Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Sepultura, Obscura, Goatwhore & Fit For An Autopsy

Utrecht TivoliVredenburg 3 november 2018

Sepultura is inmiddels een band die heel goed zonder Max Cavalera kan en zich heeft ontwikkelt tot een ‘mean lean metal machine’. En toch wordt Max nog altijd in verband gebracht met Sepultura alsof hij ieder moment kan terug komen. Andreas Kisser maakt tijdens het concert niet voor niets de quasi grappig bedoelde opmerking over het feit dat zanger Derrick Green vandaag precies twintig jaar bij de band zit: “not bad for the new guy”. Ook zonder Max trekt de band inmiddels een volle Tivoli, niet in de laatste plaats door de bands die ze hebben meegenomen, te weten Fit For An Autopsy, Goatwhore en Obscura. Een heel diverse pakket aan bands, wat uiteindelijk uitstekend bij elkaar blijkt te passen.

Door: Berto

Fit For An Autopsy lijkt op het eerste gezicht qua sound niet bij de rest te passen, maar hun deathcore is zodanig toegankelijk, dat ook ‘normale’ death metal fans er iets mee kunnen. Voor menig bezoeker was de band en hun zware sound nog onbekend, want de ontvangst heb ik weleens warmer gezien, maar ze brengen hun songs heel overtuigend, helder en vooral krachtig en ze winnen zelfs enkele zieltjes met hun optreden. Goatwhore is ietwat gehandicapt, want zanger Ben Falgoust heeft in Italie zijn been gebroken en zit het hele optreden op een kist. Het verandert niets aan de inzet, want zoals altijd zet de band weer een prima optreden neer. Hun blackend death metal met thrash invloeden klinkt strak, helder en heerlijk opzwepend. Het gitaarwerk van Sammy Duet klinkt lekker vet en strak en het geluid is prima. Ze jagen er een flink aantal songs door heen zonder gejaagd over te komen, maar het devies is wel ‘niet lullen maar poetsen’. Halverwege blijkt ook nog dat zanger Ben jarig is, want hij krijgt van de leden van Fit For An Autopsy een fraaie taart aangeboden. Met een doorsnee van hun albums laat de band horen moeiteloos met de grote jongens mee te kunnen.



Obscura lijkt iedere tour aan te grijpen die ze maar kunnen, want dit is al de zoveelste keer dat ik ze voorbij zie komen op een affiche. Maar je hoort mij niet klagen, want de band levert altijd wel kwaliteit, al is het wellicht een idee om gitarist Rafael Trujillo op een cursus Podiumpresentatie te sturen, want eigenlijk staat hij als een dood vogeltje zijn solo’s te spelen. Foutloos, dat wel maar qua presentatie kan je hem net zo goed achter het gordijn neer zetten. Desalniettemin speelt de band weer bijna foutloos een aantal krakers, waaronder de altijd aanwezige ‘The Anticosmic Overload’ en ‘Ten Sepiroth’. Ook hier blijkt een jarige Job, want bassist Linus Klausenitzer (de grootste mattie van bandleider Steffen Kummerer zoals later die Steffen zelf wordt gemeld) blijkt ook jarig te zijn. Afsluiter ‘Centric Flow’ maakt het goede, maar enigszins plichtmatige optreden compleet.

Sepultura heeft met hun laatste album ‘Machine Messiah’ weer een prima album uitgebracht en een flink aantal nummers van dit album wordt dan ook live gespeeld. Het titelnummer, ‘Phantom Self’ en ‘resistant Parasites’ maken de meeste indruk. De band speelt strak en drummer Eloy Casagrande is redelijk onnavolgbaar en de vleesgeworden Animal uit de Muppetshow. Ongelooflijk strak, virtuoos en ook heel erg hard slaat hij de songs aan elkaar. Maar de hele band speelt uitstekend en dat levert ook heerlijke uitvoeringen op van klassiekers als ‘Desperate Cry’, ‘Roots Bloody Roots’ en ‘Inner Self’ op. Een feest der herkenning dit optreden en niemand heeft het meer over de familie Cavalera en terecht, want dit Sepultura heeft zich breder ontwikkelt dan iedereen had durven dromen. En zanger Derrick Green zit vandaag precies twintig jaar bij de band en voelt zich prima thuis. Hij heeft de presence en uitstraling van een echte frontman en toen iemand uit het publiek lollig dacht te zijn en bier op het podium gooide, ging de beer uit New York even uitleggen dat hij daar niet van gediend was. Als iemand van die afmetingen je dit uitlegt, luister je wel. Ook bassist Paulo Jr., die er beetje uitziet als Catweazel, loopt het hele optreden headbangend over het podium, zich zichtbaar vermakend. Dat allemaal zorgt er voor dat het een memorabel optreden was, waar er meer van mogen komen.

<< vorige volgende >>