Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Amenra & Guests

Nijmegen Doornroosje & Merleyn 19 januari 2018 tot 20 januari 2018

Amenra en Nijmegen. Dat klopt eigenlijk gewoon altijd. De ene keer gaat men fors over het maximaal aantal toegestane decibellen tijdens de zomerfeesten, de andere keer speelt men het verder veel toegankelijkere Fortarock compleet plat. De bijeenkomst van zowat de gehele Church Of Ra, in de kleine zaal van Doornroosje, was er ook al eentje om in te lijsten. De komende twee dagen wordt het echter behoorlijk veel gro(o)t(s)er aangepakt, met een akoestische show op een ware droomlocatie, de Sint Stevenskerk in Nijmegen, gevolgd door een loodzware, versterkte set in het uitverkochte Doornroosje. Het collectief Church Of Ra blijft dit jaar verder thuis, maar daarvoor een de plaats heeft men een zeer gevarieerd en interessante rijtje bands meegenomen.

Door: Martin

Vrijdag
Naar de kerk gaan. Zelfs voordat je de leeftijd bereikt waarop het tijd wordt voor kritische vragen, is dat een vreemde belevenis. De mis is oersaai en lijkt een eeuwigheid te duren, maar je weet dat het daarna een samenkomst is van familie en vrienden. Aangezien je sommigen van hen al lange tijd niet gezien hebt, is dat stiekem best leuk en kijk je er zelfs een beetje naar uit. De samenkomst van vandaag doet daar een klein beetje aan denken, maar er zijn twee grote voordelen: je kunt eindelijk eens bier drinken in de kerk (er is zelfs gezorgd voor een alleraardigst repertoire aan speciaalbieren) en de dienst is stukken interessanter.

Het eerste gedeelte van de plechtigheden van vandaag wordt verzorgd door A-Sun Amissa. Het klopt meteen. Er is slechts een bescheiden PA nodig om te ambientklanken volledig tot hun recht te laten komen. De prachtige akoestiek van de Stevenskerk zorgt immers voor de rest. De sfeer is sereen en het licht wordt op ingetogen, maar effectieve wijze afgeregeld. Het publiek zit stil en roerloos in de banken en luistert. Tegen het einde van de set komt Colin van Eeckhout het podium op voor wat gastvocalen. Had ik al gezegd dat het helemaal klopt? Nou, bij dezen dan. De overgang kon niet groter zijn als je net uit de falafeltent komt, maar dat is nou net het mooie: zodra je de sereniteit van de Stevenskerk betreedt, laat je de buitenwereld echt helemaal achter je. Tussen de optredens door is het, zoals eerder gezegd, vooral een samenkomen van mensen. Het woordje ‘Roadburn’ valt al snel; veel bekende gezichten, een weerzien van mensen die je normaal een keer paar jaar ziet, en een heerlijke, gemoedelijke sfeer. Alleen de enorme rij voor de wc is minder fijn, maar ja, wat wil je ook in een kerk?

Het wordt weer heel sereen wanneer de set van CHVE & Syndrome begint. Eigenlijk is het zo logisch: de soloprojecten van Colin van Eeckhout en Mathieu Vandekerckhove vormen samen een geheel dat klinkt alsof dat altijd al zo geweest is. Het is dus goed te horen dat de heren al de nodige jaren samen muziek maken in Amenra. Van Eeckhout creëert drones met draailier en zang, en Vandekerckhove’s gitaar weeft daar op prachtige wijze tussendoor. Juist tijdens dit soort ingetogen maar hypnotiserende werk komt de fantastische akoestiek van de kerk het beste tot zijn recht; alles en iedereen resoneert mee. Zelden was het verleidelijker om de ogen te sluiten en je te laten meevoeren door deze heerlijk sfeervolle muziek. Tegen het einde van de set verlaat van Eeckhout het podium en is het aan Vandekerckhove om het korte, maar indrukwekkende optreden af te sluiten met een crescendo van gitaarloops dat er in al zijn schoonheid alsnog in slaagt om de PA te doen kraken. De kleine speakers lijken het haast te begeven, maar daar wordt het alleen nog maar mooier van.

