Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Eindhoven Metal Meeting 2017

Eindhoven Effenaar 15 december 2018 tot 16 december 2018

In mei leggen alle vogels een ei en in december is het tijd voor de feestdagen. Kerst? Oud & Nieuw? Nee, de feestdagen die elk jaar zo ongeveer halverwege de decembermaand vanuit heel Nederland, Europa en zelfs de wereld metalheads naar de Effenaar in Eindhoven lokken, om zich daar twee dagen lang te laven aan extreme metal, vet voedsel en liters bier. Zoals elk jaar toog er ook eind 2017 weer een stevige delegatie van Lords Of Metal naar Eindhoven, voor de grootste, meerdaagse metal kerstborrel van Nederland: de Eindhoven Metal Meeting. Zoals goed gebruik stond er weer een prima line-up, met voor elke (extremere) metal liefhebber wat wils. Het jaar kon dus weer worden afgesloten met een top mix aan klassieke bands, beginnende bands, cult bands en grote namen, waar vooral de liefhebbers van death, black, doom en thrash op hun wenken werden bediend. En och, ook zonder de goede line-up zouden we zijn gekomen, want dit is inmiddels ook absoluut één van de gezelligste, sfeervolste en feestelijkste festivals van Nederland geworden!

Door:

Vrijdag 15 december
De Eindhoven Metal Meeting wordt elk jaar in de kleine zaal afgetrapt door een relatief) nieuwe of onbekende (vaak Nederlandse) band. Dit jaar is die eer toebedeeld aan Dystopia. De band uit Noord-Holland speelt op een spaarzaam verlicht podium vooral tracks van hun nieuwe plaat ‘Chaos Philosophorum’. De kenner weet dan genoeg: eigenzinnige, sfeervolle, epische en gedreven black metal van een talentvol stel muzikanten, met drie gitaren, meerstemmige zang, wat proggy invloeden en zo nu en dan een subtiele melodiepartij op trompet of trombone. Het geluid is bijzonder goed, zeker gelet op het feit dat dit niet bepaald de meest standaard bezetting is en het geluid bij de eerste band van de dag in de kleine zaal niet altijd zo goed uitpakt. Vandaag dus wel, wat in elk geval bijdraagt aan een sterk optreden van Dystopia om de dag mee te beginnen! Ondanks de – ook traditionele – lange rijen buiten is de kleine zaal heel redelijk gevuld. Tijdens de stillere stukken is er in de kleine zaal het een en ander aan geroezemoes hoorbaar in het publiek, maar hey, dat is niet gek, want de Eindhoven Metal Meeting is natuurlijk ook gewoon een beetje een reünie… (S)



De rauwe black metal van Baptism kan ik op de plaat zeer waarderen. Vandaag mag de heer Lord Sargofagian mij ook live overtuigen met zijn zwarte magie. En dat doet hij best aardig. Alhoewel de bas net iets te hard in de mix staat waardoor de scherpe gitaren – die naar mijn mening erg bepalend zijn voor de kracht van deze band – verloren gaan, mag de band rekenen op een aardig geluid. De zang van Sargofagian komt in ieder geval goed door en de band speelt strak, waardoor de songs goed uit de verf komen. Muzikaal gezien geeft de band een goed optreden weg, maar de podiumpresentatie laat nogal te wensen over. Er gebeurt bijzonder weinig op het podium, en het mag dan wel allemaal erg “trve” zijn, maar wel verdomd saai om naar te kijken. Zou het daardoor zijn gekomen dat de goedgevulde zaal maar lauwtjes op deze Finnen reageert? (NM)

Na een prima begin in de kleine zaal door Dystopia is het daarna de beurt aan het Italiaanse Haunted. Het vijftal speelt een soort van occult (bedoelde) doomy stoner met wat black invloeden. Muzikaal niet onaardig: een bangbare, zware geluidsmuur met voldoende gelaagdheid, variatie en fraaie, uitgesponnen melodielijnen en toch enigszins hypnotiserend. Zodra de zich “wulps” in allerlei bochten wringende en kronkelende zangeres op nogal melodramatische wijze begint te zingen, haak ik echter vrij snel af. De soms jengelende, soms wat knauwerige zang, voorzien van de nodige reverb is, laten we zeggen, een gevalletje ”Love it or hate it”. Het deed me – qua zang – bij vlagen wat denken aan een (veel) mindere versie van Beth Hart. Alleen geloof ik Beth Hart wel als ze d’r volume vol overtuiging opentrekt… Laten we het er op houden dat ze nog op zoek is naar haar eigen geluid. Muzikaal tof, dat wel. (S)

