Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Netherlands Deathfest III

3 maart 2018 tot 3 mei 2018

Het eerste weekend van maart stond in 013 Tilburg weer in het teken van het hardste wat er te koop is in de wereld van metal: Netherlands Deathfest III. Jawel, de derde editie alweer, waarmee toch heel erg duidelijke is geworden dat dit festival een blijvertje is geworden op de nationale festival kalender. Het Lords Of Metal team kon helaas niet heel het festival aanwezig zijn, echter hebben we wel het een en ander mee kunnen pikken qua bands om een mooi stukje te kunnen schrijven. Voor en tijdens het festival bleek dat enkele bands en de organisatie van NDF flink wat tegenslagen voor hun kiezen gekregen hebben, waardoor er regelmatig ad hoc een oplossing gevonden moest worden. Hoe, wat, wanneer en waarom lees je hieronder.

Door: William Kampen

Fotograaf: Elisabeth

Vrijdag 3 maart

Op de heenweg naar Tilburg bereikt ons al het nieuws dat de beide Canadese bands Rites of Thy Degringolade en Auroch die avond niet zullen spelen op het podium van het Patronaat, aangezien zij met pech langs de kant van de weg stonden ergens tussen Denemarken en Tilburg. Beide bands zijn op dit moment samen op tour met Profanatica en het is nog maar de vraag of Profanatica het laat in de avond nog gaat halen of toch óók nog moet gaan afzeggen. Als vervangers treden Tilburgs eigen Antropomorphia op en werd de Mexicaanse death metal band Hacavitz van de zaterdag naar de vrijdag verschoven.

Aan het Russische Hellbomb de eer om Netherlands Deathfest om 17:00 uur in de kleine zaal te openen met stevige D-beat spierballen death metal, letterlijk en figuurlijk dan. De band blaast een aanstekelijke mix van death metal en hardcore crustpunk het publiek in dat zich zichbaar al goed vermaakt. Kort daarna snel door naar de grote zaal waar de “Ugliest band in the World”, Aura Noir, zijn opwachting maakt. Zanger / bassist Aggressor loopt sinds zijn val van het balkon - vier hoog - met krukken en zo komt hij vandaag ook het podium op. Het ziet er allemaal niet meer zo soepel uit, maar hij kan nog lopen, en dat is ook wat waard. Naast zijn microfoonstandaard heeft hij zijn stoel staan en daar maakt hij af en toe dankbaar gebruik van. Met 'Sons of Hades' van 'Black Thrash Attack' wordt de uur durende set afgetrapt, gevolgd door 'Schitzoid Paranoid' en 'Destructor'. Op 27 april verschijnt het nieuwe album 'Aura Noire' en van deze nieuwe plaat krijgen we 'Dark Lung of the Storm' en 'Shades Ablaze' gepresenteerd, waarbij drummer Apollyon de zang voor zijn rekening neemt. Verder spelen de drie notoire Noren een heerlijke black thrash show waarbij alle albums van de band aan bod komen. (Dennis)

band image


Broken Hope heeft ook een nieuw album uit op Century Media getiteld 'Mutilated And Assimilated' en is momenteel met Hierophant op tour door Europa om het dertig jarig jubileum van de band te vieren, al was de band tussen 2002 en 2012 niet actief. Van de oorspronkelijke bezetting is alleen nog gitarist Jeremy Wagner over, de man die zes gitaren van Jeff Hannemann in zijn bezit heeft. In de huidige band vinden we naast Wagner ook zanger Damian Leski (Gorgasm), bassist Diego Soria (Disgorge) en gitarist Matt Szlachta (ex-Chimaira), genoeg namedropping dus om een interessante line-up te formeren zou je zeggen. Toen ik de band voor het eerst live zag op de tour met Macabre en Severe Torture in 2001 was de live show van Broken Hope al niet de meest spectaculaire, en anno 2018 moet ik zeggen dat zich niet heel veel heeft veranderd. Broken Hope klinkt bruut en ook de death metal stem van Leski mag er wezen, maar na een paar nummers gaat de show van de mannen uit Chicago toch wel een beetje vervelen. (Dennis)

