Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Evanescence

Amsterdam AFAS Live 25 maart 2018

Evanescence, daar had ik al tijden niet naar geluisterd toen ik zag dat de Amerikaanse band in de AFAS live zou spelen. Toen ik las dat ze met voltallig orkest zouden spelen leek het mij erg leuk om te gaan kijken, ik vind namelijk de combinatie tussen klassieke muziek en rock/metal meestal erg gaaf. Het zou niemand moeten verbazen dat dit concert was uitverkocht, de band heeft namelijk net na het millennium een aantal mega hits gehad met onder anderen ‘My Immortal’ en ‘Bring Me To Life’, samen goed voor meer dan driehonderdmiljoen Spotify plays en bijna één miljard(!) Youtube views. Een band van formaat dus! Voor het eerst speelt de band met een echt orkest samen, en ook het nieuwste album is met een echt orkest opgenomen, ik was dan ook erg benieuwd hoe dit zou bevallen.

Door: Leon

Onderweg naar Amsterdam luisterde ik nog even het nieuwste album van de band, want hier was ik nog niet aan toegekomen. Ik had gelezen dat de band een kleine verandering zou gaan doorvoeren in de stijl en dat dit de eerste stap zou zijn, de zang en het pianospel van zangeres Amy Lee centraal met gitaren, het orkest en elektronische drums in een ondersteunende rol. Het valt mij op dat het dynamisch wat vlak is en ben nieuwsgierig naar hoe dit live zal klinken. Tien minuten voor de start kom ik de zaal binnen, het grote voordeel van vaste zitplaatsen, en zie dat er in de zaal nog een groot aantal lege plekken zijn, blijkbaar is niet iedereen geïnteresseerd in het eerste deel van de set. De leden van het Orkest zitten inmiddels wél allemaal op hun plek. Als het licht dan om acht uur uit gaat en dirigente Susie Seiter op komt lopen geeft ze een ongemakkelijke hand aan de eerste violist. Een vreemd moment.

De eerste vijfentwintig minuten van deze avond zijn toegewijd aan het orkest, zij spelen in totaal zes nummers om het publiek ‘op te warmen’. Nu ben ik niet vies van wat klassieke muziek, sterker nog, ik ga sporadisch wel eens naar een klassiek optreden, toch was deze keuze wel vreemd te noemen. Of in ieder geval een beetje onverstandig. Naast het feit dat er maar twee écht bekende stukken klassieke muziek werden gespeeld zijn alle nummers ook nog eens licht klassiek, ofwel tamelijk slaapverwekkend. Het orkest begon met een zéér bekend werk van Mozart (waarvan ik de naam dan niet meer weet) en gingen door met één van Beethoven’s bekendste werken, ‘Moonlight Sonata’. Hierna volgen nog vier minder bekende stukken, ‘Lacrymosa’ van Mozart, ‘Sally’s Song’ van Danny Elfman, ‘Zelda’s Lullaby’ van Koji Kondo & Asuka Ohta, en een instrumentale uitvoering van ‘Together Again’ van Evanescence zelf waar niemand echt op reageerde. Hierna is het tijd voor pauze blijkbaar, want de het orkest verlaat het podium om daar dertig minuten later pas weer te verschijnen. Bij de bescheiden applausjes was het duidelijk dat het publiek niet echt zat te wachten op een klassiek concert, ikzelf vond het wel aardig maar realiseerde mij wel zéér goed dat dit orkest niet zo goed is als bijvoorbeeld het Metropole Orkest. Ik begreep ook ineens waarom er nog vrij veel lege stoelen stonden.

De zaal kreeg dus nog een half uur de tijd om nog wat te eten en te drinken, maar voornamelijk om weer even wakker te worden. Als ik vijf minuten voor aanvang van het echte concert de zaal weer inloop is deze nu wel helemaal vol. Als het licht weer uit gaat en de band het podium op komt lopen is er groots applaus. Vervolgens komt ook Amy Lee het podium oplopen, met een gigantische doch prachtige jurk, en gaat direct achter de piano zitten voor de ‘Overture’ van het nieuwe album. Het geluid is eigenlijk meteen goed, niet te hard, en het orkest is gelukkig ook goed hoorbaar. Toch is het duidelijk dat deze zaal niet de beste is als het gaat om klassieke muziek. Een week voor deze show bijvoorbeeld zat ik nog in Carré te kijken naar het Metropole Orkest en dat was écht prachtig. Na het mooie intro wordt er overgeschakeld naar ‘Never Go Back’, zangeres Lee is redelijk goed bij stem en weet het publiek goed in te pakken. Wat hierna volgt is eigenlijk het volledige laatste album met een iets afwijkende volgorde, vrijwel geheel foutloos gespeeld. Nummers als ‘Lacrymosa’ maken veel indruk, het liedje is mysterieus en symfonisch, je verwacht elk moment een uitbarsting die maar niet komt. Knap staaltje muziek moet ik eerlijk toegeven.