Amenra begint abrupt, tien minuten eerder dan gepland. Er ontstaat enige verwarring. Is dit een soundcheck? De band doet het vandaag weer eens zonder grote versterkers, projecties of andere audiovisuele ondersteuning. Het publiek zal zichzelf dus in bedwang moeten houden en dat blijkt moeilijk. Gedurende het gehele optreden zal het geroezemoes, het eindeloze heen en weer lopen en vooral het eeuwige klikken van blikjes Jupiler die worden opengetrokken, helaas niet of nauwelijks verstommen. Er zit dus maar een ding op en dat is alle afleiders negeren en de aandacht volledig op de muziek richten. Wanneer dat dan eindelijk is gelukt, staat er weer iemand voor je neus met zijn smartphone. Zucht… Al met al kom ik tot de conclusie dat Amenra niet zo indrukwekkend is als CHVE & Syndrome en dat verbaast mij. Aan de band ligt het zeker niet. De silhouetten van de bandleden steken als beeltenissen van knielende martelaren af tegen het machtige decor van de Stevenskerk. De muziek is subliem. Men begint vertrouwd met ‘Aorte’ en ook ‘Razoreater’ komt al gauw voorbij. De prachtige, onwaarschijnlijk breekbare versie van ‘Plus Près De Toi’ had ik echter nog niet eerder gehoord. Dus toch kippenvel, ondanks die stomme blikjes Jupiler. Natuurlijk komt de gehele ‘Afterlife’ EP voorbij, en natuurlijk zorgt ‘Het Dorp’ weer voor kippenvel. Ook de akoestische sets van Amenra zijn opgebouwd als een ritueel, waarin de litanie centraal staat; je weet wat er komt, maar juist daarom ga je er in op. Laten we alleen hopen dat de bierblikjes hier geen vast onderdeel meer van zullen uitmaken.



Zaterdag
Zelfs voor een Nijmegenaar is het geen alledaagse belevenis om naar een concert in de Sint Stevenskerk te gaan. Daarmee is het weekend echter nog maar net begonnen. De volgende dag gaan we gewoon weer verder, nu in de meer vertrouwde omgeving van Doornroosje. Het begint al vroeg, om 15:00 uur. Wederom valt als eerste op hoe goed alles georganiseerd is: er is een bar met enkel speciaalbieren, en zelfs voor goed eten – jawel, GOED eten, dus niet de zoveelste vette hamburger en kleffe friet – hoef je het pand niet eens te verlaten. Hier kan menig concertpodium in Nederland een en ander van leren! Het programma is goed opgebouwd, met voldoende speeltijd voor de acht bands en zelfs een korte pauze voor het avondeten, al zal eenieder begrijpen dat het uiteindelijk toch iets te optimistisch blijkt om 1200 mensen in 40 minuten tijd een hapje eten te kunnen aanbieden.

Terwijl de zaal langzaam volstroomt en alles nog lekker loom aanvult, zorgt Barst tot mijn grote verbazing voor een vroeg hoogtepunt van de dag. De band klinkt gewoon uniek. Natuurlijk komen er wat referentiepunten voorbij, maar het is moeilijk om echt precies te kunnen benoemen wat dat allemaal is. Het monotone, hypnotiserende doet nogal aan Swans denken, van een potje postrock lijkt men ook niet vies, en de (grotendeels elektronische) percussie heeft enigszins dat tribal-element van Killing Joke (al kan dat er ook helemaal aan liggen dat ‘Hosannas From The Basements Of Hell’ op de platenspeler lag voordat ik richting Doornroosje wandelende). Het is groots, psychedelisch, trippy, meeslepend, innemend en verrassend dansbaar. Ik ben verkocht.

Het duurt even voordat Fär kan beginnen, want er zijn technische problemen. Ook tijdens de set lijken die nog niet helemaal te zijn verholpen, want het geluid is niet best. Vooral de drums komen zeer slecht uit de verf. Dat wordt gelukkig vrij snel rechtgetrokken, maar ook dan blijkt het drietal er niet in te slagen om de aandacht vast te houden. De toegankelijke, trippy muziek van Fär is niet slecht, maar veel zeggingskracht heeft het gewoonweg niet.

In de aanloop naar deze show heb ik talloze keren gehoord dat Throane wel eens een van de hoogtepunten zou kunnen worden. Dat blijkt echter niet te kloppen. Als liveband komt Throane namelijk totaal niet uit de verf. Bij vlagen is het buitengewoon bruut, maar na elke gave riff komt de band weer knarsend tot stilstand, om te verzanden in een stukje ambient dat op het podium helaas compleet doodslaat. Al met al is het vooral heel erg start-stop. Het feit dat de bandleden allemaal doodnerveus op het podium lijken te staan, kan bijna niet verder afstaan van de volstrekt waanzinnige sfeer die Throane op plaat weet neer te zetten. Men doet er goed aan om zichzelf weer eens een tijdje in het oefenhok op te sluiten om eens uit te zoeken hoe het live wel overtuigend gebracht kan worden. Sembler Deah… machtige ambient. Een machtige sfeer. Letterlijk. Een grote vuurkorf midden op het podium. Een onheilspellend aanzwellend geluid dat uiteindelijk oorverdovend wordt. Meteen daarna is het afgelopen. Het duurde alles bij elkaar amper twintig minuten. Wat heb ik zojuist meegemaakt?

