Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Heathen Crusade 2018: Primordial, Moonsorrow & Der Weg Einer Freiheit

Brugge - Het Entrepot 16 april 2018

Zo’n tien jaar geleden zagen we Primordial en Moonsorrow al samen aan het werk tijdens een eerste heidense kruistocht. Nu gingen deze Ierse en Finse bloedbroeders terug samen de hort op om doorheen heel Europa heidense zieltjes te winnen, met in hun kielzog Duitse black van Der Weg Einer Freiheit. Zo’n onweerstaanbaar package deed ons op de trein naar de kust belanden, om er in ‘Brugge die scone’ uit te stappen.

Door: Vera

Fotograaf: Vera

Nieuw terrein voor ondergetekende! Vooraleer een concert aanvangt langs de Brugse grachten kuieren is eens wat anders dan te staan geelogen aan een betonnen bunker. Maar ruim op tijd begeven we ons ten noorden van de stad waar schutsels met een overdaad aan graffiti aangeven dat we alternatieve pleisterplaatsen naderen. Rond zeven uur verzamelen heel wat in het zwart geklede fans, dus dat zit vanavond wel snor met die opkomst.

band imageOpeningsact Der Weg Einer Freiheit krijgt op deze vierde avond van de tour drie kwartier tijd om de aanwezigen te overtuigen. Dat doen ze met een verschroeiende set gitaargerichte snerpende black metal met enige atmosferische en stellaire invloeden. De Duitsers zijn nu een trio en Nikita Kamprad is de enige constante doorheen de jaren. Hij is dan ook de oprichter en componist van de lange songs en neemt de zang waar. Afgetrapt wordt er met de relatief korte songs ‘Einkehr’ (van meesterwerk ‘Stellar’!) en het recente ‘Skepsis part I’. Vervolgens mogen we bijna een kwartier lang verdwalen in het oude ‘Zeichen’, om terug op bekend terrein te landen met ‘Requiem’ en het van ‘Finisterre’ afkomstige lange ‘Aufbruch’. Een snoeiharde set met een goed geluid, dus een beloftevolle start van de avond.

band imageNaar ons gevoel is het al veel te lang geleden dat Moonsorrow nieuw werk uit bracht, maar toch is het nog maar twee jaar geleden dat ‘Jumalten Aika’ uitkwam. Het bevestigt onze honger naar de Finse atmosferische pagan act. Intussen willen we deze gelegenheid om hen live te zien zeker niet missen en we worden beloond met een gefocuste lange set (80 minuten). De songs van Moonsorrow klokken geregeld om en rond het kwartier af en bieden zo alle gelegenheid om weg te zweven op een wolk van uitwaaierende klanken, folk intermezzo’s en beenharde passages. Met de oudere kraker ‘Pimeä’ van start gaan blijkt een goede gok. Fans verzamelen zich dichter bij het podium en leven ook mee met het recente materiaal van ‘Jumalten Aika’ wanneer ‘Ruttolehto incl. Paivattoman Paivan Kansa’ en ‘Suden Tunti’ als volgende songs gespeeld worden. Moonsorrow mag dan de band met de meeste folk invloeden zijn vanavond, dat betekent niet dat men vrolijke deuntjes kan verwachten. Gehuld in nevelen blijft het op het podium en in ons hart gitzwart (en vooral blauw licht op het podium), terwijl de band hartstochtelijk musiceert en Ville Sorvali de longen uit het lijf schreeuwt. Met de titelsong van ‘Kivenkantaja ‘ (2003) en het nieuwe ‘Mimisbrunn’ wordt er heel veel sfeer gecreëerd, maar het hoogtepunt is toch wanneer men als afsluiter het kwartier lange hoogtepunt van ‘Varjoina…’ speelt en dat is het uitdagende ‘Kuoleidden Maa’ dat ons ook live in hogere sferen brengt. Schitterend concert en de band deelt een groot aantal plectrums uit aan de fans na de show.

band imageEn dan maken we ons op voor de meesters der Ierse, trotse pagan metal Primordial. Keltische weemoedige klanken dwarrelen over de hoofden der aanwezigen, tot de band het podium opkomt en bruisende gitaren van het agressieve, nieuwe nummer ‘Nail Their Tongues’ het beeld van vredige groene weiden aan flarden scheurt. Daar is Nemtheanga, als frontman ongeëvenaard, wild de barricades opklimmende om zijn boodschap te verkondigen! Het wordt een heerlijke cadans aan ronkende gitaren, wereldriffs en expliciete zangpartijen die ons vervolgens doorheen ‘Gods To The Godless’ en het nieuwe, prachtige ‘Exile Amongst The Ruins’ loodst. Maar… Nemtheanga blijkt toch wel last te hebben van een pijnlijke keel, want zijn stem lijdt duidelijk onder de gekende intensiteit van zijn performance en hij verontschuldigt zich dat het vandaag geen topdag is. We begrijpen dan ook dat het interview voor de show afgelast was om de stembanden te sparen en genieten dubbel omdat de show doorgang vindt. Met het uiterst opgefokte ‘To Hell Or The Hangman’ en het verrukkelijk mooie, melancholieke ‘Stolen Years’ beleven we nog twee kakelnieuwe songs in een live situatie. Afgewisseld met ‘No Grave Deep Enough’ en knaller ‘As Rome Burns’ trouwens. Zoals steeds staan de muzikanten achter hun weelderige haardossen stug te spelen, terwijl Nemtheanga alle plekjes van het podium benut om de massa op te jutten met ‘Traitors Gate’ en ‘Upon Our Spiritual Deathbed’, dat laatste weer een nieuweling. De apotheose wordt bereikt met ‘The Coffin Ships’, het ultieme lied over de hongersnood in Ierland van weleer, en het ophitsende en rebelse ‘Empire Falls’. Een oorwurm om af te ronden. Verder vijf nieuwe songs in de setlist en dus een verfrissende verjonging in diezelfde setlist voor de trouwe fans. We hopen dan ook dat Nemtheanga zijn keel goed gesmeerd krijgt voor de rest van de tour, want dit is een gebeurtenis die je als pagan fan niet wilt missen!

<< vorige volgende >>