Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Graspop Metal Meeting 2018 - Dag 1

Dessel (België) 21 juni 2018

De drieëntwintigste editie van Graspop Metal Meeting was er één van superlatieven. Allereerst werd het festival met de toevoeging van Guns ’N Roses op de donderdag uitgebreid van drie naar vier festivaldagen en wist het festival met zijn drie verdere headliners Iron Maiden, Ozzy Osbourne en Volbeat zonder blikken of blozen uit te verkopen. Voor Graspop Metal Meeting uniek, want het was voor het eerst in de geschiedenis van Graspop dat alle dagen uitverkocht raakten, waarmee het festival elke dag 50.000 bezoekers uit 91 verschillende landen mocht verwelkomen. Verspreid over vijf podia speelden in het weekend van 21 tot en met 24 juni meer dan 100 verschillende bands op Festivalpark de Stenehei in Dessel. Voor Lords of Metal deden Elisabeth en Dennis verslag van het grootste metalfeest van de Benelux.

Door: Dennis

De donderdag stond natuurlijk in het teken van het optreden van Guns N’ Roses, die de avond met een drie en half uur durende set tot diep in de nacht zou gaan afsluiten. De festivalweide zag dan ook zwart van fans met Guns N’ Roses shirtjes. Maar voordat het zover was kregen we nog een gevarieerd programma aangeboden.

Aan The Pink Slips, aangevoerd door Grace McKagan – oudste dochter van Guns N’ Roses bassist Duff McKagan – de eer om Graspop Metal Meeting op de Main Stage te mogen openen. Helaas is het talent van vaderlief niet bepaald overgenomen en staat madam als een krolse kat op het podium te kronkelen en te janken. De synth-pop / punk van de vier heren en dame uit Los Angeles is sowieso al een beetje een vreemde eend in de bijt, maar de energieke performance van bassist Charlie Anastasis met zijn mooie kniekousen en korte broek geven het optreden toch nog enige flair. (DH)



Of je houdt van haar of je kan er helemaal niks mee, maar na het toch minder overtuigende optreden van McKagan`s spruit zal zelfs de Graspop bezoeker die haar normaalgesproken eerder kritisch tegenover staat, van het optreden van de Duitse metalqueen Doro genoten hebben. Soeverein als altijd en in elk moment met een glimlachje op de lippen worden wij met de gehele setlist van Warlock’s superplaat 'Triumph And Agony' verwend en laat Doro hier duidelijk zien wie heir de enig echte metalqueen is. Een heerlijk optreden zo op de eerste dag van de kleine, maar toch zo grote dame en haar band. (EO)



Na de old school heavy metal show van Doro is het de beurt aan Black Stone Cherry om met hun snoeiharde Amerikaanse bluesgeladen hardrock het publiek op te zwepen. En na drie eerdere optredens op Graspop zijn de Amerikanen duidelijk geen onbekenden meer voor het publiek, die vooral vooraan bij het podium helemaal op gaan in de muziek. Zanger Chris Robertson ziet er met zijn hoedje en donkere zonnebril uit als een Blues Brother en tussen al het rocken door vind de band ook een moment om onvervalste reggae naar Graspop te brengen middels de cover song 'Stir It Up' van de The Wailers. (DH)



Jon Schaffer en zijn band Iced Earth staat ook altijd garant voor een potje stevige traditionele heavy metal en ook vandaag op de rechter Main Stage 2 weet de band van begin tot einde te boeien. Muzikaal staat Iced Earth als een huis en met voormalig Into Eternity zanger Stu Block heeft de band al enkele jaren de perfecte opvolger voor originele zanger Matt Barlow in huis. Block heeft de juiste stem en charisma om Iced Earth te fronten. Vanavond bestaat de setlist voor het grootste deel uit materiaal van het actuele album 'Incorruptible' gebracht, maar ook klassiekers als 'Burning Times', 'The Hunter' en 'Watching Over Me' worden niet vergeten. Sterk optreden van de band uit Tampa Florida, die best nog wel een half uurtje langer hadden mogen spelen. (DH)



Onlangs bracht Korn zanger Jonathan Davis zijn eerste solo album 'Black Labyrinth' uit waar hij de afgelopen tien jaar aan heeft gewerkt en nu volgt een rondje festivals om het album te promoten. Wie gehoopt had op een aantal Korn deuntjes komt bedrogen uit, want die speelt Davis vanavond niet. Wel heeft hij Korn drummer Ray Luzier meegenomen en die op zijn beurt weer ritmisch wordt ondersteund door een contrabassist. Samen met de keyboards en vioolpartijen klinkt het geheel erg atmosferisch en is het lekker voortkabbelen in het warme zonnetje.(DH)



In de tussentijd heb ik mijn weg gebaand naar de Metal Dome, waar vanavond de Nederlandse band en uitblinker van het jaar 2017 Dool met hun zangeres 'Ryanne van de Televisie' hun talent onder bewijs mogen stellen. Opmerkelijk blijft bij deze band dat ze op werkelijk elk festival welkom zijn en niet de minste podiums en timeslots bespelen, ook al hebben ze maar één compleet album op hun repertoire. En direct na de eerste tonen weet je dan ook waaraan dit ligt, want Dool neemt het publiek met hun sound, die erg aan de occulte kant ligt, en songs die zo toegankelijk en aanstekelijk zijn, mee in een heel andere sfeer. Je verliest elk gevoel voor ruimte en tijd en hun optreden vliegt hierdoor helaas ook veel te snel aan je voorbij. (EO)



