Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Sonic Whip Festival

Nijmegen Doornroosje & Merleyn 5 mei 2018

Afgelopen zaterdag, 5 mei, vond in Doornroosje, Nijmegen, de eerste editie van het Sonic Whip festival plaats. Als je de lijst met bands bekijkt heb je al gelijk een goed idee wat voor soort muziek je kunt verwachten: hard, zwaar en psychedelisch, met genoeg ruimte voor experimentatie. Alhoewel ik in eerste instantie voor Monster Magnet wilde gaan (omdat ik die ooit alleen maar een keer half op Lowlands had gezien), deden namen als Monolord en ASG mijn hartje ook sneller kloppen. Dit moet helemaal goed gaan komen!

Door: Bart M.

Fotograaf: Lorenzo Smulders

Omdat ik en de fotograaf uit Tilburg komen, waar mensen het nooit zo nauw nemen met de tijd (het Tilburgs Kwartiertje is nationaal een bekend fenomeen), kwamen we niet op tijd om openingsact Insect Ark te zien. Hierdoor hadden we wel mooi gelegenheid om het pand te verkennen en stonden we ruim voordat Church Of The Cosmic Skull begon vooraan. Hun soundcheck begon al met een dosis humor, toen iedereen met een microfoon deze uitprobeerde en er verschillende nummers van Queen de revue passeerden. Niet lang hierna begint het daadwerkelijke optreden en dit wordt ingeleid met een gesproken stuk en op de achtergrond geestverruimende boodschappen en beelden van ver uitstrekkende landschappen. Als de muziek wordt ingezet is goed te zien dat de zevenkoppige band een interessante maar goed werkende energie-verdeling op het podium heeft: de spil in het midden, met links een orgelspeler op Duracel en rechts een cellospeler op Ritalin. Met hun psychedelische rock en enthousiasme bouwt de Church langzaam maar zeker een soort muzikale seance op die dan ook zijn effect heeft op het reeds aanwezige publiek: een deel van de zaal verandert in een dansvloer en eventjes waan ik mij in een land waar iedereen ontbijt met LSD. Vlak voor het eind van het optreden benadrukt de drummer zijn vaardigheden met een drumsolo en ik moet zeggen, deze sloeg tenminste ergens op, hij was kort maar krachtig. Als drummers de behoefte voelen een solo te doen dan kunnen ze hier een goed voorbeeld aan nemen.

band image


De volgende band die optreedt is ¡Pendejo!. Een Nederlandse band die hun liederen aflevert in het Spaans. Ik zag dat er twee blaasinstrumenten werden opgehangen, een trompet en een schuiftrompet, en mijn bevooroordeeldheid deed mij denken dat dit zou kunnen gaan tegenvallen. Daar sloeg ik de plank dus goed mis, want zodra de band losgaat blijkt dat het één en al genieten is: stoner riff na stoner riff wordt over het publiek heengespoeld en je ziet de glimlachen op de gezichten in de zaal breder en breder worden terwijl ¡Pendejo! hun nummers de zaal in beuken. De zanger en trompetist brengt de teksten met een sterk en overtuigend stemgeluid. Op een gegeven moment vertelt hij dat hij had gehoord dat er vandaag in de zaal geblowed mag worden en eigenlijk hoopte ik dat de mensen hier massaal gehoor aan zouden geven, maar het publiek gedraagt zich uitstekend. De sfeer zit er daarna bijzonder goed in en de eerste drie rijen zijn veranderd in een zee van headbangende hoofden en groovende mensen. Er ontstaat zelfs een kleine moshpit en alhoewel de muziek hier en daar bijna flirt met polka-achtige praktijken blijft het uiteindelijk, gelukkig, toch gewoon een metalfeest. Was dit een vroegtijdig hoogtepunt?

