Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Danny Cavanagh (Anathema)

Helmond De Cacaofabriek 23 maart 2018

Vorig jaar verscheen ‘Monochrome’, een solo album van Anathema’s Daniel Cavanagh. Een prachtig, persoonlijk document van een begenadigd muzikant. Een album ook dat liet horen dat Daniel de belangrijkste troef van de band uit Liverpool is; het zijn de composities die ervoor gezorgd hebben dat de band in een kleine vijftien jaar is geëvolueerd van een doorsnee doom metal band naar een progressieve rockband. Hij speelt gitaar en toetsen en zingt technisch beter zijn broer Vincent, die op zijn beurt weer gezegend is met een mooier stemgeluid. Het was vrij lastig om enkele vrije dagen te vinden in het drukke reisschema van Anathema maar uiteindelijk was het gelukt om Daniel voor drie optredens naar ons land te krijgen. En het had maar een haartje gescheeld of het was allemaal niet doorgegaan want Daniel blijkt flink ziek te zijn! Zijn optredens in Rusland werden allemaal gecanceld en daarom is het optreden in Helmond op deze vrijdag het eerste wat hij weer doet sinds lange tijd. En dat wilde ik natuurlijk even meepikken.

Door: Wim S.

Fotograaf: Dave van Hout

Er blijkt best wel wat publiek op de been te zijn gekomen om de verrichtingen van de man te zien en horen. Wanneer hij op het podium verschijnt zien we al dat hij lijkbleek is. Hier staat een man die eigenlijk in z’n bed zou moeten liggen. Petje af dat hij toch gewoon optreedt deze avond. Het is een solo show in optima forma: hij staat met zijn gitaar voor een microfoon en gebruikt gedurende het optreden een karrevracht aan effecten (vooral ook loops) om zijn gitaargeluid alle kanten heen te laten gaan. En rechts naast hem staat een keyboard, dat hij na de pauze zal gebruiken voor een handvol nummers. Zijn stem is vrij breekbaar en wat lager dan normaal, maar dat heeft alles te maken met zijn fysieke gesteldheid. Het lukt hem overigens toch om de flinke uithalen – zoals in het fraaie ‘The Excorcist’- uit zijn strot te persen en nog zuiver ook. Erg knap. Een setlist blijkt hij niet te hebben. Hij speelt gewoon nummers die hij zelf graag speelt, nummers die hem ter plekke te binnen schieten en ook wel nummers waar het publiek luidkeels om vraagt (‘High Hopes’, of niet Michiel?). En zo komen verplichte nummers uit de Anathema catalogus voorbij zoals ‘Fragile Dreams’, ‘Temporary Peace’, het machtig mooie ‘The Optimist’ (wat hij meerdere keren opnieuw moet inzetten omdat het niet vlekkeloos verloopt) en het speciaal voor zijn dochter geschreven ‘Ariel’. Maar hij speelt natuurlijk ook nummers van ‘Monochrome’ zoals ‘Soho’ en flarden van ‘The Silent Flight’.
Maar het zijn vooral ook de covers die indruk maken. Wat te denken van een (hoewel niet vlekkeloze maar toch innemende versie van) ‘Blackbird’. Of ‘Running Up That Hill’ van Kate Bush wat een ijzersterke compositie blijkt te zijn.

band image


Cavanagh heeft het - ondanks zijn ziek zijn - naar zijn zin op het podium. Dat zie je en dat merk je. Hij ziet er op het eind van het optreden dan ook beter uit dan aan het begin. Hij voelt zich ook vrij en in een veilige omgeving want naast (niet geheel op zijn plaats zijnde) verontschuldigingen dat hij ziek is en eigenlijk niet zou moeten spelen, is hij bijvoorbeeld zeer openhartig over zijn depressies van de laatste twee jaar. Hilarisch is zijn verhaal over progrock en Oasis. Cavanagh wil graag bekennen dat hij niets heeft met progressieve rock. En dat hij het eigenlijk maar niks vindt dat Anathema altijd in die categorie wordt ingedeeld. Hij vindt het dan wel weer leuk dat ze jaar in jaar uit prijzen winnen als progressieve rockband maar dat vindt hij eigenlijk ook wel terecht. Er zijn naar zijn idee geen bands die van het niveau zijn van Anathema, met uitzondering van oud gedienden als Pink Floyd. Nee, dan liever Oasis. Dat is de absolute top. Dat is de beste Britse rockband van de jaren negentig, aldus Daniel. En dat wil hij graag onderstrepen middels een fraaie uitvoering van ‘(What’s The Story) Morning Glory’.

Echt heel goed is het allemaal niet, maar gezellig en leuk des te meer. Cavanagh is een vrij slordige muzikant die het niet zo nauw neemt met de juist gespeelde noten, maar veel meer teert op gevoel. En hij heeft ook wel een hoge gunfactor. Hij straalt passie uit, is niet pretentieus en heeft gevoel voor zelfspot. Dat zijn kwaliteiten die je niet elke dag ziet bij muzikanten van zijn statuur. Een fijne muziekavond zonder al te veel opsmuk.

<< vorige volgende >>