Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Yes

Tilburg 013 27 maart 2018

In 1968 vonden vijf jonge muzikanten in Londen elkaar in de lokale pub en muziekscene. Engeland was het toonaangevende land op muziekgebied en er gebeurde van alles. The Beatles, Pink Floyd, Cream, zomaar drie bands die een monumentale invloed hadden en nog steeds hebben op muzikanten en bands. De vijf jonge mannen waar het hier om gaat waren Jon Anderson, Chris Squire, Peter Banks, Tony Kaye en Bill Bruford. Samen kozen ze voor de bandnaam Yes, door Banks in de hoge hoed gegooid.

Door: Winston Arntz

Fotograaf: Mariëlle Schenk

Vijftig jaar later bestaat Yes nog steeds, al is er niet één van de originele vijf nog in de band. Anderson zit met de opvolger van Kaye, Rick Wakeman en Howe opvolger Trevor Rabin nu in een tweede band die zich Yes featuring Anderson, Wakeman, Rabin noemt, Squire overleed in 2015, Banks al eerder in 2013, Kaye en Bruford hebben zich min of meer teruggetrokken als actief muzikant.

Yes staat bekend om talloze line up wisselingen, reünies en ruzies dat de carrière van de band soms raar maar ook verrassend laat verlopen. En verrassend is ook de tour te noemen die Yes in het jubileumjaar onder de titel ‘Celebrating 50 Years Of Yes’ onderneemt. En helaas is de verrassing er niet een met een aangenaam karakter. Wat is er aan de hand? Je zou verwachten dat wanneer een band maar liefst 50 jaar bestaat er op de setlist een bloemlezing van die periode zou staan met minimaal de grootste hits die je als band hebt gehad. Toch? Helaas… gitarist Steve Howe, één van de beste progmuzikanten die er is, is tegenwoordig de bandleider, nu Anderson niet meer meedoet en Squire er niet meer is. Het geen geheim dat Howe een grondige hekel heeft aan de ‘moderne’ Yes, de tijd waar Trevor Rabin de gitarist was en er met ‘Owner Of A Lonely Heart’ een wereldhit werd gescoord. Dan is er nog genoeg te spelen van de tijd dat Howe zelf wel gewoon gitarist was maar de selectie van de nummers beperkt zich tot de eerste tien jaar van de band. Ja, dat lees je goed. Je toert ter gelegenheid van 50 jaar maar speelt alleen werk van de eerste tien. Het verbaasde me zeer en ik vind het dan ook gewoon een belediging voor de fans die vol verwachting naar 013 kwamen en alleen maar nummers uit de oudheid kregen.

band image


Natuurlijk was er genoeg te genieten voor de algemene fan, zo werden er twee nummers van ‘Tales From Topgraphic Oceans’ gespeeld en ‘Parallels’ van het ‘Going For The One’ album was zeker ook leuk maar voor mij, als fan van alle tijden is het een gemiste kans, voor open doel, terwijl de bal al op de lijn ligt. Het speciale logo dat huisschilder Roger Dean maakte zegt eigenlijk genoeg; het zou goud kúnnen zijn maar het lijkt meer van plastic. En dan is er ook nog zoiets als hoe die nummers worden uitgevoerd. Ik ben geen fan van Geoff Downes als Yes toetsenist maar eerlijk is eerlijk, hij heeft zich hoorbaar beter in het repertoire ontwikkeld dus die irritatie is voor mij wel weggepoetst. Het grootste euvel is nu het tempo waarin de klassiekers gespeeld worden. Het sleept, kruipt en krijgt maar zelden dat beetje extra charme dat Yes muziek zo mooi maakt. Het blijft braaf, sprankelt niet en is daarmee flauw van smaak. Met Alan White stand-in Jay Schellen achter de drums had ik hoop op wat meer swing maar helaas, het was nog steeds sloomheid troef. White toert overigens wel mee, door een langdurig herstel van een rugblessure kan hij geen hele show drummen maar stapt hij in voor de laatste paar nummers. Zo hou je nog iets van een klassieke 70’s line up in stand maar in werkelijkheid is Yes niet veel meer dan een tributeband te noemen. Een mening die door meer en meer fans gedeeld wordt en de publieke belangstelling loopt langzamerhand terug.

Zanger Jon Davison is een sympathieke, vrolijke zanger die goed zijn best doet maar tegelijkertijd heeft hij de moeilijkste baan ter wereld; Jon Anderson vervangen. En het is even leuk maar na een uur gaat zijn hoge stem, die toch een bepaalde diepte en sterkte mist, me op de zenuwen werken. Daarbij wordt zijn frontman taak gedeeld met Howe die in die rol mij wat geforceerd overkomt. Naast een goed spelende Downes verdient ook bassist Billy Sherwood een eervolle vermelding, hij neemt Squire meer dan netjes waar en hij heeft dan ook een erebaan, want door Squire zelf aangesteld voor zijn dood. Het nummer ‘Onward’ is dan ook een perfect eerbetoon aan ‘Fish’, zoals Squire’s bijnaam was.

Al met al moet ik stellen dat dit verjaardagsfeestje gewoon teleurstellend was. Oude cake, slappe chips en bier waar het koolzuur vanaf is. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar shows die de ‘andere’ Yes (featuring Anderson, Wakeman, Rabin) later dit jaar gaan doen. Net als vorig jaar wonnen zij glansrijk en ik geef ze nu ook een hele grote kans op de trofee.

Setlist
Yours Is No Disgrace
I've Seen All Good People
Sweet Dreams
South Side of the Sky
Onward
Mood for a Day
Wonderous Stories
Parallels
And You and I
The Revealing Science of God (Dance of the Dawn)
Leaves of Green
Ritual (Nous Sommes Du Soleil)
Roundabout
Starship Trooper

<< vorige volgende >>