Het is erg lang geleden dat ik ons eigen oldschool death metal meesters Pentacle live aan het werk heb gezien. Hun performance was dan ook één van de optredens van deze editie waar ik het meest naar uitkeek. Gelukkig is de band (op een flink hoeveelheid haar en een paar extra kilootjes na) geen spat veranderd en gaat als vanouds tekeer. In het begin is het geluid rampzalig slecht waardoor de opener, en tevens mij persoonlijk favoriet, ‘…Rides The Moonstorm’, compleet verzuipt. Zonde! Het publiek trekt zich daar niks van aan en ontvangt de band met open armen. Gelukkig heeft de man achter de knoppen het geluid snel op orde en kunnen we genieten van o.a. het magnifieke ‘Black At Heart’ (opgedragen aan Blasphemy en Deströyer 666), ‘Into The Fiery Jaws’ en ‘Deepness Of The Depths’, waarmee het optreden veels te vroeg tot een einde komt. Euh, heren, wordt het niet tijd om eindelijk eens met een nieuwe langspeler te komen? (NM)



Bijna zes jaar na hun tour als support van hun landgenoten van Tsjuder zette het Noorse Endezzma weer voet op Eindhovense bodem om ditmaal hun nieuwste album 'The Arcane Abyss' voor te stellen en daartoe is een optreden op de EMM uiteraard een uitstekende gelegenheid voor maar Endezzma wist vandaag niet te overtuigen. Het meest spraakmakende moment in het optreden was wellicht nog wel dat de draadloze microfoon van zanger Morton halverwege de set dienst weigerde. Als je je spullen al niet goed voor elkaar hebt en de publieksinteractie aanzienlijk minder is dan bij Pentacle kort ervoor in de grote zaal dan is een plaats op de grotere podia nog heel ver weg… (MB)

Nee, Endezzma deed het niet echt voor mij vandaag. Snel door naar boven om Disharmonic Orchestra voor het eerst aan het werk te zien. Een "Are you ready for some wicked music from Austria?" werd direct met een enthousiast “Hell yeah!” vanuit het publiek beantwoord. Het Oostenrijkse drietal onder leiding van oprichter Patrick Klopf speelde in een bijzondere podiumopstelling waarbij drummer Martin Messner uiterst rechts zijwaards op het podium had plaatsgenomen. Buiten dat dit een bijzondere inkijk in zijn drumpartijen gaf, was het anderzijds ook noodzakelijk aangezien het grote Effenaar podium anders wel heel groot geweest was, zeker aangezien het gedurende het optreden nooit echt heel druk in de zaal werd. De setlist was weliswaar gevarieerd maar spitste zich toch voornamelijk toe op het “recentere” werk tot onvrede van o.a.collega Veerkamp die toch graag wat meer werk van eind jaren ‘80/begin jaren ‘90 gehoord had, de periode waarin Disharmonic Orchestra haar meest baanbrekende werk afleverde wat een boel andere bands overduidelijk geinspireerd heeft. Toen het eindelijk zo ver was, was de zaal inmiddels al een heel stuk leger en collega Veerkamp was inmiddels ook gevlogen. Ik heb in elk geval genoten maar ik hoop ook inderdaad op wat meer ouder materiaal in de setlist de volgende keer.. (MB)



Aan Nederlands black metal hoopvols Verwoed de eer om zich na slechts één EP al te presenteren in een volle kleine zaal. Live wordt Erik Bleijenberg hier bijgestaan door JB v.d. Wal op bas (Dool, Herder, ex-Aborted, ex-Atrocity, ex-Leaves Eyes), Joris Nijenhuis op drums (Atrocity, Leaves Eyes), Jeroen Vrielink op gitaar (Herder, Entrapment) en Michael Bertoldini op gitaar (The Secret). Wat de zaal over zich heen gestort krijgt is drie kwartier lang overtuigende intense bezwerende black met wat lichte post invloeden. Vanaf de eerste tot de laatste seconde heeft men de volle aandacht te pakken en gunt men het publiek nauwelijks tijd om op adem te komen. Uiteraard passeert de gehele ‘Bodemloos’ EP de revue. Het valt op dat men die EP moeiteloos ten gehore brangt en dat de nummers live nog sterker overkomen. Verwoed maakt hun plaats op het affiche meer dan waar. (MH)



