Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Body Count & Powerstroke

Amsterdam Melkweg 6 april 2018

Het Belgische Powerstroke mocht in juni mee als support van het grote Body Count. De aftrap werd gegeven in de Melkweg te Amsterdam. Als ze dan vragen of je het ziet zitten om mee te reizen, kan je dat uiteraard niet weigeren. Ik ga het anders zeggen: je springt zo maar eventjes een gat in de lucht. Het enige dat ik hoefde te doen was veel foto’s maken. Powerstroke bestaat tien jaar en heeft met ‘Omissa’ een echt topalbum uitgebracht. Elke show was al weken op voorhand uitverkocht. Ideaal dus om jezelf als band voor te stellen.

Door: Koen W.

Fotograaf: Koen W.

Mijn verzamelpunt was het Nederlandse Koewacht. De plaats die de gemiddelde bevolkingsdichtheid van Nederland naar beneden sleurt. Samen met drummer Niels, gitarist Frederiek en hun vrouwen, vertrokken we naar Amsterdam. Met slechts een paar minuten verschil, kwamen we met de andere bandleden toe aan de Melkweg. De Antwerpse rapdiva Slongs Dievanongs (lees Charissa Parassiadis) die mee zingt op het nummer ‘Can’t Change The Time’ zal ook de hele tour meedoen. En vandaag werd de band nog eens op de voet gevolgd door Johan Engels van productiehuis Noloxbox die met zijn camera de hele dag live footage maakt. Er werd ons wel op een vriendelijke manier benadrukt dat Body Count en crew op geen enkel ogenblik mocht gefilmd of gefotografeerd worden.

Nu is de Melkweg niet alleen een fijne zaal. Het personeel dat er werkt is zo vriendelijk en behulpzaam, dat elke artiest hier elke keer tevreden terugkomt. Na de soundcheck van Body Count, kreeg ook Powerstroke ruim de tijd om een soundcheck te doen. Niets werd aan het toeval overgelaten. Dat wierp zijn vruchten af want het geluid klonk later de avond bij beide bands voortreffelijk.

Toen Powerstroke om acht uur het podium betrad voor een half uur durende set, was de zaal toch al voor drie kwart gevuld. Jarenlang heeft Powerstroke opgetreden als support. Heel wat shows als hoofd act, werden gespeeld in een klein zaaltje op een krakkemikkig podium voor soms twee man en een paardenkop. Oprichter Maarten is blijven verder ploegen op zijn eigen koppige en eigenzinnige manier. Hij is erin geslaagd om met de huidige bezetting een grote stap voorwaarts te zetten en was terecht trots zijn om hier op het podium te staan. De band leverde dan ook een opmerkelijke prestatie af. Frontman Bavo leek wel geboren te zijn om op een groot podium te performen. Het publiek dat vooral voor Body Count kwam en Powerstroke van haar noch pluimen kende, ging dan ook langzaam maar zeker overstag. Toen Slongs erbij kwam voor ‘Can’t Change The Time’, kregen ze heel wat positieve reacties. De polyfone refreinzang bij ‘Fat Lady’ met Slongs erbij, was dan ook een van de meest expressieve uitvoeringen, die ik al gezien had. Zelfs Ice-T kwam vanuit de coulissen een blik werpen en knikte voldaan. De nummers van ‘Omissa’ klinken niet alleen op cd sterk, ook live blijken ze heel sterk te zijn. Toen het half uurtje om was, hadden de mannen van Powerstroke een gelukzalige uitdrukking die je meestal maar tegenkomt bij de klant van de dag in de lokale coffeeshop. En precies zeven minuten later, was het podium al terug opgeruimd.

band image


De zaal was ondertussen helemaal volgelopen voor Body Count. Na de intro werd onmiddellijk van start gegaan met het Slayer tweeluik ‘Raining Blood / Postmortem’ gevolgd door ‘Bowels Of The Devil’. Zeg maar gerust de ideale manier om een volle zaal tot overkoken te brengen. Met gemiddeld zeven tot acht man op het podium kwam het wel wat chaotisch over. Niet dat ze allemaal wat deden. Eentje stond met een masker en de duimen in zijn broekzak de hele tijd boos rond te kijken. De authentic gangsta style werd hierdoor nog wat extra benadrukt. Na een indrukwekkend begin, nam Ice-T ruimschoots de tijd om de bandleden uitgebreid voor te stellen. De aankondigingen tussen de nummers door waren trouwens wel wat lang. Later mocht mama Coco Austin de tweejarige dochter later nog eens op het podium komen voorstellen. Andere bands zouden hopeloos struikelen over al die boodschappen. Hier spreken we wel over de enige echte Ice-T en die komt daar mee weg. Soms boos, soms humoristisch en tijd om heel wat vuistjes uit te delen aan de mensen vooraan. Er was ruimte voor een leuke trip door alle albums. Hun beste werk blijft natuurlijk het debuutalbum. Nummers als ‘Body Count’, ‘KKK Bitch’, ‘Voodoo’ en ‘Copkiller’ werden dan ook woord per woord meegebruld. Podiumbeest Ice-T weet perfect wat hij doet en met Body Count heeft hij dan ook een band klassenbakken achter zich. In tegenstelling tot op een festival, komen ze voluit tot ontplooiing in een duistere zaal. Na ‘Copkiller’ kregen we nog eens ‘Institutionalized’, ‘Momma's Gotta Die Tonight’ en ‘This Is Why We Ride’ als extra’s. Tachtig minuten spelen als hoofdact lijkt op zich niet zolang. De intensiteit van een complete workout is er echter niets tegen. Van de oorspronkelijke bezetting zijn al drie leden overleden. Enkel Ice-T en Ernie C blijven er nog van over. Beiden hebben de middelbare leeftijd al enkele jaren overschreden. In Amsterdam hebben ze echter laten zien dat ze nog veel jaren kunnen meedraaien.

<< vorige volgende >>