Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Fortarock 2018

Goffertpark Nijmegen 6 januari 2018 tot 6 februari 2018

Na een jaartje afwezigheid is het Fortarock festival weer terug van weggeweest en wat mij betreft sterker dan ooit. De prima locatie, het beter opgezette festival-terrein en de zeer afwisselende programmering zorgde er voor dat er voor het overgrote deel alleen maar positieve reacties te bespeuren waren. Natuurlijk zijn er altijd de nodige azijnpissers die overal wat op aan te merken hebben, maar voor mij persoonlijk was Fortarock 2018 wederom een waar feestje waar je onder het genot van een hapje en een drankje naar (veelal) prima muziek kon luisteren in een zeer gemoedelijke sfeer en daar draait het toch allemaal om, nietwaar? Hopelijk zet men dit positieve gevoel door naar de editie van volgende jaar, want dan ben ik zeker weer van de partij.

Door: Sjak

Fotograaf: Hans Lievaart

Daar ondergetekende als enige verslaggever van Lords Of Metal aanwezig was (nou ja, onze hoofdredacteur was er natuurlijk ook, maar die hield zich voornamelijk bezig met euh…netwerken…en veel bier hijsen dus!), was het onmogelijk om verslag te doen van alle op het festival spelende bands, daar er met name op de zaterdag een aantal optredens gelijktijdig in de Tent Stage en in de Theater Stage plaats vonden.

Omdat op de vrijdag het Theater Stage niet geopend was, hadden we daar op die dag geen last van en nadat de poorten van het festival terrein zich omstreeks half drie geopend hadden, zouden er zo’n vijf- tot zesduizend metalfans zich te goed gaan doen aan het vrijdag-programma. Traditiegetrouw was het op de eerste dag een stuk rustiger dan op de tweede dag (waar zo’n twaalfduizend bezoekers zich gewaagd hadden aan de reis richting Nijmegen), maar dan kon onmogelijk aan de geprogrammeerde bands gelegen hebben, want met Kreator, Arch Enemy en afsluiter Parkway Drive had men toch wel de nodige klasse-acts in huis gehaald.

De Franse band Betraying The Martyrs heeft de eer om het festival te openen in de Tent Stage en de heren maken een zeer gemotiveerde indruk, ondanks het feit dat door het vroege aanvangstijdstip nog niet al te veel mensen aanwezig waren. De metalcore die deze Parijzenaars op de vroege bezoekers loslieten viel mijns inziens echter in de categorie veel geschreeuw en weinig wol, want de groovy riffs en agressieve vocalen kwamen nogal rommelig en chaotisch over, maar wist toch de nodige mensen in beweging te zetten en een heuse (kleine) moshpit te bewerkstelligen. Mij persoonlijk kon een en ander echter onvoldoende bekoren en na een drietal nummers besloot ik het maar voor gezien te houden en de wandeling richting hoofdpodium aan te vatten om een goed plaatsje te hebben voor het Death Angel optreden.

band image


Ik moet zeggen dat de show van Death Angel mij een stuk beter beviel en dat gold voor meerderen, aangezien het behoorlijk druk was bij onze Amerikaanse vrienden. Het is ronduit bewonderingswaardig hoe zo’n ervaren band nederig blijft en zich continue focust om het neerzetten van een prima optreden. Men speelde een mix van stokoud materiaal en nummers van de laatste studio-plaat ‘The Evil Divide’ en die variatie beviel me prima. Zanger Mark Osegueda was prima bij humeur en stem en zocht continue de interactie met het zeer belangstellende publiek. Daarnaast speelden beide gitaristen Ted Aguilar en Rob Cavestany ontzettend strak en dat resulteerde in heerlijke uitvoeringen van ‘The Dream Calls For Blood’, ‘Thrown To The Wolves’ en mijn persoonlijke favoriet ‘Voracious Souls’. Death Angel wist zeker te overtuigen en was voor mij het eerste hoogtepunt van Fortarock 2018.

band image


De technische en brute death metal waarop Suffocation ons daarna in de tent trakteerde, vergde in eerste instantie wat gewenning, maar al snel bleek dat hun op Cannibal Corpse en Morbid Angel gestoelde muziek prima tot zijn recht kwam in deze wat intiemere setting. Frontman Frank Mullen was er helaas niet bij, maar hij werd zeer adequaat vervangen door Ricky Myers, terwijl ook de instrumentalisten zich van hun beste kant lieten zien. Dat resulteerde in een grote schare erg actieve headbangers en een behoorlijke moshpit, dit tot grote tevredenheid van de band. Nummers als ‘Catatonia’, ‘Infecting The Crypts’ en ‘Pierced From Within’ lieten overduidelijk horen dat goede old school death metal nog altijd op een grote aanhang kan rekenen en dat Suffocation nog steeds tot de betere bands binnen het genre behoort.