Drie jaar nadat men op Eindhoven Metal Meeting in de kleine zaal stond is Blasphemy terug, maar nu in de grote zaal. Destijds maakten deze peetvaders van de war metal geen al te beste indruk, om het maar zachtjes uit te drukken. Die lijn van toen trekt men nu moeiteloos door. Wederom maakt deze cultband geen beste indruk. Het is uitermate saai en extreem rommelig wat men ten gehore brengt. Oké, rommelig kan zo z’n charme hebben, maar wat men hier presteert gaat charmant toch wel voorbij. Het is ronduit bedroevend slecht. Uiteraard passeren beide platen (de studio albums die uit 1990 en 1993 stammen), ‘Fallen Angel Of Doom…’ en ‘Gods Of War’ de revue. De band weer aanschouwd te hebben blijf ik wederom met de vraag achter waar die cultstatus toch op gebaseerd is. (MH)



De heren van het Zweedse Diabolical kwamen, zagen en walsten de kleine zaal plat. Strak en overtuigend staat het kwartet 50 minuten te blazen. Zowel zaal als balkon staan vol en het publiek ondergaat de brutal death van de mannen maar al te graag. Ondersteund door een vette lichtshow, goede muur van geluid en no-nonsense presentatie slaagt Diabolical in haar missie om hier vandaag een overweldigende, overdonderende set neer te zetten. (S)



Het festival in ondertussen al een aantal uurtjes bezig en de meeste bezoekers hebben uiteraard de nodige alcoholische lekkernijen achter de kiezen, maar vooral Carpathian Forest opperhoofd Nattefrost heeft zich weer eens duidelijk niet in kunnen houden. De vorige keer dat de man op dit feestje op het podium stond was hij ook niet al te nuchter, maar de band wist ondanks het rommelige spel toch aardig te overtuigen. Nu is het echter een ander verhaal. Hij kan nauwelijks op zijn poten staan en het zingen lukt hem ook niet echt. Van zijn – normaal gesproken – sterk gekrijs merken we vandaag maar weinig; hij klinkt meer als een piepend, opgefokt, dronken varkentje. Vanaf het moment dat hij het podium opkomt zet die zichzelf voor lul en tijdens de pauzes tussen de nummers door maakt hij het alleen maar erger. Het valt akelig stil op het podium, en als hij iets wil zeggen komt hij niet uit zijn woorden. Als dat geen gênante vertoning is, gaat die ook nog eens op de knie, gooit zijn arm om de been van een van zijn bandmaten en kust zijn billen! Zijn bandleden zijn duidelijk niet tevreden en proberen de boel te redden door hun spel, maar – voor mij – tevergeefs. Na een halfuurtje hou ik het dan ook voor gezien. Absoluut de slechtste show van 2017 voor mij. Blasphemy heb ik dit keer – gelukkig – niet gezien, anders was dat waarschijnlijk een “goede” tweede geweest. (NM)



Als er dit jaar 1 Nederlandse band was waar je niet omheen kon dan was DOOL wel. Uit de as van diverse bands ontstaan, aangevuld met bassist JB die dit weekend ook al aan de bak moest met Verword en aangevoerd door Ryanne ‘Ella Bandida’ van Dorst bestaat DOOL uit muzikanten die de klappen van de zweep inmiddels wel kennen. Dat resulteerde vorig jaar in een showcase tijdens Roadburn en vervolgend de debuut EP ‘Oweynagat’ welke beiden zeer goed ontvangen werden. De eerste full-length ‘Here Now, There Then’ verscheen in maart van dit jaar en ik voorspel dat deze het heel goed zal gaan doen in de diverse jaarlijsten van 2017, waaronder die van mezelf. Ook de sterke live reputatie snelde de band vooruit en het was bijna onmogelijk om Ryanne en haar mannen (dat rijmt!) dit jaar mis te lopen op de vaderlandse podia. De kleine Effenaar zaal was dan ook afgeladen vol en de verwachtingen hooggespannen. Vanaf het eerste moment werden deze dan ook volledig ingelost en de band durfde het zelfs aan om als 2de nummer was direct een nieuw – voor zover ik weet nog titelloos – nummer op het publiek los te laten. Ondanks dat nog niemand hier bekend mee leek te zijn, waren de reacties uiterast positief. Kom dus maar op met weer een nieuwe plaat en de internationale optredens. Hier gaan we internationaal nog heel veel van horen. En terecht! (MB)



Tijdens de show van Dark Tranquility valt op dat er in de grote zaal nog wel erg veel ruimte is. Het is geen etenstijd, dus of een deel van het publiek vind aan de bar hangen interessanter, of er staan wel heel erg veel mensen naar Deströyer 666 te kijken, of een hoop mensen is al op weg naar trein of hotel. Of het heeft te maken met het feit dat Dark Tranquility vandaag niet echt kan overtuigen. Althans: mij niet. Het is aardig, de set is redelijk in balans (een derde van “nieuweling” ‘Atoma’, de rest ouder werk), het geluid is prima. Toch is er vandaag geen vonk. Natuurlijk, er staan best een hoop enthousiaste fans – althans, wat er in de zaal is, lijkt allemaal redelijk fan - maar ik mis de ‘klik’ die ik normaal gesproken wel heb met Dark Tranquility. Ook de één na laatste track ‘Therein’ en afsluiter ‘Misery’s Crown’ kunnen daar geen verandering in brengen. PS: Als je je eigen videoclip projecteert en ‘m live wilt meespelen / mee wilt zingen, is het wel handig om tegelijkertijd te starten… (S)