band image


Net als bij Broken Hope staat er bij Suffocation maar één origineel bandlid op het podium en dat is natuurlijk gitarist Terrance Hobbs. Helaas is Frank Mullen vandaag niet met de band meegekomen, waardoor de van Disgorge afkomstige Ricky Myers zijn plaats inneemt. Frank Mullen vervangen is geen makkelijke opgave en Myers kan dan ook geen moment tippen aan de charismatische podiumpresentatie van Mullen. Jammer. Suffocation klinkt verder retestrak en bezit in tegenstelling tot Broken Hope wel over pakkend songmateriaal. Geopend wordt met de klassieker 'Thrones of Blood', waarmee Suffocation het publiek gelijk op zijn hand heeft. De band is echter ook in Europa om het nieuwe album 'Of The Dark Light' te promoten en zo krijgen we het groovy 'Return to the Abyss' te horen en opener 'Clarity Through Deprivation'. Maar de New Yorkers spelen vanavond met name toch wel klassiekers. 'Pierced From Within', 'Effigy of the Forgotten' en vooral 'Catatonia' krijgen de voetjes van de vloer vanavond. Bassist Derek Boyer staat al spijkerpoepend te bassen en lelijke grimassen te trekken en terwijl ik nog maar eens nadenk over het gemis van Frank Mullen in de live band, bekruipt mij steeds meer het gevoel dat ik naar een hele goede Suffocation cover band sta te kijken. Na het afsluitende 'Infecting The Crypts' is het vervolgens afwachten tot de hippies van Carcass bezit gaan nemen van het podium. (Dennis)

band image


Het laatste album 'Surgical Steel' van de legendarische death metal band Carcass is inmiddels ook al weer vijf jaar oud en de band schijnt momenteel serieus te werken aan een opvolger van hun succesvolle comeback album. Vanavond staat de band rondom gitarist Bill Steer en bassist / zanger Jeff Walker terecht als headliner op het podium van Netherlands Deathfest, al komt de band tussen al het death metal geweld van Suffocation en Broken Hope over “als een stelletje pussies”, grapt Walker. Opvallend is dat gitarist Ben Ash niet meer van de partij is en in plaats daarvan staat er een jongere versie van Bill Steer op het podium. Het is Engelsman Tom Draper, die o.a. ook met Matt Harvey van Exhumed en Gruesome in de heavy metal band Pounder zit. In knap een uur tijd krijgen we een heerlijke dwarsdoorsnede uit het repertoire van de Engelsen voorgeschoteld met alle hits uit het verleden als 'Buried Dreams', 'Incarnated Solvent Abuse', en 'No Love Lost', maar ook nummers als 'Unfit for Human Consumption' en 'Cadaver Pouch Conveyor System' van 'Surgical Steel' passen prima in de setlist en doen zeker niet onder voor de klassiekers. Om te vieren dat het eerste album van Carcass dertig jaar oud is spelen de heren een nummers van het vijfde album (humor!), de openingsriff van 'Black Star' wordt ingezet waarna de band voorzet met 'Keep on Rotting In the Free World'. De echte hits komen op het einde met 'Corporal Jigsore Quandray' en 'Heartwork', dat vooraf wordt gegaan door het groovy openingsstuk van 'Ruptured in Purulence' waarmee het publiek even op het verkeerde been wordt gezet. Carcass speelt verder een behoudend optreden zonder al te grote verassingen (al was de nieuwe gitarist een verassing te noemen), maar doet wat er van een headliner verwacht mag worden. Tof om deze klasse act vanavond weer eens in Tilburg te zien spelen. Na Carcass gaat het feestje nog even door in de kleine zaal waar de Hamburgse Hardcore / Grindcore band Yacopsae nog een show geeft. Ook de Amerikaanse cult black metal Profanatica is ondanks pecht met de tourbus op tijd in Tilburg om de afsluitende show in het Patronaat te geven.
(Dennis)