band image


Zo lijkt het wel als ASG het podium opkomt en na een korte soundcheck rechtstreeks aan hun optreden begint. Het publiek is weer wat afgekoeld, maar dat duurt gelukkig niet al te lang. En hoe kan het ook anders? De zware maar melodieuze geluidsmuur die ASG de zaal in tovert maakt het bijna onmogelijk om niet op één of andere manier te bewegen. Even lijken er wat geluidsproblemen te zijn (gezien de gitaristen heftig naar de zijkant van het podium gebaren) maar daarna gaat de band helemaal los. Zware riffs, opgetogen zang en een Maiden-achtige "twin guitar style" die hier en daar de hoek om komt kijken maken de bewegingsfactor alleen maar groter. Helaas is er een klein aantal mensen die het bij de laatste paar nummers nodig vindt om op een ongepast moment te gaan lopen pitten waarbij ook de mensen die ingetogen van de muziek staan te genieten ongewild betrokken worden. Dit slaat gelukkig niet aan bij de rest en duurt ook niet lang. Pitten is okay, maar als je het doet om te galbakken dan ben je eigenlijk gewoon een boerenlul.

band image


Na het optreden vertoeft een groot deel van de aanwezigen zich naar buiten het gebouw en het is ondertussen ook erg gezellig in de hete, Gelderse zon. Het bier mag niet mee naar buiten, maar toch is hier geen gebrek aan onder de mensen die danwel in de schaduw, danwel in de zon zijn gaan zitten. Andere genotsmiddelen die de lucht vullen met hun kenmerkende geuren zijn uiteraard wiet en döner. De mensen zijn vriendelijk en vrolijk en iedereen is goed aanspreekbaar. Dat geldt overigens ook voor de artiesten die door het pand lopen of bij de merchandise staan. Ja, het is een prachtige zomerdag en de sfeer is bijzonder goed.

Dan is het de beurt aan Monolord...en shit zeg, wat spelen die goed. Fuzz en distortion in overvloed. Met de heldere, klagende zang en de pikzwarte doom riffs weet Monolord een verscheidenheid aan emoties los te maken bij het publiek. Al gelijk vanaf de eerste noten staan mensen of keihard hun hoofd tegen de lucht in te slaan of stilletjes met gesloten ogen te genieten in hun eigen beleving van deze heerlijke, snoeiharde muziek. De hele band is enthousiast en zit diep in de muziek en met name Mika Häkki, de bassist, gaat uit zijn dak en zodra hij denkbeeldig met zijn basgitaar op het publiek begint in te hakken wordt de muziek zo goed als tastbaar en voel je de riffs niet door je ziel maar dwars door je lichaam snijden. Zodra het laatste nummer van de set, 'Empress Rising' wordt ingezet laat zanger Thomas Jäger een angstaanjagende oerkreet horen waardoor het publiek met hernieuwde energie gestaag verder gaat met headbangen en springen en als tegen het eind van het nummer (we zijn dan ruim tien minuten verder) zowel Mika als Thomas het publiek in springen (ik krijg weer kippenvel als ik er aan terugdenk) verzamelt zich om hen heen al gauw een schare ja-knikkende mensen. Monolord laat alle aanwezigen zien en horen waarom metal überhaupt bestaat en dit is voor mij één van de optredens in mijn leven die de boeken ingaat als super intens en legendarisch.

band image


De geur van babi pangang (geen idee, maar daar deed het mij aan denken) is ondertussen niet langer te ontkennen en hangt overal in de zaal en in de hallen. Tijd om even naar buiten te gaan om bij te komen met een koud biertje. Ik zie in het voorbij lopen dat de helft van het menu dat Doornroosje vandaag aanbiedt is afgeplakt, dus ik ga er van uit dat het voedsel goed en uitverkopende is. Mooi. Overigens mag ook wel vermeld worden dat het personeel waar ik mee in aanraking kom (voornamelijk de mensen aan de deur en de bar) goedgezind en vriendelijk is.

