Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Graspop Metal Meeting 2018 - Dag 2

Dessel (België) 22 juni 2018

Dag 2 van Graspop begint met het slechte nieuws dat Pantera / Hellyeah drummer Vinnie Paul Abbott in de nacht van vrijdag 21 juni is overleden. De berichten op social media staan vol met eerbetuigingen aan de legendarische 54-jarige Texaanse drummer en gedurende het weekend reageren ook verschillende artiesten op Graspop op het heengaan van deze held. Desalniettemin gaat het leven gewoon door en zo staat er voor vrijdag onder andere het spannende optreden van Iron Maiden op het programma, die hun Legacy of the Beast tour met een grootse show vol klassiekers naar Dessel meenemen. Maar voor dat we op de zaken vooruitlopen staan er nog heel veel andere interessante bands op het programma.

Door: Elisabeth

Om 11 uur in de vroege morgen openen de Amerikanen rondom gitarist en zanger Tyler Byrant en zijn Shakedowns het festival met een stevige portie bluesrock en is het rustig wakker worden op de festivalweide. Niet te hard beginnen zullen ze vast gedacht hebben bij de organisatie. Net als The Pink Slips gisteren, spelen ook Tyler Byrant & The Shakedowns (met daarin gitarist Graham Whitford, de zoon van Aerosmith gitarist Brad Whitford) momenteel in het voorprogramma van Guns N’ Roses op de ‘Not In This Lifetime’ tour. Wat een bekende papa wel niet allemaal voor deuren voor je kan openen, al moet gezegd worden dat deze band over genoeg kwaliteiten beschikt om ook op eigen kracht op mooie tours uitgenodigd te worden. (DH)

Nog voor het middaguur mocht ook Diablo Blvd uit Antwerpen aantreden op de Main Stage 2. Met het nieuwe album ‘Zero Hour’ op zak dat via Nuclear Blast uitkwam is de band momenteel on top of their game, maar toch heeft de band rondom zanger Alex Agnew aangekondigd er mee te gaan stoppen en op 10 december hun allerlaatste show te gaan geven. Diablo Blvd stond reeds drie keer eerder op Graspop en vandaag kreeg de band de kans nog één keer te kunnen vlammen in Dessel. ‘Hedde ons gemist?’ vraagt de zanger, waarop hij meteen veel bijval van het publiek krijgt. Aan het begin van de show ontstaan er al direct kleine moshpits, maar de band krijgt het halverwege de set ondanks het vroege uur voor elkaar ook een Wall of Death te organiseren. Na het afsluitende nummer ‘Black Heart Bleed’ neemt de band na een kleine 40 minuten onder luid gejuich afscheid van het Desselse publiek, die nog graag een paar meer nummers hadden willen horen.(DH)



De eerste band die officieel het programma in de Marquee mocht openen, was zeker niet voor de ‘trekkies’ onder ons bestemd en zullen deze de aankomende 45 minuten zeker een hele grote boog om het tent maken, want Galactic Empire spelen allemaal bekende en minder bekende songs uit het geliefde Star Wars universum, alles in een metal jasje gegoten. Zeker een uniek en grappig idee en de moeite waard om even een kijkje te nemen, maar na een aantal songs is het voor ons dan ook alweer genoeg geweest en gaan wij ons toch weer richting de Mainstages bewegen. (EO)



Wie na het optreden van het Antwerpense Diablo Blvd nog niet helemaal wakker was zal dat na het optreden van het Zweedse Avatar zeker wel zijn. Voor het toch wel vroege tijdstip is het al aardig druk voor de Main Stage 1 en de vijf mannen rondom de charismatische zanger Johannes Eckerström die extra voor het optreden van Graspop in zijn gevlogen (officieel was de tour sinds enkele dagen over), weet het publiek met een hele lading aan energie mee te trekken en leveren opnieuw een meeslepende show rond om hun creatie Avatar af. Jammer genoeg was er maar tijd voor zeven songs en de podiumpresentatie werd het deze keer iets meer spartaans, maar gelukkig hangt het kunnen van Avatar niet van technische extraatjes af en was het ook zo een onwijs plezierig optreden.(EO)



Akercockebeginnen vervolgens veel te laat aan hun set, wat er mee te maken had dat er wat technische problemen waren. Gelukkig liet de organisatie de band wel twintig minuten langer doorspelen. De avantgarde / progressieve death metal band uit London stond er altijd om bekend in pak en met stropdas om op te treden, maar vandaag hebben de heren deze thuis gelaten. De show komt rommelig over en het geluid valt ook erg tegen en langzaamaan zie je de Marquee tent dan ook leegstromen.