band image


Zaterdag 4 maart

Halfdood en verslagen, kwam ik de 013 binnen strompelen. De hele week bezig geweest met verhuizen en daardoor een gezonde dosis aan slaaptekort opgelopen. Nou, daar was ik snel vanaf. De death/grind powerhouse Devourment (Wie kent 'Babykiller' niet?) klapte er op als een peutersnoetje op een marmeren vloer. Snoei -en snoeihard! Ik moet zeggen dat ik verder geen titels van Devourment ken maar dat maakt niet uit, want ik versta er toch geen drol van, en ik heb zo een gevoel dat het toch niet om de teksten gaat. Relatief vroeg in de middag, weten deze bazen het publiek wakker te schudden met hun hyperblastgeweld, palmmute riffs en bijzonder catchy mid-tempo death metalgeweld. Ik kom al heel snel in de juiste stemming en de eerste paar pilsjes zijn er tijdens deze show naar binnen gegoten. Het valt me op dat voor zulk laaggestemd geweld, het geluid bijzonder prima is. Met name de vocalen. Ik hoorde de maagwand klapperen. Verdomme, ik ben niet gauw zo snel in de juiste stemming. Deze keer wel (William)



Evoken. Haha, vroeger vond ik deze band helemaal te gek. Totdat ze een keer hier in Eindhoven kwamen spelen en ik de podiumpresentatie zag. John Paradiso (what's in a name, voor zo een uitgerekte doomband) met zijn Janet Jackson microfoon headset en zijn grappige grimas, maakte het voor mij onmogelijk om die band zonder grijns te bekijken. Vandaag, meer dan tien jaar later, krijgt deze band een nieuwe kans. Het Patronaat stroomt al snel vol en met een volle kapsalonbuik baan ik me een weg naar het midden van de zaal, waar de treurmars net van start gaat. Yep. Meneer heeft nog steeds zijn headset op en trekt nog steeds de meest gekke bekken, terwijl hij af en doe een grommetje van drie seconden er uit blaat en verder de reverb het werk laat doen. Die toch wel zeker zo een vijf seconden nagalmt. Zoals bijna elk instrument. Ik begrijp dat dit een doomsoort is die je echt moet liggen maar na het ongeveer zo een twintig minuten aangekeken te hebben (waarschijnlijk het eerste kwart van de openingstrack), merk ik weinig dimensieverschil en begin ik te gapen. Of dit nu de after-dinner dip was of de slaapdoom van Esoteric; geen idee. Ik draai om en zorg voor een goed plekje bij 1349. (William)

Na 'Liberation' is mijn aandacht in 1349 flink verzwakt. Geen specifieke reden voor. Ik keek er wel heel erg naar uit om dit zwartgallig orkest live te zien, gezien het verder natuurlijk een prima band is! Het eerste wat me opvalt, is de opvallend afwezige: Frost. Zo een twee dagen na deze show speelt hij met Satyricon in Nederland, dus hem had ik zeker wel verwacht. Typisch. De vervanging is echter niet mis. Nils 'Dominator' Fjellstrom. Je weet wel, die vent die altijd haast heeft. Dark Funeral en zo. Dat was ook ongeveer het enige wat niet mis was aan deze show. Ravn liep poëtisch en lief over het podium te dartelen terwijl hij, wat het leek, sierlijke krulletjes in de lucht aan het tekenen was met zijn handjes. Vocaal-technisch leek hij ook helemaal niet goed bij stem. Een soort van ekster met dorst. Het geluid zat ook niet echt mee, waardoor de helft van de gitaarpartijen als een warboel klonken. Jammer. Wellicht dat dit ietwat verschil had uitgemaakt, echter kreeg ik, en meerdere mensen om mij heen het gevoel dat het niet echt leek alsof de band er zin in had. Vervelend, ik had wel zin in deze set. (William)



