Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Greta Van Fleet

Nijmegen Doornroosje & Merleyn 20 maart 2018

De show van Greta Van Fleet in Doornroosje is al weken uitverkocht. En de show een dag later in De Melkweg eveneens. Er vindt een willekeurig gesprek plaats tussen twee muziekliefhebbers. Wie verkoopt die twee zalen zomaar even uit zei je? Greta Van Fleet. Wie? Greta Van Fleet. Nieuw bandje uit Amerika. Brachten vorig jaar hun debuutalbum ‘From The Fires’ uit. Met daarop slechts acht nummers. Waarvan twee covers. En die verkopen twee grote zalen in Nederland uit? Ja dus. Sterker nog, ze zijn onlangs toegevoegd aan de line up van Pinkpop. Meen je dat nou? Ja, dat meen ik. Die jonge gastjes? Ja, die. Maar ik heb echt nog nooit iets van ze gehoord! Dat moet je misschien toch maar eens gaan doen dan, want anders mis je misschien ‘the next big thing’. Ik kende het album ‘From The Fires’ natuurlijk al en ik was dan ook wel heel benieuwd of de vier jonge heren het live ook waar zouden kunnen maken.

Door: Wim S.

Fotograaf: Dave van Hout

Zoals te doen gebruikelijk als we met een paar man naar een concert gaan checken we het lokale Indiaase restaurant. Zo ook in Nijmegen. En op 600 meter lopen van Doornroosje vonden wij ‘India Gate’. En het moet gezegd; een uitstekend restaurant. Met de nodige wansmaak ingericht (zoals het hoort dus), lekker ongezellig, ongemakkelijk zitten en een kapotte tap, dus geen bier uit het vat. Dan maar flesjes. Allemaal omstandigheden die horen bij een Indiaas restaurant. Maar het eten was verrukkelijk. Mijn Butter Chicken bestond uit een overheerlijke, milde saus en geweldig malse stukjes kip. En ook het garlic naan was niet te versmaden. Als je toch in Nijmegen bent, aanrader!

Vervolgens op ons gemakkie naar Doornroosje gelopen. Accreditatie verliep probleemloos, garderobe eveneens. Kortom; Doornroosje liet weer eens zien dat het op alle fronten een topzaal is. En ja, het was uitverkocht. De grote zaal was stampvol! Toen we binnenkwamen waren de heren van het Brabantse Mooon nog bezig met de laatste nummers van hun support set en het publiek reageerde daar best enthousiast op. En terecht, want het trio speelt lekkere sixties psychedelica met soms lekker uitgesponnen, lome jams en het andere moment vrolijke, uptempo rock and roll. Vervolgens was het even wachten op de vier jongens uit Amerika onder de toch wat opmerkelijke naam Greta Van Fleet. De band rondom de drie broers Kiszka. We staan dichtbij het podium en zien de jongens dan ook erg goed als ze het podium op komen.

band image


We horen een intro tape met muziek van Wilson Pickett (volgens mij) en nadat de jongens hun positie hebben ingenomen schieten ze uit de startblokken met ‘Talk On The Street’. De stemming zit er dan meteen goed in. Er is opvallend veel jong publiek en dat is mooi. Youngsters die naar youngsters komen kijken: de nieuwe generatie rockers. Al snel valt op dat zanger Joshua Kiszka niet echt zingt (althans, niet zijn eigen stem gebruikt) maar dat hij iets heel vreemd met zijn mond, keel en stembanden doet, waardoor hij geluiden uit zijn strot krijgt die inderdaad erg veel weg hebben van Robert Plant. Of van Lenny Wolf zo u wilt. Het klinkt best goed, maar je moet hem eigenlijk niet zien dus, want het ziet er niet uit. Bovendien heeft hij in het begin de nodige problemen om de zuivere noten te vinden. Zijn broer Jake op gitaar lijkt op de reïncarnatie van Jimmy Page. Hij heeft niet alleen dezelfde gitaar, hij heeft ook dezelfde moves als Page. Die typische, wat schokkerige bewegingen van het bovenlijf; hij doet het perfect na. Maar ondertussen speelt hij ook overheerlijk gitaar. En broer Samuel is de John Paul Jones van het gezelschap: hij speelt bas en orgel, en heeft ook het boek ‘rock poses’ goed gelezen. Ook tijdens ‘Edge Of Darkness’ is Joshua nog zoekende naar de juiste, zuivere noten en die vindt hij uiteindelijk in ‘Talk On The Street’. Alle problemen zijn definitief verleden tijd vanaf ‘Flower Power’ wat gewoon een overheerlijk nummer is, met de nodige sixties invloeden en psychedelica. De lichtshow is vrij sober; er worden wat parren en wat moving heads gebruikt en dat is het. Geen projecties, geen rook. De jongens rocken de pan uit maar tegelijkertijd komen ze ook wat onwennig over. Vooral Joshua heeft daar last van als hij de ruimte tussen nummers moet vullen met teksten. Die heeft hij namelijk niet. Het is zeker geen onwil, dat zie je. Hij vindt gewoon niet de juiste woorden om de interactie voor elkaar te krijgen met zo’n grote zaal. De jongens moeten meters maken en nog groeien, dat merk je aan alles. Maar de potentie is er zeker; ze zullen ongetwijfeld gaan groeien.

band image


Dat hoor je bijvoorbeeld aan ijzersterke nummers als ‘Safari Song’ (waanzinnige riff en zanglijn) en het beste nummer van de band (tot nu toe), ‘Black Some Rising’. Intelligente songs die fantastisch in elkaar zitten en gespeeld worden door jongens die al nagenoeg alles kunnen op hun instrumenten. En dat het dan allemaal wel heel erg veel weg heeft van Led Zeppelin maakt toch geen ene fuck uit! Dat de band dezelfde mening is toegedaan blijkt wel uit de cover van Howlin’ Wolf’s ‘Evil’, wat niet alleen een ode is aan Howlin’ Wolf maar ook aan Led Zep natuurlijk. En allejezus, wat zetten ze dat nummer vet neer. Na iets meer dan een uur verlaten de jongens het podium, om vervolgens nog terug te keren voor twee toegiften in de vorm van hun eerste single ‘Highway Tune’ en het overheerlijke ‘Safari Song’. Gaandeweg het concert is de zaal steeds verder meegezogen in de aanstekelijke rock and roll van de jonge Amerikanen. En na 70 minuten is de show voorbij. Mijn eerste gevoel zegt dat het wat tegenviel. En dat zit ‘m met name in het feit dat de band weinig tot geen eigen smoel heeft. Terwijl dat er zeker in zit. En zoals gezegd was het erg wennen aan de zang van Joshua. Maar een dag na het concert was ik al veel milder over het optreden. Wat nou dat die jongens Led Zeppelin laten herleven? Wat nou dat Joshua niet echt zingt maar een trucje doet? Als ik mijn opnamen van het concert terug beluister klinkt het gewoon erg goed! Meer dan zelfs. En ja, er zijn zeker verbeterpunten. De presentatie mag wat zelfverzekerder, de interactie met het publiek mag wat meer aandacht krijgen. Maar daar wordt ongetwijfeld hard aan gewerkt. En zoals een van ons al zei; wacht maar straks op Pinkpop, dan zie je al een hele andere band…..

<< vorige volgende >>