Van de matige show van Carpathian Forest, ga ik door naar Deströyer 666. Gelukkig doen zij het rampzalig optreden van Carpathian Forest snel vergeten. Deze band bij heeft mij sowieso nog nooit teleurgesteld, en een slecht of middelmatig optreden van K.K. Warslut en co. heb ik nog ooit meegemaakt. Ook vandaag stelt men niet teleur. In tegendeel zelfs, want dit is één van de sterkste shows die ik ooit van deze band heb bijgewoond. Strak, vol energie en op volle toeren blaast de band als een ware oorlogsmachine voort en benut haar limiteerde tijd goed om nieuwe songs zoals het titelnummer van de laatste plaat, ‘Wildfire’, alsmede klassiekers zoals ‘I Am The Wargod’ en ‘Trialed By Fire’ op het publiek at te vuren. Warslut bedankt het publiek op zijn eigen onbeschofte manier en weet deze aan zijn zijde te krijgen. Die blijven de band dan ook tot de laatste seconde trouw. De set wordt afgesloten met een gave uitvoering van Motörhead-klassieker ‘Iron Fist’. Eén van de beste optredens van deze editie. Volgende keer meer speeltijd graag. (NM)



Na het aansteken van alle kaarsen en wierrook op het podium, wat een eeuwigheid lijkt te duren, mag afsluiter Cult Of Fire de grote zaal onveilig maken. Visueel is het helemaal in orde wat men hier laat zien. Een statig gedragen ritueel. Echter het is nogal erg statisch waardoor de verveling toe zou kunnen slaan. Die sloeg gelukkig niet toe aangezien het muzikaal gebodene van dien aard was dat het je vanaf de eerste tot en met de laatste seconde bij de lurven grijpt en je bij de les houdt. De band beperkt zich tot het spelen van nummers van de ‘Life, Seks & Death’ EP en ‘Triumvirát’ en ‘मृत्यु का तापसी अनुध्यान’ platen. Loepzuiver, vol, intens en krachtig wordt alles ten gehore gebracht. Het publiek smult ervan en Cult Of Fire bewijst dat men de terechte afsluiter van de eerste dag is. Men speelt headliner Dark Tranquillity compleet naar huis. (MH)



Dat groovy grindcore vol onderbroekenlol het goed doet op de EMM dat werd in de voorgaande edities wel bewezen door Rompeprop (R.I.P.) en Gutalex dus was het dit jaar aan het Tsjechische Spasm om de kleine zaal op vrijdag schoon te vegen na hem eerst vakkundig vies gemaakt te hebben. Dankzij de zanger in Borat kostuum wist het inmiddels al redelijk uitgedunde publiek in de kleine zaal dan ook direct letterlijk en figuurlijk wat voor en hoe veel vlees men in de kuip had. Helaas werkte een en ander toch niet zo aanstekelijk als vooraf gehoopt en dus kon ik het niet laten om halverwege de set te gaan kijken bij landgenoten Cult Of Fire. Daar had ik na dag 1 toch net even wat meer behoefte aan... (MB)

De afterparty bij de collega’s van Dynamo is inmiddels ook al niet meer van EMM programma weg te denken voor hen die nog niet verzadigd zijn met bier en decibellen na dag 1. Wat zo langzamerhand ook een traditie hier geworden is, is dat er een gelegenheidsband afkomstig van de in Dynamo huizende Metal Factory een deel van de muzikale omlijsting tijdens de afterparty mag verzorgen. Dit jaar was het Gorefest tributeband Gorefunest welke zich hadden toegelegd om in de 2018 een kwart oud wordende ‘Eindhoven Insanity’ live plaat weer live ten gehore te brengen en alle aanwezigen waren het toch wel over eens dat ze met verve deden. Het talent wat er op de Metal Factory rondloopt is bijzonder hoog maar ook de docenten verstaan hun vak en zijn niet de minsten. Een ervan luistert zelfs naar de naam Boudewijn Bonebacker dus met het gitaarwerk zat het wel snor. Met de rest van de het kenmerkende Gorefest geluid trouwens ook wel en dus vanaf ‘The Glorious Dead’ klapte het er meteen goed op. Wat zijn deze gasten goed! Bij gebrek aan Gorefest zelf is Gorefunest een meer dan uitstekend alternatief om uw metalen feestje of partijtje mee op te leuken in 2018! (MB)