Toen was het tijd voor Emperor. Bij uitstek de band waar ik het meeste naar uit keek. 'Anthems To The Welkin At Dusk' werd integraal gespeeld en dat wist ik van tevoren niet, dus ik sprong een dak in de lucht! Het is voor mij een heel belangrijk album in mijn jeugd en dat album brengt zo ontzettend veel herinneringen op. Fantastisch. Het Noorse viertal wist me te bezweren met hun intense, sfeervolle en epische muur van geluid. Van ' Alsvartr (The Oath), tot 'Opus A Satana'; het was geniaal. Ik was bang dat het geluid ontzettend zou tegenvallen na 1349 maar gelukkig was niets minder waar. Ik moet wel zeggen dat ik op een toegift had gehoopt (‘Cosmic Keys To My Creation And Times’) maar die bleef helaas uit. Kutzooi. Ik had echt verwacht dat deze er nog wel zou worden aangeplakt. Desalniettemin komt het maar zo weinig voor dat een black metal band me zo weet te ontroeren. Hoogtepunt: 'The Acclamation Of Bonds'. (William)



Zondag 5 maart

Wanneer Sacrificial Slaughter om zondagmiddag om kwart over twee de derde en laatste dag van Netherlands Deathfest opent is het nog relatief rustig in de 013, maar er zijn toch al een paar honderd vroege vogels die de show van deze vijf Amerikanen uit het zuiden van Californië niet willen missen. De band is samen met Internal Bleeding, Fleshgore en Voices of Ruin op tour en (bijna) de hele package staat vanmiddag dan ook op de planken bij het Netherlands Deathfest. Ondanks het mooie lenteweer van vanmiddag beklaagt zanger Steve Worley zich over het koude weer in Nederland. Reden te meer om volgas te geven om warm te spelen. En dat doen de heren van Sacrificial Slaughter dan ook. De mix van death metal met een vleugje grind komt goed aan bij het publiek en de eerste kleine moshpit ontstaat dan ook al snel. Naast zanger Steve Worley nemen de gitaristen Nick Wilson en James Sorley de backing vocals voor hun rekening waardoor de show een heerlijke brulpartij wordt. (Dennis)



Heel anders gaat het er vervolgens op het hoofdpodium aan toe, waar de Spaanse occulte death metal formatie Altarage met hun onheilspellende dissonante tonen het publiek in slaap proberen te krijgen. Gehuld in geheel zwarte kledij en verborgen achter hun zwarte sluiers maakt het trio nauwelijks contact met het publiek. De ingetogen donkere lichtshow zorgt voor een extra duister tintje en het geluid is behoorlijk massief. Overweldigend duistere, depressieve en zelfvernietigende muziek voor donkere zieltjes. Na de show van Altarage gaat het weer richting de kleine zaal alwaar de Franse goregrind viespeuken van Pulmonary Fibrosis acte de présance geven. In gebrekkig Engels worden de korte grindcore stukken aangekondigd en beide zangers Quintus Necroporn en Simon Maurette proberen er een vermakelijke show van te maken, maar het neemt niet weg dat het optreden een rommelige bende is. Maar dat…. schijnt erbij te horen. De Amerikaanse cult-death metallers Sadistic Intent zouden rond de klok van vier uur op het hoofdpodium spelen, maar door het slechte winterweer werden vluchten gemist en kon het Los Angeles viertal onmogelijk op tijd in Tilburg geraken. Als vervanger werd de Noord-Hollandse Sludge Metal band The Flesh neergezet, met bandleden uit Herder, Blood Diamond en Feast die, als ik mij niet vergis, hun tweede optreden in deze hoedanigheid überhaupt afleverden. Een schrale troost voor het cancellen van Sadistic Intent. Het Oekraïense trio Fleshgore met nieuwe drummer Eduard Litvyakov zette vervolgens een knallende death metal show neer in de kleine zaal. De Amerikaans geschoolde death metal met niet-te-ontkennen-Suffocation-invloeden vond gretig zijn aftrek onder het publiek. (Dennis)



Angel Witch zorgt vandaag naast Goblin voor wat afwisseling in het programma. De Londense band rondom frontman van het eerste uur Kevin Heybourne is al meer dan veertig jaar actief en behoort tot de eerste lichting van bands uit de New Wave Of British Heavy Metal. Interessant om te weten is dat beide Carcass gitaristen Bill Steer en Tom Draper een aantal jaren geleden nog als live gitaristen met Angel Witch op de planken stonden. Het bekendste nummer van Angel Witch is 'Angel Witch' en dat is eigenlijk ook het enige nummer dat ik echt goed ken van de band, en natuurlijk spelen de heren dit pas op het laatst. In de kleine zaal zet vervolgens Internal Bleeding de kleine zaal op zijn kop met hun slam death metal en slagen daar niet onaardig in. 'Final Justice' wordt opgedragen aan overleden brandweerman en Internal Bleeding drummer van het eerste uur Bill Tolley. Wanneer het publiek gevraagd wordt mee op het podium te komen dansen is het feest compleet. (Dennis)