band image


Na Suffocation mocht Ice-T met zijn band Body Count het hoofdpodium onveilig maken, maar een erg rommelige cover van ‘Raining Blood/Postmortem’ was wat mij betreft nu niet echt de juiste manier op hun show te openen. Gezien het feit dat dit nummer ondanks het nog wat krakkemikkerige geluid wel vanaf het eerste moment een grote pit in beweging zetten, moest ik wellicht mijn ongelijk in deze meteen maar nemen. De rest van de set draaide natuurlijk vooral om de charismatische en soms enigszins arrogante frontman Ice-T, die de nummers heel vermakelijk aan elkaar praatte. Ook vocaal was hij zeker in goeden doen en met name ‘There Goes The Neighbourhood’, ‘Talk Shit, Get Shot’ en afsluiter ‘Cop Killer’ wisten toch wel te overtuigen. Echt onder de indruk van het gebodene was ik niet, maar de show bevatte wel een hoop verzaak, wat op behoorlijk wat bijval van de aanwezigen mocht rekenen.

band image


Na Body Count was het de beurt aan Watain in de Tent Stage en dit was mijn eerste kennismaking met deze band in een live setting. De strakke performance die men op plaat etaleerde, werd moeiteloos geëvenaard op het podium en daardoor klonken nummers als ‘Devil’s Blood’ en ‘Towards The Sanctuary’ er sterk, maar eigenlijk gold dat voor het gehele optreden. Met name de sterke performance van drummer Emil Svensson viel in positieve zin om en Watain wist dan ook zeker de nodige nieuwe zieltjes te winnen op dit festival. In een kleinere club zal de band ongetwijfeld nog beter tot zijn recht komen, maar ik moet zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk was van de intense set van Watain.

band image


Het optreden van Arch Enenmy, waar ik het meest naar uitgekeken had, werd geteisterd door de meeste pech. Daar waar tot dan toe de regengoden zich nog behoorlijk rustig hadden gehouden viel het vanaf openingsnummer ‘The World Is Yours’ al met bakken uit de hemel en dat zou gedurende het uur speeltijd dat deze internationale death metal machine toebedeeld had gekregen nauwelijks minder worden. Tijdens het machtige ‘The Race’ viel de PA dan ook tot tweemaal toe uit, al had de band dat in eerste instantie niet echt door, want men bleef vrolijk doorspelen. Er werd na de eerste uitval nog een poging gedaan om dit fantastische nummer opnieuw ten gehore te brengen, maar toen de PA het tijdens die tweede poging het nogmaals begaf, hield men dit nummer helaas voor gezien. Met ‘War Eternal’, ‘Bloodstained Cross’, ‘The Eagle Flies Alone’ en ‘Nemesis’ hadden we toch al de nodige kraker in de setlist en dus was het de band vergeven dat men ‘The Race’ na twee pogingen links liet liggen. Zangeres Alissa White-Gluz is natuurlijk het absolute middelpunt van de band en zij zocht en vond continue het contact met het enthousiaste publiek, hoewel wel gezegd dient te worden dat ik haar vocaal wel eens beter heb gehoord. De band leverde echter wederom een prima optreden af en is door het erg drukke toerschema een (h)echte machine geworden, die zeer professioneel zijn ding deed. Dat wordt door sommigen wel eens aangeduid als gebrek aan spontaniteit, maar in mijn beleving was dat op deze vrijdagavond zeker niet het geval. Ondanks de pech die de band ondervond, was Arch Enemy voor mij zeker één van de betere bands van het festival.

band image


Absoluut hoogtepunt van de vrijdag was echter de show van de Duitse oudgedienden van Kreator, waarbij de tent echt afgeladen vol is (en terecht!). Daar waar ze in hun beginjaren nogal rommelig overkwamen in hun live-shows, is men anno 2018 een superstrakke thrash-machine geworden met fantastisch materiaal, dat ook live moeiteloos overeind blijft. Wat mij betreft had Kreator wel de headliner van de vrijdag mogen zijn, want na dit spetterende optreden was Parkway Drive toch wel een beetje een anti-climax voor mij. Mille Petrozza klonk weer erg kwaad en boosaardig en nummers zoals ‘Phobia’, ‘Enemy Of God’ en ‘Flag Of Hate’ zorgden voor veel beweging en waardering vanuit het publiek. Heel verstandig had men het beste voor het laatste bewaard, want men schitterend uitvoering van ‘Violent Revolution’ en het razendsnelle ‘Pleasure To Kill’ werd er op een gepaste wijze afscheid genomen van de vele aanwezigen. Dit was de beste performance van Fortarock 2018, zonder twijfel!