Nadat Papa Emeritus I in oktober 2017 tijdens een optreden van de band Ghost hardhandig door twee mannen van het podium gehaald werd, bereikte ons in april 2018 het nieuws dat de bloedlijn onderbroken zal worden en werd bekend gemaakt dat de scepter voor het eerst niet door een paus overgenomen zou gaan worden, maar door 'Cardinal Copia'. Na de release van de vijfde langspeler 'Prequelle' gaat men snel weer op tour en wordt ook Graspop Metal Meeting met een bezoek vereerd. Jammer dat wij Ghost te zien kregen terwijl de zon nog zo druk bezig was en het optreden op één van de hoofdpodia plaats vond. Ergens is dit dan toch één van die bands die heel erg van hun theatrale uitstraling leeft en van donkerheid om zich heen profiteert. Jammer genoeg had de sound dan ook nog met de wind te vechten en was deze hier en daar wat dunnetjes. Door deze omstandigheden komen ze op deze vroege avond helaas niet helemaal op hun recht. Met 'Ashes' ,'Rats', 'Faith' en 'Dance Macabre' werden wij echter al met vier nieuwe songs van het nieuwe album verblijd en dat is natuurlijk ook al fijn. (EO)



En dan het hoofdprogramma van de avond waar iedereen vol verwachting op zit te wachten. Net na tienen begint Guns N’ Roses aan hun drieënhalf uur durende set vol klassiekers. Sinds de hereniging met originele bandleden gitarist Slash en bassist Duff McKagan in april 2016 is de band bezig met een megawereldtour, die qua inkomsten tot de meest succesvolste wereldtournees aller tijden mag gelden. Na een korte animatie intro via de videoschermen zetten de heren uit Los Angeles 'It’s So Easy' in en knalt het eerste vuurwerk meteen al de lucht in. Opvallend is hoe Slash met zijn hoge zwarte hoed en zijn lange zwarte manen voor zijn gezicht qua uiterlijk bijna niet veranderd is en zanger en 'enfant terrible' Axl Rose uiterlijk bijna niet meer te herkennen is door zijn mislukte plastische chirurgie en zijn veranderde lichaamsbouw. Aan zijn typische posen en heupwiegen ziet men nog dat hij het werkelijk is, maar ook zijn stem is niet meer wat het geweest is. Maar toch, wie had dat gedacht dat Guns N’ Roses ooit nog bij elkaar zouden komen in de bijna originele bezetting en zo lang zouden gaan touren en dan ook nog eens elke avond zo lang zouden spelen?

Axl, Slash, Duff en co nemen in ieder geval de tijd om het publiek te trakteren op een show vol Guns N’ Roses geschiedenis aangevuld met behoorlijk wat covers, waarvan de meeste coversongs ook al in de negentiger jaren door de band werden gespeeld. In de eerst helft van de set krijgen we vooral nummers van de succesalbums 'Appetite For Destruction' en de beide 'Use Your Illusion' albums voorgespeeld en de tweede helft van de set heeft duidelijk meer covers te bieden. Slash communiceert met het publiek op weet ik hoeveel verschillende gitaren en haalt bij 'Civil War' en 'Knockin’ On Heaven’s Door' zelfs zijn doubleneck gitaren tevoorschijn, altijd een cool gezicht. 'Mr Brownstone', 'Welcome To The Jungle' en 'You Could Be Mine' komen vanzelfsprekend aan bod, maar ook de nummers 'Better' en de eerder slaapverwekkende ballad 'This I Love' van 'Chinese Democracy', het album waar Slash en Duff niet op gespeeld hebben, zijn in de setlist opgenomen. Daar staat dan wel weer tegenover dat Axl 'Slither' van Velvet Revolver, de after-GNR-band van Slash en Duff, mag zingen en Duff bij de Misfits cover 'Attitude' achter de microfoon kruipt, en net als vroeger een heerlijk punk nummer mag zingen. Na een hele lange solo van Slash wordt de hitsong 'Sweet Child O’Mine' door het publiek enthousiast onthaald en luidkeels meegezongen. Met de prachtige ballad 'Don’t Cry' kakt het optreden bijna in op dit late tijdstip, waarna de heren nog meer gas terug nemen middels de Pink Floyd cover 'Wish You Were Here' die door het bluesy samenspel van de gitaristen Richard Forbus en Slash een interessante uitvoering van het nummer was. Tijdens 'November Rain' neemt Axl plaats achter zijn imposante piano met motor-stoel om het nummer naar zijn climax te spelen waarop Slash zijn heerlijke soleerwerk kon tentoonstellen onder het genot van sprankelend vuurwerk. Dat Axl daarbij niet zo heel zuiver zingt, klinkt of schreeuwt daar kan ik nog wel mee leven. Maar bij de daaropvolgende Soundgarden cover 'Black Hole Sun' kan hij beter maar niet meer zingen want dat klonk helemaal nergens naar. De reguliere set werd afgesloten met 'Nightrain' dat gelukkig een heel stuk beter klonk. Gelukkig was de band op dit late tijdstip van 1 uur ‘s nachts nog niet uitgespeeld en kwamen de heren nog terug voor vier toegiften, waaronder de hitsingles 'Patience' en 'Paradise City' als afsluiter, waarbij er nóg véél meer vuurwerk de lucht in ging. Na drie en half uur is de koek dan eindelijk op, maar kunnen de Graspop bezoekers denk ik met een tevreden gevoel naar huis gaan. Guns N’ Roses met Axl, Slash en Duff hebben daar in ieder geval goed hun best voor gedaan en zo kunnen we terugkijken om een zeer geslaagde dag 1 van Graspop Metal Meeting.

<< vorige volgende >>