Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Rhapsody Reunion, Beast In Black & Scarlet Aura

Eindhoven Effenaar 23 februari 2018

Het verhaal van Rhapsody is de laatste jaren ietwat complex geworden. Luca Turilli’s Rhapsody, Rhapsody Of Fire, waar Fabio eind 2016 uitstapte en er vervolgens met Luca weer een Rhapsody reünie ging doen, het lijkt intussen wel snaartheorie. Een verzekering van Fabio’s kant dat dit de laatste keer zou zijn dat we Rhapsody in originele bezetting zouden zien, en een setlist bestaande uit alleen de eerste vijf albums met een nadruk op de klassieker ‘Symphony Of Enchanted Lands’ waren voldoende redenen om massa’s fans naar de zalen te trekken. Ook de Effenaar stond goed volgepakt met power metal fanaten en ondergetekende was erbij namens de Lords.

Door: Jori

Als opener was er het Roemeense Scarlet Aura. Aan het begin van de show kwam de zangeres met een paar enorme engelenvleugels op, ging weer naar achteren en kwam twintig seconden later terug zonder. Een ietwat vreemde vertoning, maar goed. De band kreeg een half uurtje om het publiek op te warmen, en is daar matig in geslaagd. De show van dit viertal was erg tam en de muziek vrij vlak. Op wat uithalen van de zangeres na waren er weinig momenten dat er iets van een wauw-effect te bespeuren was. Het applaus na ieder nummer was meer uit beleefdheid dan uit echt enthousiasme. Wat dan wel weer geinig was, was een cover van The Cranberries met ‘Zombie’, maar verder gok ik dat dit een optreden was wat de meeste bezoekers niet veel zal heugen.

De special guest van de avond was Beast In Black, de band rondom oud-Battle Beast gitarist Anton Kabanen. De show begon met de volledige versie van ‘Night Crawler’ van Judas Priest van de tape, wat ongetwijfeld te maken had met de zin “beware the beast in black” in dat nummer. Toen de show echt begon met het nummer ‘Beast In Black’ was direct duidelijk dat deze band de zaak heel wat meer los ging krijgen dan hun voorgangers. In drie kwartier heeft de band zich overtuigend neergezet met een beukende show met in de hoofdrollen monsterzanger Yannis Papadopoulos en uiteraard Anton zelf, die de schreeuwvocalen voor zijn rekening neemt. Alle gespeelde nummers waren afkomstig van het debuut ‘Berserker’ (nee dus geen Battle Beast klassiekers in de set) en dat album bevat voor een set van deze lengte voldoende materiaal. Geinig was hoe bij ‘Crazy, Mad, Insane’ de band extra dik aanzette dat dit een volstrekt knettergek nummer is (gitaristen en bassist zetten zelfs een lichtkrant met de songtitel op hun voorhoofd), waardoor het publiek zich daar ook behoorlijk naar gedroeg. Als afsluiter diende ‘End Of The World’, waarna het publiek definitief opgewarmd was voor hun helden Rhapsody.



En daar waren een aantal mensen maar net op tijd voor, want de NS had legio problemen die avond waardoor tijdens de intro nog steeds mensen de zaal indruppelden. Toen Rhapsody direct opende met klassieker ‘Dawn Of Victory’ verdwenen alle ergernissen als sneeuw voor de zon. De band zette direct de toon met een bloemlezing aan Rhapsody klassiekers als ‘Wisdom Of The Kings’, ‘Village Of Dwarves’ en ‘Power Of The Dragonflame’, waarvan de refreinen tot achterin de zaal meegebruld werden. Fabio was in alle opzichten het gezicht van de band die avond. Hij kletste de boel aan elkaar met een gezonde dosis humor, wat een stuk leuker overkwam dan de over the top aankondigingen van de bandleden die van de tape kwamen. Dat was niet het enige wat van de tape kwam die avond, want grote afwezige bij de Rhapsody reünie is natuurlijk Alex Staropoli. Toetsen van de tape of niet, een indrukwekkende opvoering van ‘Wings Of Destiny’ schoot direct door als een van de hoogtepunten van de avond. Hierna werd ‘Riding the Winds of Eternity’ opgedragen aan Christopher Lee, met wie de band veel heeft samengewerkt zoals alle trouwe fans weten. Ik geniet van de uitvoering, maar toch vraag ik me af waarom de band bij wijze van uitzondering niet één iets nieuwer nummer heeft gepakt en dan wel het magistrale ‘Magic Of The Wizards Dream’. Dit is immers hét Rhapsody nummer onlosmakelijk met Lee verbonden is, wat het als eerbetoon nog een stuk indrukwekkender zou maken. Het moge de pret niet teveel drukken, want we komen aan bij het andere hoogtepunt van de avond, een bijna volledige opvoering van het epos ‘Symphony Of Enchanted Lands’ liet het meebrullen en dansen spontaan omslaan tot collectief genieten, fantastisch! Toen was het tijd voor de drumsolo (bier halen!) waarna het enige nummer (helaas) van het fantastische debuut ‘Legendary Tales’ werd gespeeld, ‘Land Of Immortals’. Vrij snel kwam er daarna een bas solo en een wel erg lange toespraak van Fabio, waardoor de zaak begon in te kakken. Fabio wekte vervolgens indruk met een fenomenaal gezongen cover van Andrea Bocelli, Con Te Partirò. Hierna was het tijd voor de klassieker ‘Holy Thunderforce’ die de reguliere set afsloot.

De encore bestond uit nekkenbreker ‘Rain Of A Thousand Flames’ en de mooie ballad ‘Lamento Eroico’. Hierna was het tijd voor de ultieme Rhapsody klassieker, ‘Emerald Sword’. Moet ik er nog bij vermelden dat de hele zaal woord voor woord mee zong? Op de outro tape nam de band afscheid, voor de meesten van ons was dit waarschijnlijk de laatste keer dat we Fabio en Luca samen op het podium hebben gezien met de band waarmee ze muziekgeschiedenis hebben geschreven.

<< vorige volgende >>