Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Axel Rudi Pell & Crystal Ball

Weert Bosuil 5 april 2018

Voor de meeste mensen was het misschien een vreemde gewaarwording om uitgerekend op 4 mei naar een show van een Duitse gitarist te gaan kijken, maar getuige de grote opkomst in de Bosuil hadden velen zich daar snel overheen kunnen zetten. En eerlijk is eerlijk, Axel Rudi Pell verdient ook niets minder dan een volle zaal, want het kwaliteitsniveau van het zwaar door Dio en Rainbow geïnspireerde materiaal is gewoonweg erg hoog. Tel daarbij op dat hij een ontzettend goede live-band om zich heen heeft verzameld en dan weet je dat je enorm veel waarde voor je geld gaat krijgen. Dat zou op deze eerste vrijdagavond in mei nog maar weer eens op niet mis te verstane wijze bevestigd worden…

Door: Sjak

Fotograaf: Hans Lievaart

band imageVoordat de Duitse gitaarvirtuoos het podium zou gaan betreden, mocht de Zwitserse melodieuze rock-formatie Crystal Ball gaan proberen om het goed opgekomen publiek te gaan vermaken en ik moet zeggen dat ze daar aardig in slaagden. Op plaat kan ik het song materiaal van deze band zeker waarderen en ik moet zeggen dat de heren ook op het podium redelijk overtuigend klonken. De muziek van Crystal Ball draait om de prima, veelal erg melodieuze riffs van het duo Tony Castell en Scott Leach, waarbij laatstgenoemde ook nog eens de nodige prima solo’s uit zijn instrument weet te toveren. Muzikaal klonk een en ander erg sterk, maar vocaal was ik niet erg onder de indruk. Het stemgeluid van de erg enthousiaste frontman Steven Mageney klonk niet erg krachtig en kwam zeker niet optimaal uit de verf. Gelukkig maakte het muzikale aspect en het aanstekelijke spelplezier van de band veel goed en was de vijftig minuten durende set behoorlijk onderhoudend. Er werd met name materiaal van hun laatste album ‘Crystallizer’ gespeeld en die nieuwe nummers deden het ook live erg goed mag ik wel zeggen. Afgewisseld met een aantal oudere nummers zorgde dit ervoor dat de meeste mensen redelijk positief waren over deze openingsact en daar kon ik me alleen maar bij aansluiten. Er waren zeker nog wel een aantal dingen voor verbetering vatbaar, maar over het algemeen zette Crystal Ball een goede show neer en bleek men een goede opwarmer te zijn voor al het moois wat nog zou gaan komen.

band imageToen het intro ‘The Medieval Overture’ ingezet werd, gingen de mensen er maar eens goed voor zitten…euh, staan en liet men duidelijk horen dat men erg hoge verwachtingen had van het optreden van Axel Rudi Pell en zijn band. Toen openingsnummer ‘The Wild And The Young’ ingezet werd, werd het al snel duidelijk dat deze hoge verwachtingen moeiteloos ingelost zouden gaan worden op deze avond, want de band bleek nog steeds een erg goede geoliede machine te zijn en zanger Johnny Gioeli liet meteen horen waarom ik hem tot de allerbeste live-zangers van deze aardkloot reken. ‘Wildest Dreams’ en het melodieuze oudje ‘Fool Fool’ deden het enthousiasme in de zaal alleen maar toenemen, waarna het eerste rustpuntje van de avond zou volgen in de vorm van een weergaloze uitvoering van ‘Oceans Of Time’. Natuurlijk konden een aantal klassiekers niet ontbreken in de setlist en met name ‘Mystica’, ‘Warrior’ en ‘Carousel’ maakten een grootse indruk.

Zoals verwacht werd het zwakste nummer van de nieuwe plaat, de meezinger ‘Love Live Rock’, opgevoerd als vervanger van ‘Strong As A Rock’ en ik moet eerlijk bekennen dat de prettige interactie met het publiek ervoor zorgde dat een en ander een stuk sterker klonk dan op de plaat. Het absolute hoogtepunt van de reguliere set was echter een werkelijk spectaculaire uitvoering van ‘The Line’ met een weergaloze Johnny Gioeli in de hoofdrol. Natuurlijk hadden de vele aanwezigen er na de reguliere set nog geen genoeg van en moesten een zichtbaar tevreden Axel Rudi Pell en zijn mannen na bijna anderhalf uur onder luid gejuich terugkeren voor de toegift. Daar de schitterende medley ‘The Masquerade Ball/Casbah’ nog niet gespeeld was, moest deze natuurlijk in de toegift ten gehore gebracht worden, want om dit nummer kon men gewoon niet heen. Een fenomenale uitvoering hiervan liet ook duidelijk horen, waarom dit tot de beste Axel Rudi Pell nummers behoord. Hierna werd de show op gepaste wijze afgesloten meezinger ‘Rock The Nation’ en konden de vele aanwezigen zeer tevreden huiswaarts keren.

Ik moet bekennen dat ik erg gecharmeerd ben van het materiaal van Axel Rudi Pell en dat ik de band regelmatig live heb zien spelen, maar deze show was toch wel de beste die ik tot op heden heb mogen bijwonen en net als goede wijn blijkt Axel Rudi Pell met de jaren alleen maar beter te worden. Natuurlijk zal hij nooit de originaliteitsprijs winnen, maar als je traditionele metal met fantastische zang en dito gitaarwerk weet te waarderen, zit je bij deze sympathieke Duitse gitarist wel goed. Killer show!

<< vorige volgende >>