Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Primordial, Moonsorrow & Der Weg Einer Freiheit

Tilburg 013 13 april 2018

Voor wie het nooit met eigen ogen gezien heeft, zal het onwaarschijnlijk klinken: Primordial slaagt er keer op keer in om zalen helemaal aan de kook te brengen met hun allesbehalve licht verteerbare muziek. Wie anders krijgt het immers voor elkaar om een publiek in beweging te krijgen met composities die druipen van melancholie en gemiddeld zo’n acht minuten klokken? Toch lukt het de Ieren elke keer en vandaag vormt geen uitzondering. De band bracht onlangs met ‘Exile Amongst The Ruins’ wellicht hun moeilijkst te doorgronden album uit sinds ‘A Journey’s End’, maar toch…

Door: Martin

Fotograaf: Martin

Werk. Een beetje file. Nog even snel een broodje vleesch naar binnen stampen. Dat alles zorgt ervoor dat Der Weg Einer Freiheit al halverwege het laatste nummer van de set is als ik eindelijk de kleine zaal van 013 binnenloop. Heel veel kan ik daar uiteraard niet uit opmaken, behalve dat het geluid dik in orde is, maar ietwat aan de zachte kant (natuurlijk wordt het gedurende de avond per band een beetje luider; ook dat heeft Primordial goed voor elkaar), en dat de Duitsers hun black metal wederom uiterst gecontroleerd en strak weten neer te zetten. Wat een beest van een drummer heeft die band! Zoals gezegd is het echter al snel gedaan met de pret.

En waarom? Omdat Moonsorrow maar liefst 80 minuten speeltijd toebedeeld kreeg. Ugh! Met name het jongere deel van het publiek kan prima uit de voeten met de muziek van de Finnen, dus voor hen lijkt de lange speeltijd absoluut geen straf, maar kom op, zeg! De mix van folk en black metal die Moonsorrow ten gehore brengt, is erg lafjes. Neem de minst interessante stukken van de minder interessante black metalplaten van halverwege de jaren negentig, de minder interessante folkmetalplaten uit die zelfde tijd, gooi er wat Bathory tussen, rijg dat alles aan elkaar tot onnodig lange composities die nergens naartoe gaan, en breng dat vervolgens extra zouteloos, Moonsorrow, de Buckler van de metal. Nogmaals, het publiek lust er wel pap van, en toegegeven, er wordt strak gespeeld, maar dit is gewoon echt niet aan mij besteed. Er komt bij vlagen een interessant riffje voorbij, maar het enige memorabele moment van de show is wanneer het publiek zanger/bassist Ville Sorvali toezingt vanwege zijn verjaardag. Afgezien daarvan… waarom?



Ook Primordial is niet vies van lange speeltijden, maar in dit geval is dat zeker geen straf. De Ieren houden het vandaag bij een vrij ‘bescheiden’ anderhalf uur, nadat men vorig jaar nog getourd heeft met een set die dik twee uur in beslag nam en nummers van al hun albums bevatte. Vandaag draait het echter vooral om het nieuwe ‘Exile Amongst The Ruins’. Hoewel de plaat zeker niet tot het meest toegankelijke werk van Primordial gerekend kan worden, worden de nieuwe nummers met veel enthousiasme ontvangen. Bij het behoorlijk catchy ‘To Hell Or The Hangman’ valt dat nog wel te begrijpen, maar dat het ingetogen ‘Stolen Years’ live zo goed werkt, is toch wel verrassend. Goed, de band is door de jaren heen alleen maar beter en strakker geworden, en met Alan Averill heeft men natuurlijk niet alleen een fantastisch zanger in huis, maar ook een van de beste frontmannen die op dit moment in de metalscene rondlopen. Hij weet het publiek als geen ander te bespelen en vooral op te zwepen.

band image


Dat resulteert in een waarlijk bezeten sfeertje, vol rondvliegend haar, rondvliegende lichamen en ledematen, rondvliegend bier, meeklappen (helaas lang niet altijd in de maat) en meezingen (vals natuurlijk). Sommige mensen worden daarbij een klein beetje irritant, maar ach, en zijn slechtere manieren om het weekend in te luiden. Behalve nieuw werk wordt er natuurlijk ook een gedegen selectie aan ouder werk gebracht. Daarbij wordt vooral nadruk gelegd op ‘To The Nameless Dead’, maar dat mag op zich geen verrassing zijn. Een nummer als ‘As Rome Burns’ nodigt immers uit tot luid meebulderen en ‘Empire Falls’ is de ideale afsluiter van deze weinig verrassende, maar niettemin zeer effectieve set. Alleen het snelle en agressieve ‘Traitor’s Gate’ is een enigszins verrassende keuze. Verder doet Primordial exact wat men moet doen, wat betekent dat ‘Gods To The Godless’ en ‘The Coffin Ships’ uiteraard niet mogen ontbreken.

Het is een genot om een band aan het werk te zien die zo goed doorheeft hoe een live show werkt. De anderhalf uur speeltijd vliegen dan ook voorbij. Men had nog best een toegift mogen geven, maar dat gebeurt helaas niet. Desalniettemin, mission accomplished.

<< vorige volgende >>