Zaterdag 16 december

Vandaag hebben de Oostenrijkse thrashers van Mortal Strike de eer om mij wakker te schudden, en dat doen ze maar al te goed. De heren hebben er duidelijk zin in en maken er een absoluut feestje van. De band straalt vreugde, enthousiasme, maar ook kracht uit en zet een sterke en strakke show neer. Het publiek kan dat ook waarderen, reageert enthousiast en gaat tekeer op heerlijke thrashers zoals ‘MG 42’, ‘PDST’, ‘Here Comes The Tank’ en afsluiter ‘For The Loud And The Aggressive’. De heren mogen met trots terugkijken op een succesvol eerste optreden op de Nederlandse bodem. (NM)

De melodieus deaththrashende Zweden van Darkane staan vandaag in een halflege grote zaal te spelen. Zonde, want de mannen hebben op wat mankementjes na een prima geluid en spelen een sterke, swingende set. Toch slagen ze er niet echt in om de zaal massaal in beweging te krijgen. Het is ook nog (relatief) vroeg… Wellicht zit iedereen nog in de fase tussen kater van gisteren en de nog niet aangebroken party modus van vandaag? (S)



Door het last minute afzeggen van Darkfall moest de EMM organisatie op de valreep nog op zoek naar vervanging en die vond men uitserst dichtbij huis in de persoon van Heretic. De Eindhovense black metal punks hadden twee jaar eerder de kleine zaal van de Effenaar al vakkundig achter zich gekregen en vandaag was dat niet veel anders. Nu ja, de band is inmiddels van een viertal weer een trio geworden na het vertrek van bassist Jimmy Blitzer en middels ‘Underdogs Of The Underworld’ is er in de tussentijd nog een nieuw album verschenen. De band had er weer zin in en dat gold zeker voor zanger/gitarist Thomas Goat die niet vaak genoeg kon benadrukken hoe vereerd hij was om met zijn grote helden van Venom de affiche te mogen delen en het publiek werd meer dan eens gevraagd of ze net zo veel zin hadden in het optreden van Cronos en zijn mannen als Thomas zelf had. Helaas gaat Heretic een rustpauze inlassen in 2018 en ik hoop niet dat dat het einde van de band die al 25 jaar bestaat zal gaan betekenen nu de band steeds meer mensen aan zich weet te binden. Afsluiters 'Gods 'n Slaves (Dead Over Humans, Slaves Under Satan)', 'The Devil, My Savior' en 'Berserker' zijn zelfs al bijna klassiekers te noemen.. (MB)



Dat hard werken (vaak) beloond wordt is Distillator in de afgelopen tijd steeds meer aan het bewijzen. De band zit behoorlijk in de lift en hun plekje op dit festival hebben ze ook absoluut verdiend. Na de intro barst het trio strak uit met ‘Bloody Assault’ van het debuut, en de stemming zit er meteen in. De band mag rekenen op een aardig goed geluid, waardoor hun ouderwetse, opgefokte thrash meteen de impact heeft die het moet hebben. Deze jongens weten dondersgoed hoe ze zich moeten presenteren en zetten een energieke stageperformace neer. Het publiek reageert dan ook enthousiast en mosht aardig los op krakers zoals o.a. ‘Guerrilla Insurgency’ en ‘Saturation Bombing’ van het debuut en songs van de nieuwe plaat ‘Summoning The Malicious’, zoals o.a. ‘Mechanized Existence’ en ‘Megalomania’. Een goed optreden van de heren, en zo te zien/horen gaat de tour met Pestilence en Rebaelliun helemaal goed komen. (NM)



Benieuwd hoe Gaahls Wyrd het er op het grote podium af zou brengen zonder dat men ook maar een eigen nummer in het repertoire heeft toog ik maar eens die kant. Vanaf opener ‘Sign Of An Open Eye’ van Gorgoroth tot en met de laatste tonen van ‘Prosperity And Beauty’ (eveneens van Gorgoroth) krijgen we nummer van God Seed, Trelldom en, dus, Gorgoroth voor de kiezen. De band die Gaahl om zich heen verzameld heeft speelt strak, intens en krachtig en ook Gaahl komt weer eens zeer intens over en bewijst dat hij nog steeds een van de beste frontmannen, zo niet de beste frontman, binnen de black metalwereld te zijn. Het publiek en ondergetekende smullen van het optreden. Zo vroeg op de dag hebben we hier al een hoogtepunt te pakken. (MH)



