Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Satyricon

Essigfabrik - Köln (Duitsland) 13 maart 2018

In september vorig jaar zag ik Satyircon nog in Tilburg. Dat was een van de eerste optredens van hun ‘Deep Calleth Upon Deep Tour’. Ik vond het een geweldig optreden van een meer dan uitstekende band. Ik ben me vervolgens weer wat meer in de black metal gaan verdiepen (ik was nooit echt een groot fan van het genre) maar na een paar maanden moet ik concluderen dat Satyricon er bij mij met kop en schouders bovenuit steekt. En dus ben ik misschien wel niet een echte black metal liefhebber, want ik hoor regelmatig om me heen dat het Noorse duo wel heel erg melodieus is (geworden) en dat het voor menigeen niet extreem genoeg meer is. Dat zal allemaal wel. Ik vind het een fantastische band. En toen ik zag dat ze tijdens het tweede deel van hun tour in Köln zouden spelen, heb ik meteen gemeld om daar namens Lords Of Metal naar toe te willen gaan. En zo geschiedde…

Door: Wim S.

Köln is voor mij anderhalf uur rijden en dus zeker interessant. De stad beschikt over enkele geweldige podia, waar ik graag naar toe ga. De Music Halle, Palladium, E-Werke en ook deze Essigfabrik: het zijn allemaal interessante podia, waarbij direct opgemerkt dat deze laatste van de vier genoemde de meest eenvoudige is. Weinig opsmuk, een beetje vergane glorie, maar toch wel gezellig en goed georganiseerd (zoals te doen gebruikelijk in Duitsland). En ook de Essigfabrik is goed te bereiken met de auto en een parkeerplaats vinden is ook geen probleem. Allemaal pluspunten voor onze Oosterburen wat mij betreft.

Omdat het klotenweer is – het regent de hele dag pijpenstelen - doe ik er iets langer over dan normaal en dat betekent dat ik niet het hele optreden van voorprogramma Suicide Angels kan meepikken. En dat is eigenlijk wel jammer want hun muziek komt goed over deze avond. Ik zag de band een paar jaar geleden op Summer Breeze’ en ook toen deden de Grieken me nog het meest denken aan Slayer. Dat hoor je nog steeds erg goed terug in hun muziek (de riffs en het tempo) maar inmiddels klinken er ook wat andere invloeden door waardoor de link met Slayer iets minder snel gelegd wordt. De sound van de band is hard maar ook heel zuiver: de riffs en zelfs de zanglijnen zijn zeer goed te horen en te onderscheiden. En dat is wel zo prettig.

Ik schat dat er vanavond in Duitsland zo’n 600 tot maximaal 700 bezoekers zijn (en dat is het dubbele van het aantal dat een week eerder in Patronaat in Haarlem aanwezig is, schande) en die worden pas echt enthousiast als om 21.15 uur de zaallichten doven en het onheilspellende intro van Satyricon wordt ingestart. De opstelling op het podium is vrij somber en eenvoudig. We zien een drumstel en een wat vreemd, klein tafeltje op een riser, waarop een laptop en een keyboard staan. De versterkers zijn naar de zijkanten geschoven, zodat de backdrop (de hoes van het laatste album) goed te zien is. En dat is het dan, niks meer, niks minder. Later blijkt ook de lichtshow vrij eenvoudig – doch effectief - te zijn. De band opent alle optredens van de tour met het weergaloze ‘Midnight Serpent’. Wat is dat toch een geweldig nummer en zeker ook een ideale opener. Net zoals in Tilburg is ook nu de zang van Satyr (Sigurd Wongraven) weer uitstekend te horen; ondanks de haastige riffs en drukke drumpatronen kun je elk woord verstaan. Dat is echt heel knap gedaan. De band vervolgt met ‘Our World, It Rumbles Tonight’ en ook hier horen we nagenoeg alle details van de muziek van Satyricon, met name de dubbele bassdrums van onze vriend Frost. Het eerste, echte hoogtepunt van de avond is ‘Black Crow On A Tombstone’ dat de zaal in vervoering brengt. Ik zie heel wat mensen om me heen ouderwets headbangen en het refrein wordt ouderwets meegebruld. Het duurt heel even maar er is sowieso wel leuke interactie tussen band en publiek. Zoals ik in mijn vorige review ook al schreef, vind ik Satyr een geweldige frontman. Hij heeft een goede stem, hij heeft charisma en zijn bewegingen zijn niet echt soepel maar wel heel karakteristiek. Ik vind dat wel wat hebben. Zeker ook dat vingertje waarmee hij heel belerend blijft wijzen om zijn teksten meer kracht mee te geven. Hij is groot, praat niet veel, lacht ook niet maar ondanks dat komt hij oprecht en sympathiek over. Hij wil Köln vanavond omdopen van ‘Bank City’ tot ‘Rock City’ en daar moeten we dan allemaal aan werken.

