Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Mike Tramp and Band Of Brothers

Purmerend P3 13 april 2018

Mike Tramp is nu al jaren solo na zijn succesvolle en turbulente periode bij White Lion. Samen met Band Of Brothers, een groep vrienden uit zijn geboorteland Denemarken, toert hij nu door Europa. Vanavond doet hij Purmerend aan voor één van de twee optredens in Nederland. Het andere optreden is de volgende dag in Uden. Sinds een optreden met de post White Lion band Freak Of Nature heb ik Tramp niet meer live gezien. Tijd voor een hernieuwde kennismaking.

Door: Wim R.

Fotograaf: Wim R.

Al sinds de het einde van de jaren zeventig is, de nu achtenvijftig jaar jonge, Mike Tramp actief als muzikant. Zijn grootste bekendheid heeft hij te danken aan zijn rol als zanger van White Lion. De Deen was samen met de Amerikaanse gitaar virtuoos Vito Bratta de harde en muzikale kern van de band. Het leverde White Lion vele platina albums en faam op in de jaren tachtig en negentig. Nadat White Lion uiteen spatte, richtte Tramp de band Freak Of Nature op. Het succes was er nog wel, maar in minder grote vorm als met White Lion. Sinds lange tijd richt Tramp zich nu op zijn eigen carrière en solo albums en is verworden tot een soort Rock & Roll troubadour. Met het gezelschap Band Of Brothers treedt hij nog regelmatig op en vandaag staat de sympathieke Deen in P3 in de kleine zaal voor een krappe honderd man. Een voorprogramma is er niet, dus even na negenen trapt de band af, ingeleid door een Johnny Cash nummer. Tramp zegt, nog voor er één noot gespeeld is, dat hij zich misschien moet afvragen of dit intro niet te lang is (het is te lang geloof me).

band image


Openingssong is de White Lion klassieker ‘Hungry’. Alleen is het nummer opnieuw gearrangeerd, en niet ten goede. Wat eens een kraker was in de hoogtijdagen van de Hair Metal, is verworden tot een wat sloom en futloos nummer… eeuwig zonde. Tramp zijn wat meelderige stemgeluid doet er ook geen goed aan. Tramp speelt overigens zelf ook slaggitaar naast zang. Het zaalgeluid is nagenoeg perfect, het lijkt wel of je naar een cd luistert, knap werk van de geluidsman. Tussen de nummers door vertelt Tramp over zijn band met Nederland, de eerste show in Paradiso in Amsterdam in 1988, en de onderlinge strijd met Bratta binnen de band. Ook voetbal is een dankbaar gespreksonderwerp, Tramp was een fan van Johan Cruijff. Een Braziliaanse fan wordt door hem in het zonnetje gezet. Ook de druk van de platenmaatschappij in de hoogtijdagen van White Lion wordt uitvoerig besproken. Kortom; wat kan die Tramp lullen zég! Ook de White Lion hit ‘Cry For Freedom’ wordt in een andere vorm live vertolkt. Dit nummer komt er beter vanaf dan ‘Hungry’ in ieder geval. De band die Tramp om zich heeft (de Band Of Brothers), bestaat uit goede musici. De gitarist springt hierbij, muzikaal, het meest in het oog. Qua uitstraling houdt het niet over, maar muzikaal is het ook niet bon ton. Het is allemaal zo uitwisselbaar qua sound en structuur. Zoals ik al zei, het zaalgeluid kwam in de buurt van een cd, maar dat maakt ook duidelijk dat het weinig dynamiek bevat wat ons wordt voorgeschoteld, zelfs de gitaarsolo’s vallen binnen het totaalvolume. Ik mis de rafeligheid en pieken. Ik zal eerlijk zijn, na een dik uur heb ik het opgegeven. Ik trok de muzikale eenheidsworst niet meer. Eerlijk is eerlijk, de aanwezigen vermaakte zich zo te zien prima, dus misschien lag ’t aan mij. Ook Tramp gaf alles wat hij kon, maar van een live show verwacht ik dat het bruist en levendig is, dat was vanavond helaas niet het geval voor mij. Of leg ik de lat té hoog?

<< vorige volgende >>