Listen live to Radio Arrow Classic Rock

The Australian Pink Floyd Show

Tilburg 013 3 oktober 2018

Dit is een kans die je als recensent niet laat liggen – the next best thing als het aankomt op Pink Floyd – The Australian Pink Floyd Show die neerdaalt in 013 Tilburg. Ik kreeg de kans om dit met eigen ogen te aanshouwen en kwam niet van een koude kermis thuis.

Door: Job

Het blijft wat onwennig – top dollar betalen voor een coverband. Misschien dan weliswaar de beste coverband ter wereld van een van de beste bands ter wereld, maar het is en blijft een coverband. De zaal staat gevuld met papa’s en mama’s, kortpittige kapsels en gekke brilletjes in felle kleuren. Kalende mannen die hun matige baardjes iets te lang laten staan en vrouwen op krukken en wandelstokken; het was een weinig gevarieerde meute die zich naar 013 hadden gesleept vanavond. De band begint ietwat laat, en opent met een dubieuze songkeuze: ‘Obscured by Clouds’ en ‘When You’re In’ vinden ook niet bepaald een goesting bij dit tamme publiek.

Het is pas als het doek verdwijnt en we ‘Shine On You Crazy Diamond’ (in z’n gehele 25 minuten!) voorgeschoteld krijgen dat dit imposante collectief op het podium me naar adem doet happen. Ik sta niet te kijken naar een immitatie, ik sta te kijken naar een perfect kopie. Nummers als ‘Money’ doen het natuurlijk altijd goed. We duiken de jaren ’80 in met ‘Young Lust’ en natuurlijk ‘Another Brick in the Wall pt 2’ voordat de band een pauze inlast om op adem te komen. Welverdiend, moet ik toevoegen want hoewel er geen vuur van het podium af spat moet het een uitputtende ervaring zijn om zo perfect te spelen.

Na een interlude van maximaal 20 minuten komt de band terug met een tweede set gevuld met wat obscuurder materiaal van de legendarische Britse supergroep: ‘See Emily Play’, ‘What Do You Want From Me’, ‘Fat Old Sun’ en ‘Coming Back To Life’ passeren hier de revue. Natuurlijk mogen grote klassiekers als ‘Pigs (Three Different Ones)’ en ‘One of These Days’ niet ontbreken en het hoogtepunt wordt bereikt bij ‘Wish You Were Here’. De band laat geen steken vallen en overtuigt letterlijk elke seconde. Ook de bijbehorende lichtshow doet met stamelen.

Het toegift blijft relatief kort in de vorm van ‘Time’ en hoe kan het ook anders – ‘Comfortably Numb’, waarbij de kenmerkende lichtshow van Pulse uit 1995 wordt nagespeeld met een gigantische discobal. En even voor alle gitaristen – je bent pas echt een man als je die solo, noot voor noot, kan naspelen en gitarist David Fowler doet het feilloos. Ik heb mezelf stilletjes op moeten rapen om me naar de uitgang te begeven – het gevoel was daar, ondanks dat de heren Gilmour en Waters er zelf niet stonden. Fan-tas-tisch.

<< vorige volgende >>