Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Epica - The 1000th Show

Tilburg 013 14 april 2018

Bij het bereiken van een mijlpaal in de carrière van een band hoort natuurlijk een mooi feestje en Epica heeft dat als geen ander begrepen. Nadat ze ruim vijftien jaar gelegen toen nog onder de naam Sahara Dust hun debuut op het podium maakten, vierden ze op 14 juni van dit jaar hun duizendste show in de 013 in Tilburg. Men had de nodige aansprekende namen als support acts aangekondigd en dat zorgde terecht voor een volledig uitverkochte zaal. Getuige de fantastische show die men op deze zaterdagavond gaf, is het te hopen dat ze er nog zeker duizend shows aan vastplakken!

Door: Sjak

Fotograaf: Hans Lievaart

Voor deze speciale gelegenheid had men maar liefst vijf support acts geprogrammeerd zodat een en ander best wel wat weg had van het Epic Metal Fest dat men een tweetal jaren achter elkaar had georganiseerd. Gelukkig speelden alle bands in de grote zaal en werden de ombouwpauzes tot een minimum beperkt, zodat de vaart er lekker in zat en het overgrote gedeelte van de dag gevuld was met prima muziek.

De Franse band Nightmare had de eer om rond de klok van half vier het mini-festival te openen en het dient te worden gezegd dat er al behoorlijk wat mensen aanwezig waren in de grote zaal, ondanks dit vroege aanvangstijdstip en het prima terrasjes-weer. De band is reeds vanaf 1979 actief, maar daar was op het podium weinig van te merken want men was uitermate gemotiveerd en beweeglijk. De Belgische zangeres Magali “Maggy” Luijten bewees over een prima, ietwat rauwe stem te beschikken en zorgde ervoor dat het sterke materiaal van de band uitstekend uit de verf kwam en dat zorgde (terecht) voor veel bijval van de aanwezigen. Nightmare bewees echt een fantastische band te zijn, die wat mij betreft wel wat hoger op de bill had mogen staan. Het half uurtje dat de band toegewezen had gekregen, was dan ook in no-time voorbij en ondergetekende was erg onder de indruk van het gebodene. Het Epica feestje werd dus in stijl geopend en voor mij was deze Franse band na de hoofd-act het beste wat deze dag te bieden had en dat had ik vooraf zeker niet kunnen bedenken.

band image


Na een korte ombouwpauze was het de beurt aan de uit Houston afkomstige progressieve metal band Oceans Of Slumber, die eerder dit jaar het album ‘Banished Heart’ hadden uitgebracht. De show van de band kwam ietwat rommelig over en wellicht had dat enigszins te maken met de eerder genoemde kort ombouwpauze want ik had het gevoel dat men nog niet helemaal klaar was met de voorbereidingen toen men moest beginnen. Natuurlijk was de complexe mix van stijlen die Oceans Of Slumber door elkaar pleegt te mengen ook niet zo gemakkelijk te verteren en de inmiddels goed volgelopen zaal keek een en ander dan ook enigszins afwachtend af. De band deed zeker zijn best, maar op de een of andere manier sloeg de vonk niet echt over op het publiek. Zangeres Cammie Gilbert beschikt over een prima stemgeluid, maar wist zich eigenlijk alleen in het afsluitende nummer ‘No Color, No Light’ in positieve zin te onderscheiden. Het optreden van Oceans Of Slumber kwam enigszins onsamenhangend over en dat was wel jammer, daar men op plaat wel wist te overtuigen.

band image


Het multi-nationale gezelschap Mayan is inmiddels behoorlijk populair geworden en ze konden dan ook op een erg enthousiaste respons van de aanwezigen rekenen. Natuurlijk is het altijd afwachten wie er nu daadwerkelijk op het podium staan, want de samenstelling van de band wijzigt nogal eens een keer vanwege de vele verplichtingen die de diverse bandleden ook bij andere projecten hebben. In ieder geval had men met zo’n elf bandleden het podium goed gevuld en daar Epica-bandleden Ariën van Weesenbeek en Mark Jansen er toevallig toch al moesten zijn, deden die vrolijk mee aan de uitstekende show die Mayan ten beste gaf. Vooral laatstgenoemde kon zich heerlijk uitleven met mede-grunter George Oosthoek en hun ruige zangpartijen vormden een prachtig contrast met de vrouwelijke vocalen van Laura Macri en Marcela Bovio. Met name de Mayan-klassieker ‘Burn The Witches’ werd fantastisch neergezet en met ‘The Power Process’ en ‘Hurricane Of Thought’ werden zelfs nog een aantal nummers van hun in september uit te komen album gespeeld. Ik had Mayan in verschillende samenstellingen al een behoorlijk aantal malen aan het werk gezien, maar dit was toch wel het sterkste optreden tot op heden. Getuige de dolenthousiaste reacties uit de zaal waren vele mensen dit met me eens…