Voor het optreden van Arkona stroomde de Marquee tent daarentegen gelukkig weer helemaal vol. De pagan metal van de Russen rondom zangeres Maria Arichipowa is immens populair onder het publiek. De frontvrouw gekleed in vodden of iets wat op een gewaad moet lijken begint hun optreden met ritueel gezang en getrommel op de tamboerijn, waarmee meteen een folkloristische sfeer wordt opgebouwd. De band verweeft naast de gebruikelijke instrumenten ook instrumenten als de doedelzak en blokfluit in de muziek wat de band een eigen herkenbaar geluid geeft. De lieflijk ogende zangeres ‘Masha Scream’ gebruikt ook verschillende zangstijlen en liet horen behoorlijk te kunnen krijsen. De eerste helft van de set bestaat uitsluitend uit materiaal van het laatste album ‘Khram’ en bij de twee afsluitende nummers ‘Stenka Na Stenku’ en ‘Yarilo’ waar een stevige polka beat in verwerkt zit gaat het metal (?) publiek pas echt uit zijn dak. (DH)



Terwijl Tremonti en aansluitend de Duitse power metal band Powerwolf op de beide hoofdpodia aan het spelen zijn blijven wij in de Marquee tent alwaar Nederlands black metal trots Carach Angren een spetterende horror black metal show neerzet. De symfonische black metal van de Limburgers klinkt live door de strakke en harde drums van drummer Namtar nog een stuk agressiever dan op plaat en het theatrale optreden van zanger Seregor houdt de aanwezigen probleemloos in zijn ban. De band heeft een aantal smaakvolle stage props meegenomen, waaronder een spookachtig beweegbaar keyboard standaard, podium liften waarmee keyboardist Ardek en bassist The Butcher meerdere keren ca twee meter de lucht in gingen, een grafhek rondom het drumstel en een zeis als microfoonstandaard. Carach Angren heeft inmiddels al vijf studioalbums uit maar speelde vandaag voornamelijk materiaal van het actuele album ‘Dance And Laugh Amongst The Rotten’, maar ook ‘The Carriage Wheel Murder’ van Lammendam en ‘General Nightmare’ uit 2012. Tijdens ‘Blood Queen’ werd de bloedkoningin (in de vorm van een pop) met een mes gekeeld en het bloed door zanger Seregor begeert van haar lichaam gelikt. Tijdens ‘Pitch Black Box’ en het laatste nummer ‘Bloodstains on the Captain’s Log’ haalde de frontman stijlvolle horrormaskers tevoorschijn waar zelfs Iron Maiden nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Absoluut een boeiend en indrukwekkend optreden van deze getalenteerde band uit het zuiden des lands. (DH)



Ik was wel benieuwd hoe de veteranen van Septicflesh af zouden steken tegenover de ‘jonkies’ van Carach Angren, want beide bands vertonen toch wel enige overeenkomstigheden. De Griekse veteranen die al tien albums op hun naam hebben en sinds 1990 actief zijn hebben stoere stage outfits maar wel minder show dan Carach Angren. Bassist en zanger Spiros Antoniou speelt met een band om zijn torso en zijn arm die zijn schouder in het gelid moet houden. De beste man had namelijk enkele dagen voor het optreden zijn schouder uit de kom, maar dit weerhield hem niet om vandaag op het podium te staan en basgitaar te kunnen spelen. Septicflesh speelde een uitstekende selectie aan songs van hun laatste vier albums die zij sinds hun reünie in 2007 uitbrachten, met als absolute hoogtepunten van het optreden ‘Anubis’ en ‘Dark Art’.(DH)



Zo langzaam aan is de vertraging die in het begin van de dag in de Marquee op is gelopen een beetje bijgetrokken en wordt het nu weer tijd voor wat brutalere klanken. In de wel redelijk vaak optredende bezettingswisselingen bij het Poolse Vader is in de afgelopen jaren toch wel wat rust gekomen en staan vanavond naast band oprichter Peter de heren Spider, Reyesh en drummer Jesus…eh, James Steward op het podium. En het lijkt alsof ze sterker zijn dan ooit. De sound is ontzettend massief en strak, een waarlijke death metal tank die zo dodelijk en verpletterend is als terug in de jaren 90. Na 45 minuten verlaten de vier heren het podium en ons met een onwijs fijn gevoel in de buik. Vader stellen ons weer eens met een dik potje pools death metal tevreden! (EO)