Aan de etensgeur in de zaal is iets gedaan als we terugkeren om Radio Moscow uit San Diego te bekijken. Er waait (letterlijk) een frisse wind door de zaal als de band begint. Het begin is een beetje ingewikkeld muzikaal, alsof de artiesten zelf nog niet helemaal weten wat ze nou gaan doen, maar al gauw krijg ik het idee dat mensen "into the groove" komen als de heftige, snijdende gitaar aan het woord komt. Ik kan hier wel wat mee en ben redelijk uit mijn dak aan het gaan terwijl de man naast mij goedkeurend toekijkt en zijn luchtgitaar ter hande neemt. De rest van het publiek lijkt toch niet echt los te komen. Misschien is het de hete zon, de drugs die beginnen te slowmoten of het avondeten dat zich een weg naar beneden heeft weten te vinden, maar er is heel duidelijk een dip in de energie die tot nu toe zo nadrukkelijk aanwezig was. Ik kan me niet voorstellen dat dit te maken heeft met de mannen op het podium, want die zetten wel degelijk een goede, interessante show neer.

band image


Vlak voor het einde zijn we toch maar de zaal uitgelopen om de vloed mensen voor te zijn en zodat we even naar buiten kunnen en toch weer op tijd naar binnen, want ik verwacht dat het optreden van Monster Magnet het drukst bezocht zal zijn. En die aanname is correct, want ook al lopen we ruim van tevoren de zaal weer in, het is drukken en persen om een redelijk plekje te bemachtigen. En daar moet ook nog voor gevochten worden (figuurlijk) als er een dronken jongen voor mij wil gaan staan. Sorry vriend, vandaag even niet. Gelukkig zijn de mensen naast me het er ook niet mee eens en we weten hem te overtuigen ergens anders heen te lopen. Dat was eigenlijk het minst leuke moment van de dag; dit om aan te geven dat over het algemeen de sfeer de hele dag gewoon geweldig was. In elk geval, de kippenvel is bijna slopend als de band het podium opkomt, vijf man sterk, wat betekent dat Dave Wyndorf wel een gitaar draagt maar genoeg gelegenheid zal krijgen om zich ook op het zingen te richten. En Dave ziet er goed uit vanavond! Het is niet moeilijk voor een band van dit formaat om een intressante set neer te zetten en Monster Magnet weet de juiste balans te slaan tussen het populaire oudere werk en de nieuwe nummers die we op 'Mindfucker' aantreffen. Zo horen we van de nieuwste plaat 'Rocket Freak', 'Soul', 'Mindfucker' en 'When The Hammer Comes Down', afgewisseld met oudere tracks. Na 'Space Lord', waar iedereen in de zaal met overgave en uit volle borst "Motherfucker" meezingt, blazen de mannen de aftocht. Niemand neemt hier echter genoegen mee en er wordt ouderwets om een toegift geroepen.

band image


En wat een geweldige toegift brengen ze met zich mee als ze, wie had dat gedacht, wederom het podium opkomen en beginnen te knallen met de heerlijke cover 'Ejection'! De energie in de zaal is weer helemaal teruggekeerd en als uiteindelijk het laatste nummer, 'Powertrip', wordt aangekondigd weet Dave hier een bijne spirituele ervaring van te maken door met wat theater en voldoende gebruik van zijn beide middelvingers de wereld toe te spreken. Elke keer als hij zingt "Gods told me to relax" is het bijna alsof hij een directe verbinding met de hemelen maakt en het geheel is krachtig en geloofwaardig. Wat hou ik van die man.

Als Monster Magnet het podium voor de tweede keer verlaat moeten ook wij helaas weer terugkeren naar huis. Trein-technisch komen we anders in de problemen en als je een keer per ongeluk een koude nacht op station Tiel Passeweij hebt doorgebracht, nou, ik wil het er niet over hebben. Dit betekent wel dat we de laatste band van deze prachtige dag gaan missen: Gnod. Dat is jammer, maar er is al zoveel moois gebeurt in en rondom Doornroosje vandaag dat ik er niet al te rouwig om ben. Sonic Whip was een mooie ervaring en ik ben benieuwd wat we aankomend jaar kunnen verwachten!

<< vorige volgende >>