Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Iron Maiden & Killswitch Engage

Arnhem Gelredome 7 januari 2018

Veel bands ontwikkelen in de loop der jaren schijnbaar zo hun voorkeur qua venues per land en daarom mocht Gelredome wederom de heavy metal gigant Iron Maiden verwelkomen op zondag 1 juli 2018. En de dag deed zijn naam eer aan, met een graad of 27 buiten en het dak dicht duurde het even voor de airco de juiste draai gevonden had toen de horde mensen binnen begon te komen. En Iron Maiden, die stelde wederom niet teleur, dit keer met een setlist die het spel ‘Legacy Of The Beast’ op de kaart mag gaan zetten. Een spel dat ik overigens niet aan kan bevelen.

Door: Ramon

De opener van de avond doet er voor de fans eigenlijk niet zo toe. Megadeth, My Dying Bride, Raven Age, ze hebben het allemaal geprobeerd, maar kregen slechts een handjevol feestende fans aan hun zijde. Ook Killswitch Engage, een beetje een merkwaardige keuze bij een band als deze, nam de moedige, maar ondankbare taak op zich. Objectief gezien moet ik constateren dat hun klagerige metalcore prima door kwam. Ze openden op een sterk niveau en hielden dat niveau eigenlijk het hele optreden goed vast. Ik kan niet anders zeggen. Tegelijk moet ik ook zeggen dat je toch al met je gedachten een optreden verder bent, maar daar kunnen zij niets aan doen. Wat ook opvalt is dat zanger Jesse het metalpubliek aanspreekt alsof hij er zelf helemaal geen onderdeel van is. Dat mag, maar komt wel raar over. Dit is overigens één van de eerste keren dat ik geen woordgrap op “Engage” maak. Het enige dat ik er nog over kan zeggen was dat het misschien tactischer was om in een eerder stadium de zucht van herkenning, de Dio cover ‘Holy Diver’, op het publiek los te laten. Tegelijkertijd is het ook zo dat met name de tribunes alles behalve vol zaten tijdens het optreden.



Het hoofdgerecht was er weer eentje met veel unieke smaken, waarbij toch wat ingrediënten gebruikt werden die normaal niet aan bod komen. En dat is best leuk, zo tijdens een tussendoor tour. Iron Maiden heeft als gezegd een spelletje uit, Legacy Of The Beast. En als je de legacy van de band eer aan wilt doen, moet je uit alle tijdvakken liedjes pakken. Het thema dat gekozen was, was aanvankelijk oorlog, en na de eerste drie nummer (‘Ace High’, ‘Where Eagles Dare’, altijd leuk voor GO Ahead supporters, en ‘2 Minutes To Midnight’) laat zanger Bruce Dickinson weten dat hij bekend is met Operation Market Garden, die destijds in Arnhem plaats heeft gevonden. Hij brengt een eerbetoon aan Willam Wallace ter introductie van ‘The Clansman’, wat gevolgd wordt door ‘The Trooper’, het moment waarop de grote Eddie pop het podium op komt lopen. Overigens ook het moment waarop gitarist Janick Gers denkt Bruce te intimideren op het podium, maar die reageert snel door hem te ontpluggen.



Na het blokje oorlog komt het blokje geloof. ‘Revelations’ had ik al een tijd niet live gehoord, ‘For The Greater Good Of God’ had ik zelfs nog nooit live gehoord en dat had van mij persoonlijk zo mogen blijven. Maar voor de afwisseling is het wel eens leuk, dat geef ik dan weer grif toe. Daarna volgen nog ‘The Wicker Man’, ‘The Sign Of The Cross’ uit het Bailey tijdperk en ‘Flight Of Icarus’. Elk nummer heeft zijn eigen backdrop en elk thema heeft zijn eigen decor. Echt waanzinnig om mee te krijgen. Na dit blok is het thema klassiekers aan de beurt, de nummers die ze echt nog maar zelden over zullen slaan. En daar zat ‘Wratchild’ dus niet bij. ‘Fear Of The Dark’, ‘The Number Of The Beast’ en ‘Iron Maiden’ maken de ronde compleet. En de encore, die bestond uit ‘The Evil That Man Do’, ‘Hallowed Be Thy Name’ en ‘Run To The Hills’. En it ain’t over until… Monty Python sings ‘Always Look On the Bright Side Of Life’.



Alles bij elkaar was het weer een waanzinnig goed optreden, waar slecht kleine dingen op aan te merken zijn. Het rennen, springen en poses aannemen is allemaal wat minder geworden dan grofweg tien jaar geleden. De leeftijd gaat tellen, maar dat is verder niet te merken. De band levert altijd. Daarbij, de gitaristen Dave Murray en Adrian Smith waren al nooit zo uitbundig. Alleen Janick Gers wel en die lijkt eerlijk gezegd een beetje buiten de groep te liggen, aangezien ze amper contact met elkaar zoeken, wat de rest van de band wel regelmatig doet. Verder valt het op dat Dickinson toch echt wel heel vaak zijn onmacht probeert te maskeren door in de hele hoge regionen te gaan zitten, waar hij niet op zijn prettigst klinkt. Als hij de rust in zijn stem bewaart klinkt hij vele malen beter. Maar het is een ras entertainer en hij levert gewoon een ontzettend sterk optreden af. Misschien wel het beste van de afgelopen tien jaar.

De organisatie staat als een huis en de professionaliteit imponeert keer op keer. De poppen, de props, het vuurwerk, de decors, het spel, alles klopt. Dus als je nog wilt klagen dat ze exact dezelfde set speelden als op bijvoorbeeld Graspop de week ervoor, de hele lichtshow en de decorombouw vergen organisatie en planning, dan kun je niet spontaan wat gaan veranderen. En tuurlijk, dat theatrale is wat over the top, maar als je het doet moet je het goed doen. Laat dat maar aan Iron Maiden over. Maak maar weer snel een nieuwe plaat, en kom snel terug om het te promoten heren.

<< vorige volgende >>