Er worden nog een paar andere liedjes gespeeld, in de vorm van ‘End of The Dream’, ‘My Heart Is Broken’ en ‘Lithium’, voordat de band aankomt bij diens grootste hit ‘Bring Me To Life’. Het verbaasde mij bijna dat er niet of nauwelijks werd meegezongen, direct begreep ik dat dit het nadeel is van een zittend concert, men is meer aan het luisteren en er is minder ‘meezing sfeer’ aanwezig. Hoe dan ook, ‘Bring Me To Life’ klinkt prima in dit nieuwe jasje. Toch heb ik moeite sommige dingen te begrijpen, ik vraag mij onder anderen af waarom de andere muzikanten ooit akkoord zijn gegaan met deze veranderingen. Ik hoor gedurende het concert nauwelijks gitaren en zie ze ook weinig spelen. Drummer Will Hunt is fanatiek aan het spelen maar ik vraag mij gedurende het concert af of hij wel écht live meespeelt, ik zie hem namelijk op dingen slaan die ik niet in de muziek terug hoor. Laten we hem het voordeel van de twijfel geven en zeggen dat de geluidsman zijn drumstel te zacht in de mix heeft gezet. Eigenlijk draait de gehele show, net als het album, volledig om Amy Lee. Ze staat voortdurend in de spotlight en speelt ook bijna alle pianostukken zelf, slechts een handjevol worden gespeeld door de pianist van het orkest, die tijdens de pauzes op een stoel achter het orkest zit te wachten. Als niet fan vind ik dat een beetje raar en jammer, maar misschien dat de grootste fans hier anders over denken.

De set gaat door met onder anderen ‘Imaginary’, en het nieuwe ‘Hi-Lo’, voordat de band is aangekomen bij diens tweede grote hit ‘My Immortal’. Deze uitvoering met orkest is erg mooi om naar te luisteren en krijgt daarna ook een flink, verdient, applaus van het publiek. Bij het praatje van Amy Lee word duidelijk dat het orkest niet overal hetzelfde is, er wordt overal gebruik gemaakt van een ‘lokaal orkest’, wat de ongemakkelijke hand in het begin van de avond dan ook verklaard. Meer over het orkest wordt er niet gesproken, ook online is hier niets over te vinden. Jammer, want ik had wel willen weten welk lokaal orkest mee heeft mogen doen. Na ‘The In-Between’ en ‘Imperfection’ is de reguliere set afgelopen en gaat de band van het podium onder applaus van het publiek. Een enkeling is blijkbaar nog nooit bij een concert geweest en loopt te vroeg richting de uitgang. De meeste mensen weten gelukkig inmiddels wel dat het gebruikelijk is om te doen alsof het concert is afgelopen om vervolgens volkomen voorspelbaar weer het podium op te komen lopen voor een toegift. Amy Lee speelt vervolgens een aardig liedje van haar solo album ‘Speak To Me’, vervolgens komt de band ook weer de het podium op voor de laatste twee liedjes ‘Good Enough’ en ‘Swimming Home’. Hierna is het echt afgelopen en krijgen de musici een flink applaus van het publiek.

Onderweg naar huis heb ik even tijd om alles te laten bezinken en ondervond ik dat ik niet laaiend enthousiast was over het concert. Hoewel ik de individuele liedjes eigenlijk allemaal best wel aardig vond, soms zelfs goed, is het wel lang om er anderhalf uur naar te luisteren. Zeker met twintig minuten licht klassiek werk vooraf. Om eerlijk te zijn vond ik het een beetje saai. Ik mis de dynamiek die de groep eerder wel had, iets meer gitaren/drums en iets minder elektronische elementen hadden niet misstaan. Ook de zang van Amy Lee was niet foutloos, hoewel ze niet echt vals heeft gezongen heeft ze toch een aantal keer in het grijze gebied om de juiste noten heen gezeten waardoor het wat ongemakkelijk klinkt. Het zijn zeker geen makkelijke zanglijnen, dus niets dan lof over haar zangkwaliteiten, maar als het volledige concert volledig om iemand draait dan word alles uitvergroot. Ik denk dat de echte fans een mooi concert hebben gezien, het orkest had zeker een toegevoegde waarde en die mogen zij er van mij wel inhouden.

<< vorige volgende >>