band image


Het navolgende Myrkur was een wat vreemde eend in de bijt en de combinatie van eigenzinnige doom/black metal met folk invloeden en de heldere zang spraken zeker niet tot ieders verbeelding. Dit was typische zo’n “love them or hate them” band en daar ik na een tweetal nummers moest constateren toch meer tot de laatste categorie te behoren, werd er besloten om dit tijdslot te gaan gebruiken om de honger te stillen en een hapje te gaan eten. Er waren echter vele mensen die dit wel op waarde wisten te schatten en daardoor was Myrkur zeker in staat om een aantal mensen voor zich te winnen. Aan mij was dit echter niet besteed…

De muziek van de Italiaanse rockers van Lacuna Coil was dat echter wel en de band zette onder aanvoering van zangeres Christina Scabbia een erg goede show neer. Tijdens de eerste paar nummers laat zanger Andrea Ferro nog wel een paar steken vallen, maar dat was ook eigenlijk het enige smetje op dit verder uitstekende optreden. Met nummers als ‘Survive’, ‘Our Truth’, ‘Kill The Light’ en ‘House Of Shame’ kun je ook bijna niets verkeerd doen en de enthousiaste reactie van het publiek was dan ook niet meer dan terecht. Lacuna Coil liet horen en zien dat ze zich erg goed kunnen opladen voor dit soort feestjes en na Epica en Nightmare vond ik dit het meest memorabele optreden van de dag.

band image


Natuurlijk stond deze dag in het teken van het duizendste optreden van hoofd-act Epica en het compleet uit zijn dak gaande publiek liet er geen misverstand over bestaan voor welke band zij naar het Brabantse land was afgereisd. Na het intro ‘Eidola’ werd uitstekend gestart met ‘Edge Of The Blade’ en meteen viel het ongelofelijke spelplezier van en de spontane interactie tussen de diverse bandleden op. De band bewees een hecht gezelschap te zijn en dat is een erg solide basis om ook naar de toekomst toe de nodige mooie dingen te kunnen blijven doen.

De show was uitermate goed verzorgd en zowel muzikaal als visueel werd je erg in de watten gelegd. De band was erg beweeglijk en frontvrouwe Simone Simons bleek (zoals bijna altijd) uitstekend bij stem te zijn. Met name nummers zoals ‘Fight Your Demons’, ‘Sensorium’ en mijn persoonlijke favoriet ‘The Essence Of Silence’ maakten indruk en bewezen andermaal dat Epica tot de absolute top van het genre behoort. In ‘Storm Of Sorrow’ werd Simone vocaal bijgestaan door Lacuna Coil-zangeres Chistina Scabbia en dat leverde een uitermate fraai duet op, zeker in het meer ingetogen gedeelte van het nummer.

band image


‘Dancing In A Hurricane’ en ‘Ascension – Dream State Armageddon’ vormden de opmaat voor het complexe en meer dan tien minuten lange ‘The Holographic Principle – A Profound Understanding Of Reality’, dat in een adembenemende versie neergezet werd. Tijdens dit nummer belandde een vonk van de special effect in Simone’s haar, die gelukkig dusdanig snel reageerde dat een en ander letterlijk met een sisser afliep. Ze was (begrijpelijk) zichtbaar even geschrokken, maar reageerde na het nummer gevat met het statement “The special effects almost set me on fire!”. De rest van de show was in ieder geval wel “on fire’, want prachtige uitvoeringen van ‘Cry For The Moon’, ‘Unchain Utopia’ en het geweldige ‘Once Upon A Nightmare’ brachten de reguliere set naar het einde.

Natuurlijk kon een uitgebreide toegift niet uitblijven en die werd verrassend geopend door een akoestische uitvoering van ‘Universal Death Squad’, waarbij Coen Janssen de accordeon bespeelde en waarin ze ondersteund werden door Marcela Bovio op viool. Dit was toch wel een erg geslaagd experiment en dat vonden de vele aanwezigen gezien de massale bijval na afloop ook. ‘Sancta Terra’, het heerlijke ‘Beyond The Matrix’ en afsluiter ‘Consign To Oblivion’ sloten een werkelijke fenomenaal optreden af die de vanuit alle werelddelen afgereisde fans tot grote tevredenheid stemde. De band bewees andermaal een fantastische live-band te zijn, waarin de diverse bandleden het zowel muzikaal als persoonlijk uitstekend met elkaar kunnen vinden en daarom zie ik geen enkele reden waarom we over een tiental jaren niet het tweeduizendste optreden van Epica zouden kunnen gaan vieren. Een absolute wereldband, daar bestaat geen enkele twijfel over!

<< vorige volgende >>