Claudio Simonetti’s Goblin is een beetje een vreemde eend in de bijt tussen al het death metal geweld, maar met zijn keyboardshow en progressieve rock die in het verleden als soundtrack voor diverse horror films diende spreekt hij toch een groot deel van het publiek aan. De cult-achtige horror muziek en de bloederige beelden die op de achtergrond geprojecteerd worden maken van dit optreden een uiterst interessante happening. Leuk om een keer gezien te hebben. Grave beloofden naar Tilburg te komen met een speciale setlist ter ere van hun dertig jarig bestaan (net als Carcass, Suffocation en Broken Hope, hoe toevallig is dat?). Frontman Ola Lindgren liet weten alleen maar nummers te spelen van hun eerste demo’s en het debuutalbum 'Into The Grave', dus niks recenters dan 1991. Een brute old school death metal set is wat het publiek kreeg met tracks als 'Deformed', 'Black Dawn', 'Hating Life', 'Reality of Life' en 'Annihilated Gods' en 'Into The Grave” Hard, bruut, genadeloos en vooral old school. In deze setting is het ook wel eens gaaf om Grave te horen spelen. En toch had ik stiekem nog wel gehoopt op een 'Soulless'. (Dennis)



Na de moddervette death metal show van Grave haast ik mij naar het Patronaat om een paar nummers van de Finnen van Urn mee te pakken. De pakkende black thrash van de vier heren gaat er in als zoete koek bij het publiek. Bandleider Sulphur heeft een hele nieuwe band meegenomen om onder andere het nieuwe album 'The Burning' te presenteren. Met een song als 'All Will End in Fire' heeft Urn een heerlijke meezinger in het repertoire en ook Motörhead wordt deze avond geëerd middels 'Hail The King'. De laatste band op het hoofdpodium op het Netherlands Deathfest is de Zweedse death metal band At The Gates. Na een zeer geslaagde comeback in 2014 met hun album 'At War With Reality' zet de band dit jaar door met hun zesde album 'To Drink From The Night Itself' , dat op 18 mei uit gaat komen. Kort voor het optreden in Tilburg kwam het titelnummer van het nieuwe album als single uit en ik was dan ook benieuwd of Tompa Lindberg en co nieuw materiaal zouden gaan spelen. Na het intro 'El Altar Del Dios Desconocido' bestormen de legendarische Zweden het Tilburgse podium en trakteren het publiek op een greatest hits set uit de bijna dertig jarige geschiedenis van de band uit Gothenburg. 'Slaughter of the Soul', 'The Swarm', 'Raped By The Light of Christ', 'Suicide Nation', noem ze maar op. Het is het eerste optreden van de band dat ik zie zonder gitarist Anders Björler (die de band ongeveer een jaar geleden verliet) en met Jonas Stahlhammer (God Macabre, The Crown, The Lurking Fear) en het is even wennen, maar de beste man brengt het er goed van af. Frontman Lindberg zweept het publiek vakkundig op en de band geeft één van de sterkste optredens van het hele weekend. Naast de vele oude hits in de setlist is ook het aandeel van songs van het laatste album ‘At War With Reality’ niet weg te cijferen, dit geeft eens te meer aan dat At The Gates na al die jaren nog steeds iets te zeggen heeft. Het titelnummer van het aanstaande album 'To Drink From The Night Itself' wordt tot grote vreugde gespeeld, waarmee de band een tipje van de sluier omtrent het nieuwe materiaal licht; Het nummer is heel herkenbaar At The Gates, en past naadloos tussen de andere nummers van de band. Rond een uur of elf wordt het optreden sterk afgesloten met 'Blinded by Fear' en 'The Night Eternal'. (Dennis)

<< vorige volgende >>