Na Vader konden we nog een half uurtje Avenged Sevenfold meepikken (tijdens het wachten op Maiden), en alhoewel dit niet een band is waar ondergetekende normaalgesproken naar luistert moet gezegd worden dat de heren uit Huntington Beach, California een hele dikke show neerzette waarbij de festivalweide in Dessel behoorlijk uit zijn dak ging. Toen op een gegeven moment een fan in de pit knock-out ging en bleef staakte zanger M. Shadows direct het optreden om hulpverleners hun werk te kunnen laten doen. Na een time-out van ca 5 minuten kwam de band het podium weer op om het optreden vakkundig af te maken. (DH)



Watain speelde in de Marquee tent tegelijkertijd met Iron Maiden en aangezien wij Watain twee weken eerder al op Fortarock hadden gezien ging de keuze uit naar Iron Maiden vandaag. Ik denk dat één ieder die al eens van een optreden van Iron Maiden heeft mogen genieten bij het horen van het welbekende intro ‘Doctor, Doctor’ (UFO) een beetje kriebels in zijn buik voelt en in geconcentreerde, spannende afwachting naar het podium gaat loeren, want elke show van de Britten is niet alleen een avontuur voor het oor, maar ook voor het oog. Tijdens het luisteren van de beroemdste speech van Winston Churchill (We will never surrender!) word een replica van een Spitfire aan de steigers omhoog getrokken en plotseling schieten de zes mannen om zanger Bruce Dickinson met ‘Aces High’ het podium op. Onmiddellijk gaat het gehele publiek direct uit zijn dak en de energie die aan alle kanten heerst blijkt te pulseren. Dat een optreden op Graspop Metal Meeting een thuiswedstrijd is voor Iron Maiden is duidelijk, tellen ze na het huidige feestje maar liefst negen shows en ook al hebben ze deze keer geen nieuw album meegebracht, dit keer hebben ze wel een set vol klassiekers met geweldige podiumaankledingen meegenomen en songs zoals ‘The Clansman’ die voor de één of andere verrassingen zorgen. Twee uur gebalde power en een Bruce Dickinson die zich weer lekker in de apenkooi die ze van het podium gemaakt hadden kon uitleven. Sprong hij tijdens ‘Aces High’ nog als vliegtuigpiloot over het podium, had hij op het volgende moment een alpenmuts op voor ‘Where Eagles Dare’ en aansluitend staat hij tijdens ‘The Clansman’ met een zwaard te zwaaien om later tijdens ‘The Trooper’ een degengevecht met Maiden maskot ‘Eddie’ te houden.

Opvallend was dat Dickinson, die normaal gesproken nog wel van toespraken houdt, het vandaag redelijk kort hield. Maar daar zit uiteraard een reden achter, want hij wil de weinige tijd die er is niet verspillen en de muziek zal het verhaal zelf vertellen. Een korte uitleg over de replica van de Spitfire kregen we dan toch wel en hiermee kon hij uiteraard bij de Belgen scoren: “Het betreft een replica van een echte Spitfire uit 1943. De piloot had zich vrijwillig gemeld in de strijd tegen de nazi’s en hij was Belg. Wij vereren hem nog steeds!”. Dat ook een superband zoals Iron Maiden niet van technische problemen verschoont blijft en wij het hier ook maar met mensen te maken hebben werd ons opeens ook weer bewust toen kort voor het einde van het set de gitaren wegvielen. Maar wie was Bruce Dickinson als hij hier niet ook het juiste antwoord op paraat had: “Wij moeten even de parkeermeter opwaarderen, we zijn zo terug!” Veel te snel zijn de twee uren voorbij, maar het was weer een genoegen! Een killer set dat jong en oud tevreden zal stellen. Wat gaan wij toch doen als er ooit de dag komt dat Maiden er niet meer zal zijn? Vandaag hebben ze namelijk weer bewezen, dat ook al zijn ze allemaal rond de 60 jaar oud, ze zo moeiteloos al die jongere bands met hun energie en passie in de schaduw weten te stellen. (EO)

Na Maiden speelden Parkway Drive nog op de Main Stage 2 en Ayreon in de Marquee maar voor ons was het na Maiden mooi geweest. Op naar dag 3 van Graspop waar onder anderen Megadeth, Kreator, Arch Enemy en Volbeat hun opwachting maakten. (DH)

<< vorige volgende >>