De band is geheel in het zwart gekleed (op Frost na, met ontbloot bovenlijf); mooie, nette zwarte bloezen met lange mouwen. Heel stijlvol. Dat heeft wel iets. Wat ik ook heel typisch vind: de bandleden wisselen geen woord met elkaar, gedurende het gehele optreden. Heel apart. De Hongaarse gitarist Attila Vörös en Steinar – deze laatste speelt al 20 jaar gitaar tijdens live optredens van de band –headbangen vrijwel continu en wisselen knalharde riffs af met prachtige, heel sfeervolle rustige stukken. En deze afwisseling zorgt er (mede) voor dat je het ontbreken van gitaarsolo’s geen moment mist (‘Blood Cracks Open The Ground’, ‘Ageless Northern Spirit’). De zaal gaat weer helemaal op tilt als het vette ‘Now Diabolical’ wordt ingezet: hard, strak en zuiver. Eén van mijn persoonlijke favorieten is ‘To Your Brethren In The Dark’ van het laatste album. Een prachtige riff, een mysterieuze sfeer en een mooie tekst. Live komt dat nummer misschien nog wel sterker over dan op het album, omdat de gitaren hier nog fijner klinken. Eén van de nummers die ik vanavond voor het eerst live hoor is ‘The Ghost Of Rome’ wat erg toegankelijk en vet klinkt. Satyr is er nog niet helemaal van overtuigd dat Köln een Rock City is dus hij vraagt het publiek om lekker los te gaan bij ‘Mother North’ en dat blijkt niet aan dovemans oren besteed. Het Duitse publiek reageert massaal en enthousiast. In de toegiften gaat het vervolgens echt goed los. De eerste toegift – met Satyr als derde gitarist – ‘The Pentagram Burns’ hakt er genadeloos en midtempo in. Wat een lekker nummer is dat toch; strak en repetitief. Knalhard en rockend is ook ‘Fuel For Hatred’ waarbij de Duitsers weer massaal kunnen headbangen. Satyr kijkt tevreden en zegt dat ‘Köln is officially declared Rock City by the Norwegian Black Metal Authorities’. Sympathiek, nietwaar? In ‘K.I.N.G.’ heeft de band een genadeloze song tot het laatst bewaard en met een hoofdrol voor drumbeest Frost. Jezus, ik weet niet waar die man zijn Duracel-batterijen heeft zitten, maar hij is echt onvermoeibaar. Vreemd mannetje overigens, deze kleine gnoom. Als hij op het eind van het optreden achter zijn drumstel vandaan komt zien we hem eigenlijk pas voor het eerst. Daarvoor hebben we alleen zijn haardos op en naar zien vliegen. Hij is klein, mager doch pezig en hij kijkt met een vreemde blik de zaal in. Hij stampt nog wat op de grond als een Neanderthaler en verlaat dan het podium, vergezeld van zijn muzikale vrienden.

Ook nu was het weer genieten geblazen van Satyricon. Omdat ik natuurlijk wist wat er ging komen was het geen verrassend optreden maar muzikaal was het van hoog niveau. Ik vind wel dat de band is moet verzinnen voor die sessie-nerd op keyboards/computer. Die staat er als een droge kloot bij en maakt geen enkel moment onderdeel uit van de band. Ik vind het wel mooi dat de band duidelijk zichtbaar maakt dat er veel geluiden en effecten uit computers komen, maar zorg er dan ook meteen voor dat diegene door heeft dat hij voor publiek staat te performen en dat hij niet op zijn kamertje thuis zit. Ook deze nerd had een nette, zwarte blouse aan maar dat kon niet verhullen dat hij voor Jan Lul op het podium stond. Voor de liefhebbers: Satyricon staat dit jaar op Fortarock. Zeker even gaan kijken zou ik zeggen.

<< vorige volgende >>