Na optredens van Mortal Strike, Heretic, en Distillator maak ik me klaar voor nóg meer thrash, en dan wel van de oudgedienden van Tankard. En tja, wat kunnen we nog zeggen over Gerre en co.? Tankard komt, ziet en overwint. Deze band doet gewoon wat ze altijd doet, en dat is een feestje bouwen. De heren gaan los met het titelnummer van de laatste plaat, ‘One Foot In The Grave’, maar gaan daarna gelijk door met klassiekers ‘The Morning After’ en ‘Zombie Attack’. Wat de oudjes betreft krijgen we nog ‘Chemical Invasion’, maar de rest van de set bestaat uit recenter werks zoals ‘A Girl Called Cerverza’, ‘Rules For Fools’, ‘R.I.B.’ en ‘Pay To Prey’. Maar hey, wat maakt het uit of er oud of nieuw wordt gespeeld, want Tankard is gewoon Tankard en heeft bovendien zoveel gave nummers dat je altijd een paar van je favorieten moet missen, vooral met zo weinig speeltijd. Het publiek interesseert het gelukkig allemaal niet en feest keihard mee met Gerre en zijn mannen, die nog net zo sterk – zo niet, sterker – klinken dan dertig jaar geleden. En Gerre, wat een performance op 50-jarig leeftijd. Respect. Uiteraard wordt de verplichte uitsmijter ‘Empty Tankard’ niet overgeslagen en kunnen we tevreden en volgegoten verder feesten. Voor mij één van de hoogtepunten van deze editie. (NM)

Niet alleen dankzij hun uitstekende laatste album 'Sermon Ov Wrath' op zak maar ook zeker op basis van hun jarenlange dienst in Nederland death metalland was een plaatsje op de EMM voor het Tilburgse AntropomorphiA dan ook dik verdiend. Met gitarist Jos v/d Brand (Acrostichon/Outburst/Razend) als vaste waarde aan de band toegevoegd staat er een oerdegelijke band en is de deal met Metal Blade dik terecht. De zwartgeblakerde death metal met stoicijnce podiumpresentatie komt in de kleine zaal uitstekend tot zijn recht maar helaas komt een erg enthousiaste publieksreactie op wat op en neer gaande hoofden nooit echt van de grond en dat is jammer. Tegen het eind van het optreden loopt de zaal steeds leger en dat is absoluut niet terecht! (MB)



De oudgedienden van het Zweedse Merciless doen niet aan verkleedpartijtjes, showelementen of andere opsmuk. Het podium op stiefelen, inprikken en rammen met die oldschool deaththrash hap! Het geluid dat vandaag heeft in de grote zaal is ok, niet overweldigend of verpulverend, maar vrij open. De band is hier en daar ietsje slordig, maar daar maalt de zaal niet of nauwelijks om. Immers, zoals zanger Roger Petersson het zegt: “Alright, we’ll do another fast one, this is why you are here!” – om vervolgens weer rap, rammelend, rauw en energiek de volgende kraker in te zetten. Geen gelul, rammen met dat kadaver! Als ‘Unbound’ voorbijkomt, barst er ook een stevige pit los, gevolgd door wat crowdsurfers en een enkele stagediver. De band heeft het ondertussen zwaar naar hun zin en dat slaat meer en meer over op het publiek. ”We are Merciless and we play rock ‘n roll!”. Zeer geslaagde show, die wordt afgesloten met ”...the last Merciless song ever: Pure fucking Hate!”. Bam, in je bakes. (S)



Op een of andere manier ben ik alleen een beetje met ‘Painful Stories Told With A Passion For Life’ van het Oostenrijkse Our Survival Depends On Us bekend. Wat ik me van die plaat herinner is dat de sludge doom die de heren spelen me wel bevalt. Hop, naar de kleine zaal dus om de heren gedeeltelijk te aanschouwen alvorens Merciless in de grote zaal te zien spelen. Het eerste dat opvalt is dat de Oostenrijkers oog voor show hebben en het podium heerlijk semi-morbide aangekleed hebben. De band kwam, speelde, zag en overwon. Wat een superset zetten ze neer. Geen idee wat men speelde. Maar dat doet er ook niet toe als men zo weet te overtuigen. Men had mij dusdanig te pakken dat ik een groot gedeelte van Merciless gemist heb. Bezwerend was het. Absoluut één van de hoogtepunten van het weekend. (MH)