Het Australische Parkway Drive had de twijfelachtige eer om na de geweldige show van Kreator de eerste dag van Fortarock af te sluiten en het was nagenoeg onmogelijk om de performance van onze Duitse thrashers te overtreffen. Dat gebeurde dan ook zeker niet, maar het dient wel te worden gezegd dat Parkway Drive een erg gedreven optreden neerzette. Frontman Winston McCall was erg actief en kreeg een behoorlijk groot deel van het publiek mee in zijn enthousiasme, waardoor er een prima sfeer ontstond tijdens dit afsluitende optreden. Zelf ben ik niet zo’n fan van Parkway Drive, maar nummers zoals ‘Prey en ‘Vice Grip’ werden wel uitstekend neergezet. Ook de toegift ‘Crushed’ en ‘Bottom Feeder’ zorgden zowel letterlijk als figuurlijk voor veel vuurwerk en zorgden voor een erg mooi einde van de eerste dag.

band image


Na ’s avonds in het plaatselijke hotel nog een paar Brugse Zotjes geconsumeerd te hebben en ’s ochtends een goed ontbijt tot me genomen te hebben, waren de batterijen weer helemaal opgeladen om met goede moed aan dag twee van Fortarock te beginnen. Traditiegetrouw was een het stuk drukker en ook de weersverwachting zag er erg positief uit, dus niets zou een heerlijke festivaldag in de weg staan.

De lange dag werd geopend in de Tent Stage door het Duitse tweetal Mantar, die ondanks het vroege tijdstip al een behoorlijk aantal mensen naar hun show hadden gelokt. Het was natuurlijk wel een beetje raar om een band te zien die slechts uit twee personen bestaat, maar de muur van geluid was er zeker niet minder om. De groovy, maar uiterst heavy gitaarpartijen lagen op dit vroege tijdstip nog een beetje zwaar op de maag en ook de vocalen van gitarist Hanno waren behoorlijk extreem, maar toch wist de muziek van Mantar me op de een of ander manier wel te interesseren. Na verloop van tijd begon het enigszins eentonig te worden, maar ondanks dit kleine puntje van kritiek was Mantar een leuke opener van de dag.

band image


Vuur, de band rondom zangeres Anneke van Giersbergen, kon zich verheugen op een grote belangstelling van de aanwezigen en dat zorgde voor een erg tevreden blik op de gezichten van de bandleden. Zoals verwacht bestond de set uit nummers van het Vuur debuut-album en een aantal The Gentle Storm en The Gathering nummers. De Vuur-nummers waren vanwege hun lange, ietwat complexe karakter wat moeilijker te doorgronden als de nummers van Anneke’s vorige band, maar werden wel uiterst geïnspireerd en vakkundig gebracht. Als doorgewinterde frontvrouw was Anneke als geen ander in staat om op een uiterst sympathieke manier de connectie naar het publiek te maken en ook vocaal was ze in zeer goede doen. Dat leverde prima uitvoeringen op van ‘Days Go By – London’ en ‘The Storm’, maar eigenlijk was het gehele optreden van een prima kwaliteit. Afsluiter ‘Strange Machines’ blijft een kippenvel-nummer en leverde ook (terecht) de meeste respons van het enthousiaste publiek op.

band image


Folkmetal-band Tyr was het volgende gezelschap waar we een kijkje gingen nemen en hun overduidelijke plezier op het podium werd snel opgepikt door de feestganger in de tent. Zanger Heri Joensen liet horen dat zijn stem de grootste toegevoegde waarde is in de band, want ondanks leuke nummers zoals ‘Blood Of Heroes’ en ‘Shadows Of The Swastika’ bleek de traditionele, met folk invloeden doorspekte metal te weinig te bieden om echt op te vallen tussen de vele bands die zich in dit genre begeven. De performance was zeker in orde, maar niet echt memorabel.

