas terug met een swingend nummer dat wel erg goed aankomt bij het publiek. Maar ook Marduk bewaart het beste tot het laatst en met het haast epische ‘Wolves’ wordt er afscheid genomen van de black metal fans op Graspop.



De Zweden van At The Gates speelden nagenoeg tegelijkertijd met Megadeth in de Marquee tent en omdat wij At The Gates al eerder dit jaar op Netherlands Deathfest hadden gezien ging onze keuze vanavond uit naar Megadeth. En daar kregen we geen spijt van… Voor de uit Antwerpen afkomstige drummer Dirk Verbeuren is het natuurlijk een thuiswedstrijd als hij met Megadeth op Graspop mag aantreden. Twee jaar geleden zat hij hier ook al achter de drumkit als invaller voor Chris Adler, maar heden ten dage is de in Los Angeles woonachtige Belg een vaste waarde in het team van Dave Mustaine. Megadeth bestaat dit jaar 35 jaar en naar het schijnt werkt de band achter de schermen momenteel aan een opvolger voor hun ijzersterke vijftiende album ‘Dystopia’ uit 2016. Waar de band de afgelopen twee jaar tijdens hun zomerfestival tournee nog veel materiaal van het nieuwe album speelde, zo werden we dit keer op Graspop getrakteerd op een ware old-school Megadeth show met bijna alleen maar songs uit de eerste tien jaar van de band. Met ‘Hangar 18’ werd direct de toon gezet voor een spetterend thrash metal optreden. Heel even terug naar ‘Dystopia’ via ‘The Threat Is Real’ waarna Mustaine voor de eerste verassing zorgde door ‘The Conjuring’ in te zetten, een nummer welke hij eigenlijk niet meer wilde spelen vanwege zijn hervonden geloofsovertuiging. Voor de echte Megadeth fan kon de avond nu al niet meer stuk. De band beperkte zich vanavond tot het spelen van oude hits en liet het show element wat achterwege. Geen grote videoschermen vandaag zoals op voorgaande tournees maar enkel een grote logo backdrop sierde het podium. Dirk Verbeuren leefde zich heerlijk uit op zijn kit en bewees hier maar weer eens waarom hij momenteel de juiste man bij Megadeth achter de drums is. ‘Take No Prisoners’ klonk retestrak en kwam mede door de Megabelg super agressief uit de verf. Toen ik zei oldschool bedoelde ik ook oldschool en zo werd ‘My Last Words’ voor het eerst in tien jaar tijd weer eens uit de kast gehaald en opgedragen aan de overleden Pantera drummer Vinnie Paul. Na de klassieker ‘Tornado of Souls’ werd nog één keer teruggegrepen naar actueel songmateriaal via het titelnummer ‘Dystopia’. De midtempo publiekslieveling ‘Symphony of Destruction’ werd vervolgens luidkeels door de fans meegeblèrd. Tenenkrommend eigenlijk, hoe vals mensen kunnen zingen. Met die andere meezinger ‘Peace Sells’ werd een tweeluik aan rustige nummers afgesloten alvorens Megadeth ons meenam naar 1985 middels ‘Mechanix’ en ‘Rattlehead’ van het debuutalbum ‘Killing Is My Business… And Business Is Good’. Afgesloten werd deze ijzersterke en wat mij betreft legendarische set met ‘Holy Wars… The Punishment Due’. Megadeth was in absolute bloedvorm vandaag en het zal mij dan ook benieuwen hoe het nieuwe materiaal dat gepland is voor een release in 2019 zal gaan klinken. (DH)



Het is inmiddels al weer donker wanneer de Denen van Volbeat aan hun headliner show op Mainstage beginnen. De festivalweide is helemaal volgestroomd om deze nieuwe lichting headliners te zien, die met hun iets meer dan veertig lentes jong afsteken tegenover oudgedienden als Iron Maiden, Ozzy Osbourne en Guns N’ Roses. Maar toch hebben ze het publiek direct op hun hand met hun rockabilly rock ’n roll. Er wordt flink meegeklapt en de nummers worden luidkeels meegezongen door het publiek. Een zee van cameralichtjes verlicht het publiek wanneer Poulsen vraagt om de verlichting op het podium uit te doen en de band met mobiele telefoons aan te lichten. Iets later draagt Poulsen het nummer ‘Goodbye Forever’ op aan zijn overleden vriend Vinnie Paul en siert het beeld van de drummer op de videoschermen van het podium, wat wel even voor een kippenvel moment zorgt. Met ‘Still Counting’ sluit de band hun zesde optreden ooit op Graspop in stijl af met een kolkende circlepit en rondvliegende stagedivers.



Met de shock rocker Marilyn Manson weet je nooit wat je kunt verwachten van zijn show. Heeft hij een goede dag of maakt hij er een potje van net zoals vorig jaar op Wacken Open Air? Als afsluitende act van de zaterdag staat hij met zijn band op het hoofdpodium van Graspop en het schijnt vandaag mee te vallen met de excessen. In een redelijk korte set van goed vijf kwartier brengt de Amerikaan zijn grootste hits als ‘The Dope Show’, ‘Sweet Dreams’ en ‘The Beautiful People’, maar ook zijn nieuwe album ‘Heaven Upside Down’ komt aan bod middels ‘Say10’ en ‘Kill4Me’ waarop hij enkele fans uit het publiek naar het podium haalt. Toch weet Brian Warner, hoe de zanger in werkelijkheid heet, niet te overtuigen en is zijn show erg tam vandaag. Misschien had hij zich toch een beetje recalcitranter moeten opstellen, dan was er nog wat aan geweest. Een beetje een anticlimax op de zaterdag avond. Tijd om naar bed te gaan en ons voor te bereiden op de laatste festivaldag.(DH)

<< vorige volgende >>