Coroner hebben we net als Blasphemy al eerder op Eindhoven Metal Meeting mogen aanschouwen. En wel in 2013. Wederom is bestaat de setlist uit een dwarsdoorsnede van de carrière van de Zwitsers en lijkt de setlist een beetje op die van vier jaar terug, al speelt me nu geen ‘Son Of Lilith’ en ‘Serpent Moves’. Echter, krijgen we nu wel ‘Die By My Hand’, ‘Reborn Through Hate’, ‘Tunnel Of Pain’ en ‘D.O.A.’ voor de kiezen, naast klassiekers als ‘Masked Jackal’, ‘Grin’, ‘Divine Step’, ‘Semtex Revolution’, ‘Internal COnflicts’, ‘Metamorphosis en uiteraard het ‘Golden Cashmere Sleeper’ intro. Bijgestaan door keyboardspeler Daniel Stössel, op het podium, brengt het drietal een superstrakke set ten gehore. Wat opvalt is dat de supertechnische thrash toch best wel catchy is en invloedrijk men op bands als Helmet en Prong geweest is. De heren weten absoluut te overtuigen en zorgen voor, misschien wel, de sterkste set van het hele weekend. Hoezo Venom, of Master headliner vandaag? Voor menigeen is dat toch duidelijk Coroner. (MH)



Mijn aantekeningen van Extreme Noise Terror kan ik met de beste wil van de wereld niet meer lezen. Nou heb ik al niet het allerfraaiste handschrift, maar aan het eind van twee dagen EMM, in een enkel door de lichtshow verlichtte zaal, tijdens Extreme Noise Terror…? Nee, niet de beste tijd/plek om een heel (leesbaar) epistel op te pennen. De band – die zichzelf herhaaldelijk afficheert als punkband – zaagt, gromt, grauwt, dreunt en timmert zich een weg door een klein uur aan grindcore/punk/death klassieker(tje)s, het een en ander aan politieke teksten en maatschappij kritiek tussen de lompe nummers door toevoegend, plus een Sham69 cover. Lomp, lomper, lompst. Ik hou d’r wel van! (S)



En dan is het eindelijk zover: fuckin’ Venom! Al dat gezeik over Venom en Venom Inc. laat ik maar lekker voor wat het is, want voor mij is het heel simpel: geen Cronos, geen Venom. Godverdomme, zodra de man voet op podium zet krijg ik al kippenvel. Wat een charisma, wat een vibe en wat een uitstraling. Alsof de duivel zelve ons verblijdt met zijn aanwezigheid. Met de klassieker ‘Bloodlust’ wordt de spits afgebeten en de stemming zit er meteen in. De heren gaan echter snel verder met nieuwer materiaal: ‘Death of Rock n’ Roll’ en ‘Smoke’ (van de laatste plaat, ‘From The Very Depths’), gevolgd door het titelnummer van de nieuwe EP, ‘100 Miles To Hell’. Het publiek reageert enthousiast, maar wacht duidelijk veel meer op oud materiaal. Dat wordt al meteen duidelijk als men de klassieker, die mij nog altijd kippenvel bezorgt, die we krijgen is het magistrale ‘Buried Alive’ inzet, die overgaat in ‘Evil One’. Jammer dat dit nummer niet in zijn geheel wordt gespeeld. Ik stond namelijk al klaar om uit volle borst “Jesus fucks you” te schreeuwen! Jammer… Niets tegen nieuw materiaal zoals ‘Long Haired Punks’ Grinding Teeth’ of ‘Hammerhead’, maar in plaats daarvan hadden ze die laatste twee minuten van ‘Evil One’ wel af kunnen maken. Maar goed, gelukkig krijgen we – uiteraard – ‘Welcome To Hell’, ‘Countess Bathory’ en ‘Warhead’, en nemen de heren afscheid van ons door ons een ‘Black Xmas’ toe te wensen. En u ziet het al aankomen, ze komen nog terug voor ‘Black Metal’ en daarmee wordt de 2017 editie van Eindhoven Metal Meeting voor mij succesvol afgesloten. Naast de oude nummers wachtte ik echter ook op de bekende showelementen met pyro’s, vlammen en vuurwerk, maar daar is vanavond geen sprake van. Echter bewezen Cronos en co. dat ze ook met een “no-nonsense” show volledig kunnen overtuigen. (NM)



De prijs voor meest muzikale band tijdens deze EMM editie gaat dit jaar naar het Finse Jess And The Ancient Ones. Jess en haar oude mannen zijn een exponent van de huidige NWOFFRR stroming (dat heb ik bedacht voor New Wave Of Female Fronted Retro Rock). U kent het wel: Een zangeres in een fleurige hippiejurk, een orgeltje, een paar hipsters op het podium en gaan met die retrobanaan. In dit geval was de muziek een beetje te vergelijken met Avatarium maar dan een tempo en gitaarstemming hoger. Het swinge in elk geval de pan uit en ik heb dit weekend maar zelden zo veel energie van het podium af zien komen. Ik had ook naar Venom in de grote zaal kunnen gaan kijken maar doe mij dan toch maar een verfrissend optreden als dit! En volgens mij dachten een aantal Venom gangers er ook zo over want het werd gaandeweg steeds drukker in de kleine zaal. (MB)