band image


Dragonforce doet al sinds jaar en dag hetzelfde en ook vandaag week men niet af van het traditionele pad. Hun “over the top” metal met een erg belangrijke rol voor de vele, vaak snelle gitaarsolo’s van Herman Li en Sam Totman is dan ook slechts geschikt voor een beperkt publiek, maar toch bleken veel mensen de weg naar het hoofdpodium gevonden te hebben. De band had echter te kampen met een behoorlijk slecht geluid en met name Herman Li had veel technische problemen met zijn gitaar, waardoor het optreden niet echt spetterend uit de startblokken kwam. Zanger Marc Hudson bewees echter wel dat hij als vervanger van ZP Theart uit het juiste hout gesneden en zijn hoge vocalen waren behoorlijk indrukwekkend. Het publiek reageerde lekker enthousiast op het gebodene en ook ondergetekende kon zich wel vinden in hetgeen de band op het podium wist te brengen. Ik heb de band wel eens strakker en beter gezien, maar deze show op Fortarock was ook zeker wel de moeite van het bekijken waard.

band image


Na een kleine pauze om de inwendige mens te versterken en een klein stukje Igorrr meegepikt te hebben, werd de wandeling naar het hoofdpodium weer aangevangen alwaar het Zweedse circus-gezelschap Avatar op het programma stond. Ik ben zelf niet zo’n fan van bands waarbij het imago vaak belangrijker is dan de muziek en toen tijdens de opening nogal theatraal begonnen werd met het neerdalen van de troon van “koning” (en gitarist) Jonas Jarlsby, had ik het eigenlijk al weer een beetje gehad. Toen ook nog de clowneske zanger Johannas Eckerström zijn ding ging doen, had ik niet verwacht dat ik dit optreden zou gaan waarderen, maar toch wist hun “over the top” show me wel bij de strot te grijpen. Dat had alles te maken met de muzikale kwaliteit van het gebodene, want ondanks het hoge gimmick-karakter liet men wel horen hun zaakjes zowel instrumentaal als vocaal erg goed voor elkaar te hebben. Nummers als ‘Paint It Red’, ‘Smells Like A Freakshow’ en met name afsluiter ‘Hail The Apocalypse’ klonken erg overtuigend en hoewel ik dit zeker niet verwacht had, bleek Avatar tot de betere bands van de tweede dag te behoren.

band image


De enigszins alternatieve metal van Baroness heb ik eerlijk gezegd nooit zo kunnen waarderen, maar toch besloot ik om het optreden maar eens onbevooroordeeld op me af te laten komen. En het viel me eerlijk gezegd niet tegen wat de rondom zanger/gitarist John Baizley liet horen. De nummers waren soms melodieus, soms heavy en men wist altijd een bepaalde spanningsboog te creëren, die bij het overgrote deel van de aanwezigen zeker in de smaak viel. Onbekend maakt dan echter toch onbemind, want ondanks het feit dat er sterk gemusiceerd werd begon na verloop van tijd bij mij de verveling enigszins toe te slaat en besloot ik maar een paar extra halve liters naar binnen te gaan werken om me voor te bereiden om het volgende optreden van de Schotse piraten van Alestorm.

band image


Ik moet toegeven dat ik erg onder de indruk ben van de fanatieke aanhang van Alestorm, want muzikaal stelt het natuurlijk geen ene reet voor. Ook op deze tweede Fortarock dag waren de gemakkelijke meezingbare refreinen en weinig spectaculaire instrumentale passages aan de orde van de dag en toch ging het publiek massaal uit zijn dak. “Ben ik nu zo slim of zijn jullie nu zo dom?” zou Louis van Gaal zich op zo’n moment laten ontvallen, maar het valt gewoonweg niet te ontkennen dat er een (groot) publiek is voor dit soort muzikale ongein. Toch besloot ik om het gehele optreden af te luisteren en te kijken (een milde vorm van masochisme is mij zeker niet vreemd!) om het ultieme hoogtepunt van de uit de kluiten gewassen crowd-surfende badeend niet te hoeven missen. Voor velen was Alestorm waarschijnlijk het hoogtepunt van het festival, maar ik houd er toch een enigszins andere mening op na om het maar eens voorzichtig uit te drukken. Maar alle respect dat je met dit soort hoempapa metal zo’n groot publiek weet aan te spreken!