Eigenlijk was er tussen Throane en Sembler Deah een lange pauze gepland, zodat zoveel mogelijk mensen rustig konden eten. Dankzij de erg korte set van laatstgenoemde volgt daarna echter nog zo’n lange pauze. Zelfs daarmee lukt het echter nog niet om op tijd klaar te zijn voor VVOUNDS. Of dat aan de lange rijen ligt of aan een soort unieke gave waarover elke Lords Of Metal medewerker beschikt, zal ik maar in het midden laten, maar ik baal wel! Wat ik nog van VVOUNDS meepik, blijkt namelijk vele malen vetter, venijniger, vuiger en ruiger te zijn dan wat ik tot nu toe van deze heren heb mogen zien en horen. De zang blijft nog steeds nogal Gewöhnungsbedürftig, maar muzikaal gezien is dit gewoon het betere pleur- en pletwerk.

Dit hele feestje draait natuurlijk helemaal om Amenra, maar aan Aluk Todolo had men stiekem ook al een geweldige headliner gehad. De set is nog steeds het zelfde als ten tijde van Roadburn (‘Voix’ wordt gewoon integraal gespeeld) en dat ene peertje hangt weer voor het podium, maar het Franse drietal is muzikaal dermate virtuoos dat men aan elke show wel weer een eigen draai kan geven. Eigenlijk is dit gewoon jazz, maar dan met de intensiteit en dissonantie van black metal en een vrijheid die meer van doen heeft met jaren 70-prog en krautrock. Een uur lang is het genieten geblazen van pure muzikale vrijheid, opgehangen aan het prachtige ‘Voix’. Die drummer… Ondanks de nogal vrije interpretaties van de songs (de plaat duurt amper drie kwartier, maar live kost het weinig moeite om het uur te vullen) verzandt men nooit in oeverloos gepiel en blijven er ruim voldoende memorabele passages over. Wederom onwaarschijnlijk goed.

De backline van Amenra staat al de hele dag aan de achterzijde van het podium. Is dit verbazingwekkend? Nee. Het brengt echter wel een duidelijke boodschap over: niemand anders speelt over deze backline, want Amenra laat helemaal niets aan het toeval over. Een perfecte sound in een van de best klinkende concertzalen van Nederland. Of zijn de verwachtingen nu te hooggespannen? Absoluut niet! Amenra bouwt de set zeer langzaam op met ‘Boden – Spijt’. De spanning is om te snijden, de zaal muisstil. Er worden wat kleine schoonheidsfoutjes gemaakt in het gitaarspel terwijl het nummer langzaam opbouwt. Het boeit niet, want de sfeer is intens. Is dit nou de kerk of een doodgewone concertzaal? Ik weet het niet meer. Als het geweld uiteindelijk echt losbarst, komt dat hard binnen. Het geluid is, zoals verwacht, perfect. Een oerknal is het nog niet, want dat komt later pas. Amenra maakt er immers een gewoonte van om het volume per nummer op te schroeven. Tijdens ‘Plus Près De Toi’ gaat het dus een stuk harder. Het is bijna niet te geloven hoe groot het contrast is tussen de breekbare tonen in de kerk gisteren en het geweld van de tremolo picking van vandaag. Toch is dit het zelfde nummer en zijn het de zelfde melodieën. Tijdens het middenstuk blijkt dat eens te meer, wanneer het gigantische gitaargeluid abrupt plaatsmaakt voor sereniteit; dat typeert het optreden van vandaag. Amenra doet wat het altijd al deed, maar de contrasten tussen luid en stil, licht donker, pijn en euforie, zijn nog groter geworden. Elke keer nadat het volume omlaag is gegaan, gaat het net een tandje verder omhoog. Kijk naar de uitdrukking op het gelaat van Colin van Eeckhout tijdens de korte momenten dat hij niet met zijn rug naar het publiek staat, en je weet het: dit is geen act. Dit is echt, en het is echt intens. De nummers van ‘Mass VI’ passen perfect in de set, maar alsnog vormt ‘Am Kreuz’ de apotheose van de set. Tijdens dit nummer sloopt en verplettert de band, maar is men ook vooral louterend. ‘Diaken’ vormt het slotstuk van een 75 minuten durende set die wederom nieuwe maatstaven zet. Daarna is het even heel stil.

<< vorige volgende >>