Het Season Of Mist label was ook deze editie weer een van de grootste leveranciers van EMM acts en het mag gezegd worden dat ze een uitstekende neus voor goede band hebben. Neem nu bijvoorbeeld The Great Old Ones uit hun thuisland Frankrijk. Heerlijke gelaagde black metal met 3 gitaristen in de betere Roadburntraditie. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hun laatste epos 'EOD: A Tale Of Dark Legacy' ineens een heel stuk beter begrijp nadat ik het live aanschoud had hier in de kleine zaal. Wat gruwelijk intens was dit! Dit optreden van TGOO komt in mijn top 3 van deze EMM editie en het album gaat hoge ogen gooien in mijn eindejaarlijst. Soms vallen niet alle Francs even snel of anders met de Franse slag.. (MB)



Master’s Hammer, nog nooit live aanschouwd maar hun eerste twee platen ‘Ritual’ en ‘Jilemnický Okultista’ altijd enorm bewonderd voor het vooruitstrevende geluid dat men ten gehore. De Tsjechen trappen af met ‘Pád Modly’, ‘Věčný Návrat’, ‘Géniové’ en ‘Jáma Pekel’ van debuutplaat ‘Ritual’. Kijk dan kan je weinig fout doen. Zou je zeggen. De band komt, echter, als een dusdanig bij elkaar geraapt zooitje over en met een paukenist die niet te horen is (in ieder geval, waar ik stond) dat de irritatiefactor al snel de overhand begon te nemen. Gezien de publieksreacties was ik een van de weinigen die er last van had. Muzikaal was het allemaal best wel in orde en was het geluid acceptabel, maar dat was het. Waren mijn verwachtingen te hoog? Het zou zo maar kunnen. Gevalletje jammer maar helaas. Wat na dit licht teleurstellende optreden overblijft is, wederom een superweekend Eindhoven Metal Meeting zo aan het eind van het jaar. Roman heeft gewoon weer een super kerstborrel georganiseerd in samenwerking met District 9. Volgend jaar zijn we absoluut weer van de partij. (MH)



Het Ijslandse Auðn (of Audn) is dan weer een nieuwe telg in de CWOIBM ofwel Current Wave Of Icelandic Black Metal stroming. Daarnaast verdienen ze de prijs voor best geklede band van het weekend maar uiterlijke schijn bedriegt. Godskolere, wat kan er hoop herrie en agressie komen uit zulke goed geklede en gekapte heren. Ondanks dat het half 2 's nachts is, wordt eenieder die nog niet bijna in slaap gevallen is keihard langs de diepste krochten van Ijsland meegenomen. Het eerder dit jaar (via Season Of Mist.. Wat een toeval.. NOT!) verschenen album 'Farvegir Fyrndar' is de hoofdmoot van de set van de band die hiermee een einde breidt aan hun tour met labelmatties The Great Old Ones en Gaahl's Wird. Ome Gaahl zelf overigens beleeft het hele optreden als aandachtig toeschouwer vanuit het midden van de zaal en gelijk heeft hij. De EMM 2017 wordt met een knal besloten en ik ben heel benieuwd hoe Auðn zich verder blijft ontwikkelen. (MB)



En daarmee kwam een eind aan weer een geslaagde editie van de Eindhoven Metal Meeting. Sinds de editie van 2009 is dit voor veel van de Lords Of Metal schrijvers vaste prik in de agenda – en voor een hoop van ons waren ook de eerdere edities in Arnhem een jaarlijks ‘ritueel’. De line-up biedt altijd voor elk wat wils (in de extremere hoeken van de metal), Eindhoven is prima bereikbaar met auto, trein of vliegtuig, de Effenaar is een prettige zaal en hey, het is ook nog eens verrekte gezellig om tussen al het metalen geweld door met een biertje aan de bar slap te ouwehoeren. Zo gezellig dat er dit jaar een speciaal Eindhoven Metal Meeting biertje werd gebrouwen door de Eindhovense brouwer Van Moll. Wat ons betreft blijft dit dus nog jaren en jaren de beste meerdaagse metal kerstborrel van Nederland. Op naar een goed metalen jaar in 2018, met zoals jullie gewend zijn van ons een hoop reviews, interviews, concertverslagen, nieuws en een altijd goed gevulde concertagenda. En: see you at EMM 2018! Cheers!

<< vorige volgende >>