band image


De black metal van Satyricon is nu ook niet iets waar ik erg warm voor loop, maar hun optreden bleek (gelukkig) toch een stuk beter te zijn dan de hilarische show van onze Schotse vrienden. De nummers van Satyricon hebben in ieder geval de nodige structuur en muzikale uitdaging, hoewel het dient te worden gezegd dat het wel een behoorlijk tijdje duurde alvorens de in de tent aanwezige mensen dit begonnen te waarderen. De vonk zou nooit echt helemaal overslaan op het publiek en ondanks het bij vlagen erg sterke materiaal en de vele positieve reacties achteraf bleef het een beetje een matte bedoening bij Satyr en zijn mannen.

band image


Hoe geniaal de muziek van de Zweedse formatie Opeth op plaat ook is, een festival-optreden op klaarlichte dag bleek nu niet echt de meest ideale setting te zijn voor deze band. De bandleden waren zoals altijd erg statisch en ondanks het feit dat zanger/gitarist Mikael Akerfeldt een briljant muzikant is, bleek hij als frontman toch behoorlijk te kort te schieten. Muzikaal was alles dik in orde, maar het optreden was verre van indrukwekkend wat mij betreft want tijdens een live-optreden moet er ook visueel wat interessant te zien zijn en daar schortte het behoorlijk aan bij Opeth. Nummers als ‘The Drapery Falls’ en Sorceress’ zijn erg sterk, maar een en ander was veel te statisch om echt tot de verbeelding te spreken. De verstokte Opeth fans spraken van de beste show van Fortarock, maar dat zou mijns inziens te veel eer zijn voor een band die muzikaal wist te overtuigen, maar verder erg saai was om naar te kijken.

band image


Nee, dan liever de landgenoten van Meshuggah! Die lieten in een volgestroomde tent even zien hoe het dan wel moest, want ondanks de complexiteit van hun materiaal speelden ze een superstrakke set die volgens velen (waaronder ondergetekende) behoorde tot de beste shows van deze Fortarock editie. De ene stamper na de andere werd ogenschijnlijk moeiteloos neergezet en dat kon op een erg positieve respons van het publiek rekenen. Gedurende het gehele optreden heb ik genoten van het superstrakke spel van deze band en hun ronduit geniale optreden. Meshuggah was zeker na de erg vlakke show van Opeth een ware verademing!

band image


Voor zangeres Floor Jansen was deze “homecoming” een erg drukke aangelegenheid, want niet alleen moest ze zich van haar beste kant laten zien tijden het afsluitende Nightwish optreden (wat ze ook met verve deed overigens!), maar eerder op de dag moest ze ook nog een opdraven voor de Buma Rocks! Export Award (zeer verdiend!), de Q&A-sessie in de Theater Stage en de druk bezochte signeersessie. Toch leidde dat drukke schema niet tot een uitgebluste Floor op het podium, integendeel! Ze was duidelijk van plan om het Nederlandse publiek te laten zien dat Nightwish één van de toonaangevende bands binnen het metal genre is en na anderhalf uur konden we niets anders dan concluderen dat ze in haar missie geslaagd was. Nightwish kwam, zag en overwon en ondersteund door een magistrale lichtshow werd de ene na de andere klassieker op het publiek afgevuurd. Die waren duidelijk onder de indruk van het prima song materiaal en de dito uitvoering hiervan en met name het lange ‘The Greatest Show On Earth’ klonk erg indrukwekkend. Floor bewees eens te meer een geweldige zangeres te zijn en ze heeft duidelijk haar plek gevonden in de band. Nightwish was dan ook de terechte afsluiter van deze editie van Fortarock!

band image


Deze 2018 editie van Fortarock zal dan ook de boeken in gaan als een erg geslaagd festival met een gemoedelijke sfeer en een uiterst gevarieerd programma, met voor ieder wat wils. Het was enigszins jammer dat het weer op de vrijdag nog niet echt mee wilde werken, maar de zaterdag was wat dat betreft perfect. Geluidstechnisch was er weinig te klagen en ondanks de drukte kon je bij de optredens altijd lekker dichtbij de acts komen en vielen de rijen bij de diverse horeca-gelegenheden erg mee. Het was alleen jammer dat er een aantal bands gelijktijdig geprogrammeerd waren en dat het Theater Stage enigszins afgelegen lag, waardoor ik het programma daar heb (moeten) laten schieten (wellicht niet zo slim, want For I Am King schijnt daar een weergaloze show gespeeld te hebben). Dit feestje smaakt zeker naar meer en hopelijk wordt Fortarock nu weer een jaarlijks festival zodat we in 2019 wederom aanwezig kunnen zijn.

<< vorige volgende >>