Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Neal Morse

Utrecht TivoliVredenburg 13 juni 2018

Ooit was hij de frontman van de Amerikaanse progressieve rock band Spock’s Beard maar na de opnames van het album ‘Snow’ in 2002 stapte hij uit de band. De reden? Zijn bekering tot het Christendom. Velen dachten dat de man zou stoppen met muziek maar wat daarop volgde was een stortvloed aan solo albums en projecten met progressieve rock en metal grootheden, zo doet Mike Portnoy (Ex-Dream Theater) vaak mee op de drums en speelt hij ook samen met hem in super band Transatlantic. Muzikaal is de muziek nog vaak vergelijkbaar met wat Spock’s Beard uitbrengt, het grootste verschil is echter dat Morse, voornamelijk met zijn solowerk, veel meer is gaan zingen over Christelijke onderwerpen. Waar hij de afgelopen jaren veelal complexe progressieve rock maakte werd er recent echter beslist om een keer wat anders te doen, tijdens de tours in de afgelopen jaren had Morse veel simpele liedjes geschreven die het best vertolkt worden op akoestische gitaar of piano. Het resulteerde in een solo album die zo op de radio gedraaid zou kunnen worden, genaamd ‘Life & Times’. Er werd een tour georganiseerd waarin de man compleet in z’n eentje op het podium staat en op dertien juni was er een optreden in Tivoli Vredenburg te Utrecht georganiseerd, gezien de staat van dienst van de multi-instrumentalist vond ik het reden genoeg om een bezoek te brengen aan dit concert.

Door: Leon

Fotograaf: Leon

Ik kom redelijk vaak in Tivoli Vredenburg, het is een locatie met een aantal fijne zalen en er is een heel divers aanbod van artiesten (van klassiek tot Jazz tot Metal), toch ben ik nog nooit in de ‘Hertz’ zaal geweest. Een half uur voor het optreden ben ik op locatie en vallen mij twee dingen op, er is géén voorprogramma en er worden DVD opnames gemaakt, niet te zuinig ook want ik tel snel twintig camera’s! De zaal is nog redelijk leeg en heb ik even tijd om de zaal te bewonderen, de theater achtige zaal is niet zo heel diep dus zelfs als je achteraan zit kan je alles nog goed zien, tenzij je helemaal bovenin zit want er zijn balkons aanwezig die zo’n 7 meter hoog zijn. Maar op zich wel een mooie zaal, hopelijk is het geluid ook goed. De zaal begint richting de aanvang langzamerhand wat voller te lopen maar echt druk is het zeker niet geweest, slechts de eerste vijftien rijen zitten goed vol. Tien minuten later dan gepland komt de man zelf dan eindelijke het podium op, onder luidt applaus van het publiek, wat volgt is een hele intieme avond waarin Morse veel verhaaltjes vertelt en grapjes maakt tussen de nummers door.

band image


De avond begint met Morse die vertelt dat hij niet wist welke liedjes hij wilde spelen tijdens zijn tournee, dus heeft hij maar een nieuw nummer geschreven ‘omdat hij nog niet genoeg songs in zijn repertoire heeft zitten’. Het liedje, waarvan ik de naam niet weet, is een erg leuk klinkend, en vooral simpel, deuntje. Een goede start van de avond! Vervolgens speelt de man een aantal tracks van zijn laatste album ‘Life & Times’, waaronder het relaxte ‘Livin’ Lightly’. Opvallend detail is dat Morse gebruik maakt van een loop-station om daarmee de ontbreken drums en ondersteunende instrumenten op te vullen, een erg succesvolle aanvulling op de muziek! Indrukwekkend wordt dit zodra hij een stukje progressieve rock gaat nabootsen waarin hij laag op laag iets toevoegt aan de muziek, volgens mij was het ‘Temple Of The Living God’ maar zeker weten doe ik het niet. Ook indrukwekkend is zijn nabootsing van de intro’s van ‘Thoughts’ en ‘Thoughts Pt. 2’ van Spock’s Beard, met zijn loopstation zing hij even in een minuut tijd alle verschillende zanglijnen die, in steeds groter wordende harmonie, over de speakers klinken. De zangers onder ons zullen wel begrijpen hoe lastig dit is.

band image


Verder speelt Morse veel rustigere akoestische liedjes, en de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik ze niet allemaal ken, wel herken ik het liedje ‘Shine’ van Transatlantic en het emotionele ‘He Died At Home’ wat gaat over veteranen die, na slechte ondersteuning van de overheid, thuis zelfmoord plegen omdat zij de trauma’s niet kunnen verwerken, zo gebeurde het ook bij een bekende van Morse. Tijdens dit nummer is de emotie tastbaar en moet Morse op het einde ook even een traantje wegpinken. Gelukkig speelde de man ook wel wat vrolijkere nummers, zoals ‘Manchester’, waarin hij onfortuinlijk de tekst ‘Manchester by the sea’ had geschreven, om er later pas achter komen dat Manchester helemaal niet aan de zee ligt. Dat was wel een probleem omdat zijn hele liedje daarop was gebaseerd. Toen hij een Britse vriend had gevraagd om te kijken naar de tekst, om er mogelijk iets beters van te maken (“I know, it doesn’t make any sense”), kreeg hij de volgende tekst terug: ‘Manchester’s got no sea, that’s just some bad geogrophy. Manchester’s got no bay, that’s the one in the USA’. Een erg grappig moment waar het hele publiek ruimschoots om moet lachen.

band image


Vanavond hebben we ook nog het genoegen om drummer Collin Leijenaar te zien optreden als gast, ditmaal niet met een gigantisch drumstel maar op een kleine Cajon (percussie). Samen spelen ze een nummer of drie en verlaten daarna het podium met wat buigingen, uiteraard komen beiden weer terug voor een toegift. ‘Sing It High’ wordt gespeeld met veel bijval van het publiek. Hierna komt Morse zelfs nog een keer terug voor een tweede toegift maar daarna is het dan echt afgelopen. Het publiek beloont Morse met een héél groot applaus (zeker voor de hoeveelheid mensen die aanwezig waren), maar dat is absoluut verdient want wat heeft Neal goed gespeeld en gezongen. Wat een talent heeft deze man toch, want hij speelt goed gitaar en piano, zingt er ook nog eens heel erg aardig bij, en kan ook nog eens fantastisch componeren. Hoewel ik waarschijnlijk een optreden met voltallig band iets leuker had gevonden was ik desalniettemin onder de indruk van het optreden, de zaal, en het geluid. Een geslaagde avond voor de Neal Morse fans, maar ook van diegene die gewoon van leuke progressieve rock muziek houden.

<< vorige volgende >>